Kopje onder ingewikkeld?

Als Nederlanders staan wij er wereldwijd om bekend dat we een mondig volkje zijn. We hebben overal een mening, een opinie over... ja, zelfs over het weer, heb ik wel eens iemand horen grappen.

Wij nemen niet alles zomaar voor waar aan. Het zit bijna in ons bloed, zou je kunnen zeggen, dat we eerst graag de plussen en minnen, de voor en tegens van iets willen onderzoeken. We willen weten waar we aan toe zijn, en met wie of wat we in zee (over dopen gesproken...) gaan. Die houding hebben we ook als het om het evangelie gaat. Het liefst zouden we God vertellen wat Hij beter wel en niet in de Bijbel had kunnen opnemen. We denken, we praten, we debatteren en we dubben.

Op mijn reis door het boek Handelingen kwam ik een tekst tegen, die mij over dit alles deed nadenken. Petrus houdt op een bepaald moment een toespraak en de Heilige Geest komt, behalve op de Joden, nu ook op de heidenen neer. Vrijwel direct rijst de vraag of deze mensen nu gedoopt dienen te worden. In hoofdstuk 10:48 (HSV) beëindigt Petrus de discussie, En hij beval dat zij gedoopt zouden worden in de Naam van de Heere. Toen vroegen zij hem enkele dagen bij hen te blijven.

Hij beval, hij gaf opdracht staat er in de NBV. Tsjonge, denk ik dan, dat zouden we hier eens moeten doen; mensen bevelen om gedoopt te worden. Dan zou er toch wel een ware revolutie uitbreken denk ik. In Nederland moet je eerst lid zijn van een kerk, dan een beginnerscursus volgen en daarna een aantal doopgesprekken voeren. Meestal is er al een jaar voorbij gegaan eer je de beslissing echt durft te nemen en dan moet je nog maar hopen dat er binnen zes maanden een doopdienst op de agenda staat. Als je als baby door je ouders bent gedoopt is het al helemaal ingewikkeld en soms zelfs onbespreekbaar om die doop te bevestigen door kopje onder te gaan.

Ik vraag me wel eens af of God moet huilen of lachen om ons getob. Persoonlijk lees ik die verzen enerzijds met blijdschap in mij hart, omdat de Bijbel er zo eenvoudig over is, anderzijds met verdriet... om wat wij er van gemaakt hebben. Zelfs de meest elementaire geloofszaken hebben we ingewikkeld gemaakt...

Hoe lezen jullie zo'n vers?

Hoe vaak kan je een gelijkenis horen?

Tsja, dat vraag ik mij wel eens af. Hoe vaak kan je een gelijkenis horen (of een preek daarover) en toch open blijven staan voor nieuwe lessen die je daar uit kunt halen?

In mijn reis door het evangelie van Lucas kom ik ze natuurlijk ook weer tegen, de bekende verhalen van Jezus. Neem nou de gelijkenis van de zaaier, die is toch echt wel uitgemolken... of niet soms? Eerlijk gezegd geloof ik dat we nooit moeten denken dat we een verhaal, les, profetie of belofte uit de Bijbel door en door kennen. De Heilige Geest kan er altijd weer nieuw licht op schijnen.

Ik sta deze week stil bij de uitleg van Jezus over deze gelijkenis en dan ook nog specifiek bij het volgende vers: Het zaad in de vruchtbare grond, dat zijn zij die met een goed en eerlijk hart naar het woord hebben geluisterd, het koesteren en door standvastigheid vrucht dragen (Lucas 8:15). Een goed en eerlijk hart wordt vruchtbare grond genoemd. Eigenlijk zouden we daar al allemaal af moeten haken, want wie kan nou echt beweren dat hij/zij een goed en eerlijk hart heeft? Gelukkig is het mogelijk een gereinigd hart te ontvangen (zie Hebreeën 10:19-22) in ruil voor ons zondige hart. Maar dat is niet waar ik bij stil wilde staan.

Ik lees hier duidelijk dat alleen vruchtbare bodem niet genoeg is om gewas te laten groeien, er moet licht, voeding en water zijn. Soms staren we ons zo blind op de thema's 'zaad' en 'grond' dat we de volgende drie woorden bijna missen: luisteren, koesteren en standvastigheid:

• Luisteren, het is belangrijk het Woord te lezen en er naar te luisteren. Maar... niet op de manier van: mooie preek dominee... we moeten het ook
• Koesteren, dat betekent dat we Gods woorden moeten onderhouden, vertroetelen, verwarmen, verwennen, verzorgen, voeden... het moet kiemen in ons hart door er over na te denken, te mediteren, en in praktijk te brengen. Want door
• Standvastigheid, kunnen we vrucht dragen. Standvastig zijn betekent dat we niet opgeven, dat we niet heen en weer worden geslingerd door omstandigheden en dat we op durven te staan voor de waarheid.

Vrucht dragen, meer op Jezus lijken, effectief zijn, andere mensen bereiken... we willen dat misschien graag, maar in deze gelijkenis geeft Jezus duidelijk aan hoe zoiets tot stand komt... niet vanzelf dus. Gooi die zapper eens een avondje weg en ga luisteren, koester wat je hoort en neem je voor om standvastig te zijn. De Heilige Geest zal je helpen!

De doop ontrafeld (3)

In de vorige post heb ik beschreven hoe we door één doop allemaal lid kunnen worden van het lichaam van Christus, de universele gemeente van gelovigen. Die ene doop is de wedergeboorte. De Bijbel spreekt echter ook over een leer van dopen (Hebr. 6:1-2). Ik geloof dat er uit die ene (allerbelangrijkste) doop, andere dopen voortkomen. Laten we eens kijken naar de doop in water.

In de tijd van het Oude Testament was het Joodse gebruik van ritueel wassen heel gewoon. Omdat men door te zondigen steeds opnieuw onrein werd, moest de rituele reiniging noodgedwongen ook steeds weer plaatsvinden. In het NT kondigt Johannes de Doper een nieuwe vorm van ritueel wassen aan: de doop in water als teken dat men de zonde echt de rug toe wilde keren. Hij riep de mensen op zich nu eens daadwerkelijk te bekeren en zich te laten dopen. Hij gebruikte daarvoor niet langer de stenen vaten volgens Joodse traditie, maar ging naar een plek waar veel water was. In Johannes 3:23 staat daarover, Maar ook Johannes doopte in Enon bij Salim, omdat daar veel water was; en de mensen kwamen daar en werden gedoopt.

Ook Jezus kwam naar Johannes om gedoopt te worden. Een belachelijk idee natuurlijk, want Jezus was zonder zonden, dus Hij hoefde zich niet te bekeren, laat staan gedoopt te worden voor de afwassing van zonden. Toch dringt Jezus er op aan en legt aan Johannes de Doper uit dat de Vader het zo wil, 'Laat me begaan,’ antwoordde Jezus, ‘want we moeten alles doen wat God van ons wil.’ Toen liet Johannes hem begaan (Matteus 3:15). Prachtig vind ik dat, Jezus geeft het goede voorbeeld en cijfert zichzelf gewoon weg! Hij had net zo goed kunnen zeggen: Je hebt gelijk beste Jo, ik heb die doop in water helemaal niet nodig. Wie had Hem dat kwalijk kunnen nemen? Maar Hij kiest voor gehoorzaamheid aan de Vader.

We kunnen zien hoe jaren later deze nieuwe vorm van dopen wordt voortgezet door de discipelen. Paulus daagde de mensen uit, En nu, wat aarzelt gij nog? Sta op, laat u dopen en uw zonden afwassen, onder aanroeping van zijn naam (Hand. 22:16). Hier zien we trouwens dat principe van het afwassen weer. Door Jezus worden onze zonden vergeven, door de waterdoop worden ze afgewassen. De apostel Petrus zegt ook dat de doop niet langer gezien moet worden als een rituele reiniging van vuil, maar als een vraag om een zuiver geweten (1 Petrus 3:21). Persoonlijk ken ik veel mensen die hun leven aan Jezus hebben gegeven, die echt bekeerd zijn van hun oude leven, maar toch altijd nog een vorm van schuld dragen waardoor zij zich niet helemaal vrij voelen. Heel vaak blijkt dan dat er geen afwassing van zonden heeft plaatsgevonden door middel van de doop. Men weet dat de zonden vergeven zijn, en toch worden ze nog meegedragen.

In het NT is heel veel te lezen over de waterdoop en, zoals ik in mijn eerste post schreef, zijn er kerkscheuringen en familieruzies ontstaan als gevolg van meningsverschillen over de doop, de leeftijd waarop dat moet gebeuren en de hoeveelheid water die daarbij gebruikt moet worden. Persoonlijk was de redenering van de Here Jezus voor mij voldoende om me niet in die discussie te mengen: 'we moeten alles doen wat God van ons wil'. In de Herziene Statenvertaling staat 'op deze wijze past het ons alle gerechtigheid te vervullen'. Als je in twijfel bent over de waterdoop, zou je dan eens na willen denken over Zijn woorden?

Naast de doop in water is er ook nog zoiets als de doop in of met de Heilige Geest, daarover gaat de volgende post. Ik hoop dat jullie weer meelezen en meedenken!

Ik heb u wel gedoopt met water, maar Hij zal u dopen met de Heilige Geest (Marcus 1:8)