Goed nieuws!

Soms zie je van die filmpjes voorbij komen waarvan je denkt.... Hallelujah! Dat is het beste nieuws van deze week. 

Dit filmpje viel mij in het bijzonder op omdat mijn man net terug is uit Mauretanië.

Vrucht van de Geest (3)

Waaraan ben jij als Christen te herkennen? Weten je vrienden, collega's én vijanden waar je voor staat? Wat is er zo anders aan jou? Pittige vragen om deze week eens over na te denken misschien.

Christenen herken je namelijk niet aan hun kleding, niet aan een kruisje om de nek of een Bijbel onder de arm. We zouden herkenbaar moeten zijn aan de vrucht die God in ons leven voortbrengt. Het eerste bewijs dat de Heilige Geest in gelovigen leeft, is dat Hij goddelijke karaktereigenschappen (vrucht) gaat voortbrengen, waardoor we meer en meer op Jesus gaan lijken. Als die vrucht ontbreekt is het niet reëel dat we ons Christen noemen.

De vrucht is Gods karakter in ons en dus niet te verwarren met menselijke eigenschappen (want die kunnen we aanleren). Wat de Geest van God in ons wil voortbrengen is heel mooi: Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing (Galaten 5:22). Laten we eens stilstaan bij vreugde.

Vreugde is bovennatuurlijke vrucht die God in en door ons wil voortbrengen. Het gaat hier niet over blij zijn omdat er iets leuks is gebeurd of iemand iets aardigs tegen ons heeft gezegd. Het gaat hier niet over plezier omdat we ergens lol in hebben of graag doen. Blij zijn, plezier beleven, lol hebben... niks mis mee, maar die dingen zijn afhankelijk van de omstandigheden en kunnen ook weer even snel verdwijnen als ze opgekomen zijn (bijvoorbeeld als er iets tegen zit of als de dingen niet zo gaan als we ons hadden voorgesteld).

De vreugde die de Geest in ons wil produceren is vreugde ondanks de omstandigheden. Vreugde middenin de ellende. Ik denk daarbij aan de honderduizenden vervolgde Christenen die er op dit moment zijn. Ze worden geslagen, getrapt, vernederd en vermoord. Kerken worden vernietigd en mensen opgejaagd. Toch hoor je vaak (via Open Doors bijv.) dat ze toch vreugde hebben. Tweeduizend jaar geleden was het ook al zo: Broeders en zusters, wij willen u niet onthouden wat Gods genade tot stand heeft gebracht in de gemeenten van Macedonië: ze zijn door ellende zwaar op de proef gesteld, maar vervuld van een overstelpende vreugde en ondanks hun grote armoede zeer vrijgevig (2 Korintiërs 8:2).

De vreugde die de Geest in ons wil laten bloeien is een vreugde ondanks zorgen, ziekte, geweld en vijandschap. Dááraan zouden we als Christenen herkenbaar moeten zijn!

Reactie op tegenslag

'Lees je Bijbel, bid elke dag, bid elke dag... dat je groeien mag.' Kennen jullie dat liedje nog? Als kind heb ik dat vaak gezongen, niet wetend dat die eenvoudige woorden eigenlijk profetisch van aard waren/zijn. Het liedje is een gebed, een proclamatie: lees je Bijbel en GROEI!

Momenteel wandel ik door het boek Handelingen heen en daar neem ik lekker de tijd voor. Het gaat mij niet om het zo snel mogelijk doorlezen van een Bijbelboek, maar juist om het stilstaan bij en nadenken over de gedeeltes die ik lees. Op zo'n manier is een reis door de Bijbel echt een avontuur. Graag wil ik in de komende weken een aantal gedachten met jullie delen, ter meditatie. Ik heb jullie al eens eerder mee op reis genomen, toen ik door het evangelie van Lucas heen wandelde. De blog posts die daar uit volgden waren kort maar krachtig. Ook nu hoop ik weer dat jullie inspiratie zullen ontvangen uit Gods Woord.

Vanmorgen las ik in Handelingen, hoofdstuk 8. Daarin wordt beschreven hoe de vervolging tegen de eerste Christenen begon, Nog diezelfde dag brak er een hevige vervolging los tegen de gemeente in Jeruzalem, zodat allen verspreid werden over Judea en Samaria, met uitzondering van de apostelen. Vrome mannen begroeven Stefanus en hielden een luide dodenklacht voor hem. Saulus probeerde de gemeente te vernietigen door mannen en vrouwen met geweld uit hun huizen te sleuren en hen te laten opsluiten in de gevangenis.

Nou, daar wordt je niet blij van natuurlijk. Stel je toch eens voor dat we in Nederland met geweld uit onze huizen zouden worden gesleurd.... Daar denken we liever niet aan. Toch gebeurt dit nog steeds dagelijks in vele landen in de wereld! 

In vers 4 van datzelfde hoofdstuk staat iets heel wonderlijks: Degenen die verdreven waren, trokken rond en verkondigden het woord van God. Wow! De gelovigen werden verdreven en verspreid over het hele land. Gingen ze bij de pakken neerzitten? Kropen ze in een hoekje en voelden ze zich zielig? Klaagden ze bij God over hun moeilijkheden? NEE! Ze maakten van de gelegenheid gebruik om het evangelie te verkondigen, overal waar ze kwamen. Nou, dat noem ik goed gebruik maken van een vervelende situatie. Daar kunnen we echt wat van leren.

De vraag die ik mezelf en jullie hierbij stel is: hoe reageren wij op negatieve omstandigheden? Zijn wij in staat om onze negatieve omstandigheden positief te gebruiken?

Blije kerk

Momenteel ben ik een interessant en inspirerend boek aan het lezen: Geloof onder vuur, van Andrew White (voorganger in Baghdad).

Over het algemeen bespreek ik, behalve mijn eigen werk en dat van collega bloggers, niet zo vaak boeken op mijn blog. Dat is om de eenvoudige reden dat boekbesprekingen er nogal eens toe leiden dat men mij in een hokje wil stoppen. Je bent wat je leest, is de redenering blijkbaar.

Maar... voor boeken over de wereldwijde (vervolgde) kerk maak ik graag een uitzondering. Ik leer daar ALTIJD nieuwe lessen uit. Lessen die het delen zeer zeker waard zijn. Andre White schrijft ergens halverwege zijn relaas:

"Ondanks dat St. George altijd onder vuur ligt, is het de meest blije kerk waar ik ooit heb gediend..."

Wow... die zin sprong echt van de bladzijde af. Het zet de dingen weer eens in helder perspectief, vinden jullie niet?

Heer, vergeef ons dat we soms klagen als verwende kinderen...

Nacht van gebed

Afgelopen vrijdagnacht vond de Nacht van Gebed plaats die ieder jaar door Open Doors wordt georganiseerd. Op meer dan 300 plaatsen in Nederland en België kwamen mensen bij elkaar om te bidden voor de vervolgde Christenen.

Bij ons in het dorp wordt dat ook al jaren georganiseerd en het is altijd heel bijzonder om samen met Christenen uit allerlei verschillende kerken en genootschappen te bidden. Zo´n nacht wordt verdeeld in vier blokken van twee uur, en elk blok is weer in drie stukken verdeeld, waarin de nadruk steeds op een bepaald land ligt. Wij bidden meestal van 22.00 tot een uur of 03.00 en worden dan weer afgelost door vroege vogels die de laatste twee of anderhalve blok voor hun rekening nemen.

Er heerst altijd een bijzondere saamhorigheid. Tijdens zo´n nacht wordt ook altijd weer duidelijk hoe gezegend we hier in Nederland zijn en hoe makkelijk we het als gelovigen hier hebben. Makkelijk ja, maar dat is meestal niet gunstig voor de groei van de kerk. Heel veel Christenen zijn helaas lauw en zijn meer met hun eigen probleempjes bezig dan met hun broers en zussen in andere landen die enorm moeten lijden om hun geloof.

Bidden voor de vervolgde Christenen zet ons (geloofs)leven weer even in het juiste perspectief. Onze drama's verbleken in het licht van de verhalen uit de vervolgde kerk. Ik heb onlangs Waarom vervolg je mij gelezen, een boek van Open Doors dat ik je zeer zeker kan aanraden.

De doop ontrafeld (5)

In de vorige posts hebben we gekeken naar 'de leer der dopen', zoals dat zo deftig heet. We hebben die ene doop, die het beginpunt van alles is, nader bekeken, namelijk de doop in het Lichaam van Christus, ofwel de wedergeboorte. Daarna heb ik geschreven over de doop in water en de doop in/met de Heilige Geest. In de Bijbel wordt nog een doop genoemd die toch weer anders is dan de zojuist genoemde dopen: de lijdensdoop.

Er heeft zich een grote menigte om Jezus heen vergaard terwijl Hij zijn discipelen voorbereidt op wat er komen gaat. Tussen alle praktische instructies door, zegt Jezus ineens, Ik ben gekomen om op aarde een vuur te ontsteken, en wat zou ik graag willen dat het al brandde! Ik moet een doop ondergaan, en ik word hevig gekweld zolang die niet volbracht is... (Lucas 12:49-50). Het kan niet anders of Hij doelt hier op zijn lijden. Jezus verlangt er hevig naar dat het vuur van de Heilige Geest op aarde ontstoken zal worden, maar eerst zal Hij zijn taak moeten volbrengen: het lijden voor de zondige mensheid.

De Bijbel vertelt ons ook over een gesprek dat Jezus met zijn discipelen had en waar hetzelfde onderwerp ter sprake kwam. Jakobus en Johannes wilde graag een plaats naast Hem hebben...  Maar Jezus zei tegen hen: ‘Jullie weten niet wat je vraagt. Kunnen jullie de beker drinken die ik moet drinken of de doop ondergaan die ik moet ondergaan?’ (Marcus 10:38). Daar heb je die doop weer. Hier verbindt Jezus de lijdensdoop met de beker die Hij drinken moet. De beker die symbool staat voor het nieuwe verbond, maar ook voor het lijden. Vlak voor de gevangeneming in Getsemane bidt Jezus ‘Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbijgaan! Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt’ (Matteus 26:39).

Het lijden van Jezus was vreselijk. Hij onderging de martelingen en kruisiging om voor altijd af te doen met de zonden van de mensheid. Dankzij zijn lijden hebben wij allen vergeving ontvangen. Zijn lijden bracht ons verlossing van zonde, schuld en ziekte. De taak van Jezus is volbracht. Toch voorspelde Hij dat er ook voor de gelovigen een vorm van lijden zou komen. In zijn gesprek met Jakobus en Johannes zegt Hij namelijk: Jullie zullen de beker drinken die ik zal drinken en de doop ondergaan die ik zal ondergaan (Marcus 10:39). Jezus waarschuwt zijn volgelingen als het ware: Let op, je zal lijden. Het moge duidelijk zijn dat Jezus hier niet spreekt over lijden als gevolg van zonde of ziekte, want daarvoor ging Hij juist aan het kruis. Hij spreekt hier over een lijden omwille van het evangelie. Wereldwijd zijn er honderduizenden Christenen die weten wat dat is.

De discipelen kwamen er vanzelf achter wat die zogenaamde lijdensdoop was, die ze zouden ondergaan, want ze schreven er later veelvuldig over, bijvoorbeeld:

• Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks. Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen, en des te uitbundiger zal uw vreugde zijn wanneer zijn luister geopenbaard wordt. Als u gehoond wordt omdat u de naam van Christus draagt, prijs u dan gelukkig, want dat betekent dat de Geest van God in al zijn luister op u rust. Laat niemand van u moeten lijden omdat hij een moordenaar is, een dief, misdadiger of onruststoker. Maar als u lijdt omdat u christen bent, schaam u dan niet en draag die naam tot eer van God (1 Petrus 4:12-16).
• Daarom spoor ik je aan het vuur brandend te houden van de gave die God je schonk toen ik je de handen oplegde. God heeft ons niet een geest van lafhartigheid gegeven, maar een geest van kracht, liefde en bezonnenheid. Schaam je er dus niet voor om van onze Heer te getuigen; schaam je ook niet voor mij, die omwille van hem gevangenzit, maar deel in het lijden voor het evangelie, met de kracht die God je geeft (2 Timoteus 1:6-8).

Het is niet toevallig dat Bijbelgedeeltes die over Christenvervolging en lijden gaan, ook vaak over het VUUR gaan, het vuur en de kracht van de Heilige Geest. Laten we nooit vergeten dat met het vuur van de Heilige Geest ook een lijden meekomt!

Joodse koning

Afgelopen week werd de Franse stad Toulouse opgeschrikt door een schietpartij voor de deur van een Joodse school, waarbij vier mensen (waaronder drie kinderen) om het leven kwamen. De discussie over Jodenhaat laait weer op.

Iedereen zal er wel een mening over hebben en iedereen zal wel weten te vertellen wat er met de dader moet gebeuren, maar ik denk dan toch... het is makkelijk om met de vinger te wijzen. Maar hoeveel Christenen zijn er niet die zogezegd 'niets' met de Joden of met Israel hebben? Hoeveel Christenen zijn er niet die helemaal geen hart hebben voor het Joodse volk, om wat voor reden dan ook? Hoeveel kerken zijn er niet waar NOOIT over de Joden of Israel wordt gesproken? Ik denk dan: hoe kan dat nou? Hoe is het mogelijk dat je geen uitgesproken liefde voor de Joden hebt als de Koning van de Joden in je eigen hart woont?

Toen Jezus voor de prefect stond, stelde deze hem de vraag: "Bent u de koning van de Joden?' Jezus zei: 'U zegt het.'

(Matteus 27:11)

Verwend Christendom

Hoe groot is ons doorzettingsvermogen?

Het is wellicht meer dan 20 jaar geleden dat we de televisie hebben weggehaald uit ons huis in Nederland. Hier in California hebben we zo'n bijzettertje uit een caravan, zonder bril valt het niet mee om letters op het scherm te lezen :) We kijken weinig tv, maar een goede film op de laptop is voor ons echt genieten. Vorige week heben we samen naar de film A Cry From Iran gekeken, niet bepaald een film waarbij het woord 'genieten' past trouwens. Het is een indrukwekkende documentaire van Open Doors over het leven en sterven van pastor Haik Hovsepian in Iran, een documentaire die je niet alleen aan het denken zet maar die ook heel bemoedigend is.

Als Christen word je namelijk enorm aangeraakt en geinspireerd door de moed, het doorzettingsvermogen en het krachtige en levendige geloof van onze broeders en zusters in Iran. Het enige wat je eigenlijk kunt denken is: wat hebben wij het makkelijk zeg! Wij leven in een land waar je vrij de Bijbel kunt lezen, de kerk bezoeken, bijbelstudies volgen, conferenties bijwonen, enz. enz. In Nederland zijn er gospel concerten, koor uitvoeringen, muziek festivals, noem maar op. Via de Christelijke boekhandels zijn alle denkbare producten te koop: boeken, dvd's, cd's, tijdschriften, sieraden, te veel om op te noemen. Hoe is het mogelijk denk ik dan, dat wij wel eens denken dat we het moeilijk hebben, dat we strijden met ons geloof, dat we als kerken onderling elkaar aanvallen op theologische standpunten, dat we ons misschien wel schamen om in het openbaar voor ons geloof uit te komen? Beseffen we wel echt wat godsdienstvrijheid betekent?

Momenteel ben ik het boek Jeremia aan het lezen en juist deze week viel mijn oog op een bijzondere tekst, te vinden in hoofdstuk 12, vers 5:

Als het je al zwaar valt snelle lopers bij te houden, kun je het dan tegen paarden opnemen? Jij struikelt al op het vlakke land, wat kun je dan beginnen in het struikgewas bij de Jordaan?

Het is God's antwoord op het klagen van de profeet. Natuurlijk had Jeremia het moeilijk, maar God laat hem de situatie in een wijder perspectief zien. Zijn moeilijkheden zijn slechts een test, een oefening om later, in het heetst van de strijd, echt sterk te kunnen staan! Jeremia is niet het makkelijkste Bijbelboek om te lezen, maar toch werd ik heel erg aangesproken door deze woorden van God. Het is een oproep om karakter te ontwikkelen, om niet te snel op te geven en om standvastig te zijn. De apostel Paulus schrijft in zijn 2e brief aan de Korintiers (hoofdstuk 4, vers 17), De geringe last die we tijdelijk te dragen hebben, brengt ons een eeuwige luister, die alles omvat en alles overtreft.

Ik zou willen oproepen om zo naar je huidige problemen of obstakels te kijken; als een karaktertest om te zien of je onder druk ook werkelijk rechtop zal blijven staan. Als we in vrijheid niet sterk in geloof kunnen staan, kunnen we het dan wel onder druk?