Over bidden en frustraties...

Alles dat op dit moment in de wereld gaande is, maakt dat ik een beetje worstel met bidden (ja dus). Mijn eigen gebeden frustreren me. Ik geef het eerlijk toe en ik weet ook dat ik niet de enige ben 😁

Ik merk dat ik dagelijks voor een moeilijke uitdaging sta. Moet ik bidden zoals David bad? Heer, dood de goddelozen. Veeg ze van de aardbodem! Soms heb ik daar zin in, maar op de een of andere manier bevredigt het mijn ziel niet.

Wel, misschien is het beter om een ​​mooi gebed te bidden ... Heer, vergeef hen die U tegenwerken, want ze weten niet wat ze doen. Hm, nogal een nederig gebed, gebaseerd op de woorden van Jezus toen Hij bad voor Zijn aanklagers. Onder de huidige omstandigheden lijkt het mij echter ietwat passief.

Of misschien moet ik een liefdesgebed bidden, simpelweg omdat liefde nooit zal falen. Heer, dank U dat U liefde bent. Toon uw liefde aan degenen die u haten. Of zoiets dergeljks. Eerlijk gezegd vind ik dat best moeilijk als mijn hart onrustig is en frustratie en ergernis regelmatig de kop opsteken.

Ik weet niet hoe jij tegenwoordig omgaat met bidden voor de situatie in de wereld, maar ik heb besloten dat het Onze Vader misschien nog wel het beste proclamatiegebed is, 👉 en dan leg ik de nadruk op dit vers:

Uw koninkrijk kome, uw wil geschiede, op aarde zoals het is in de hemel (Mattheüs 6:10).

Het maakt niet uit wat ik denk of hoe ik me voel. Dit is wat ik kan (en moet) bidden over elke mogelijke situatie. Ik hoop dat het ook jouw gebed is!

Heb jij een bepaald gebed dat je in deze tijd bidt?

Waarom hebben jullie zo weinig moed?

Hoogste tijd weer voor een column uit de oude doos. Deze keer eentje die in 2012 in Opwekking Magazine verscheen, het gaat over moed...

Ze had zich opgegeven voor de training en kwam aarzelend binnen. Haar verslagen houding ademde zichtbaar teleurstelling en ontmoediging uit. Ik sloeg haar een paar minuten nieuwsgierig gade; eerst met verbazing, toen met medelijden en uiteindelijk met liefde. Later op de avond vertelde ze mij stukje bij beetje over haar leven, over haar ziekte en haar vervlogen dromen.

In mijn grenzeloos optimisme en verlangen een bemoedigend woordje te spreken probeerde ik haar wat ideeen aan te reiken. Ik wilde haar zo graag laten weten dat haar leven nog niet voorbij was, dat er zeker nog wel een lichtpuntje aan de horizon zou verschijnen. Ik deed m’n best haar op te beuren, maar uiteindelijk schudde ze haar hoofd en zei zacht de woorden die tot het schrijven van deze column zouden leiden: ‘nee, ik heb de moed opgegeven.’

Met zekere regelmaat kom ik ze tegen, mensen die de moed hebben opgegeven. Helaas moet ik bekennen dat zich daaronder nogal eens Christenen bevinden. Misschien moet ik zelfs zeggen dat zich daaronder juist nogal eens Christenen bevinden. Mensen die, ondanks de beloften in de Bijbel, ondanks de bemoedigende woorden van anderen, uiteindelijk de moed hebben opgegeven. Misschien is het jou ook wel overkomen, heb je de moed opgegeven dat het ooit nog goed komt, dat genezing ooit nog zal komen of dat een geliefde ooit nog eens zal gaan geloven.

Misschien ben jij het wel die de moed heeft opgegeven als het om verandering in een bepaalde situatie gaat of om een project of plan dat succes had moeten voortbrengen. Hoe vaak gebeurt het niet dat we vol enthousiasme ergens aan beginnen en een aantal jaren later moet afhaken omdat schijnbaar alles tegen zit. Met zulke situaties krijgen we allemaal vroeg of laat te maken, zeker als we uitstappen in geloof. Bijbels gezien is er, ook in dit opzicht, natuurlijk niets nieuws onder de zon 🌞. Om de haverklap zat er wel iemand snotterend op zijn of haar knieën voor de Heer, ervan overtuigd dat het allemaal nooit meer goed zou komen, ervan overtuigd dat de situatie onomkeerbaar was.

Gelukkig wist God al eeuwig dat we met teleurstellingen, moeilijkheden en ontmoedigingen te maken zouden krijgen en daarom is er door de hele Bijbel heen een strijdkreet te vinden: houd moed! Geen slap advies of een goedbedoelde suggestie, zoals ik aan de hierboven beschreven dame probeerde te geven, maar een gebod: Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen (Jozua 1:8). Straffe woorden tegen Jozua die voor een onmogelijke opgave stond. Durven wij die woorden persoonlijk te nemen?

Eeuwen later sprak Jezus erover met zijn beste vrienden. Hij verbaasde zich over hun angst en twijfel die steeds weer opdook en vroeg hen op de man af, Waarom hebben jullie zo weinig moed? (Matteus 8:26). Persoonlijk vind ik dat een van de meest uitdagende vragen van de Heer aan ons, een vraag die je hart als het ware kan doorboren. Wat zouden we zeggen als Hij die vraag vandaag aan ons stelde? Wat maken we voor excuses? Vlak voor zijn kruisiging profeteerde Jezus, Jullie zullen het zwaar te verduren krijgen in de wereld, maar houd moed... (Johannes 16:33). Als gelovigen nemen we Zijn woorden serieus, willen we leven naar zijn voorbeeld. Waarom doen we dan soms zo verbaasd als het tegen zit? Waarom komt het soms in ons op om de moed op te geven?

Ik ken je situatie niet, maar ik zou een Bijbelse oproep willen doen om de moed niet op te geven! Wees waakzaam, volhard in het geloof, wees moedig en sterk (1 Korintiers 16:13).

Help, ik zit in de woestijn

Eén van mijn meest gelezen columns gaat over de moeilijke periodes die we in ons geloofsleven kunnen tegenkomen. Periodes waarin God lijkt te zwijgen, waarin we Hem niet ervaren en we ons ver van hem vandaan voelen. Ik heb deze column ook bewust opgenomen in Frisse Kijk omdat ik zeker weet dat lezers er iets in zullen herkennen. Lees maar eens mee...

"Het was me al eerder opgevallen dat ze tijdens het zingen gelaten op haar stoel zat, de moed niet meer had op te staan en enthousiast mee te doen. Iedere week schoof ze onopgemerkt een rij naar achteren, alsof ze meer en meer de anonimiteit wilde opzoeken. Begrijp me niet verkeerd hoor, ze verzuimde geen diensten of zo, maar toch.... ze was er wel en eigenlijk ook niet. Het leek wel of haar gedachten mijlenver van de werkelijkheid waren verwijderd. Ik besloot eens voorzichtig te informeren wat er aan de hand was en na wat aandringen kwam het hoge woord er eindelijk uit: ‘Ik ga door een droge periode heen, het lijkt wel of ik in de woestijn zit!’

De woestijn, vroeg of laat kom je als gelovige tot de ontdekking dat je je daarin bevindt en het gekke is dat je geen idee hebt hoe je er gekomen bent. Trouw lees je in de Bijbel, maar de woorden zeggen je niets, lijken geen gevoelige snaar meer te kunnen raken in je ziel. Je bidt, maar krijgt geen antwoord. Je zingt, maar voelt geen vreugde. Je studeert en mediteert, maar ontvangt geen enkele openbaring. In de woestijn sta je droog en voel je je heel erg alleen terwijl je ergens weet dat God toch naar je omziet, juist in de woestijn (Hosea 13:5).

Bijbels gezien is de woestijn een essentieel onderdeel van het geestlijk leven waar we doorheen gaan om gevormd te worden, om te leren gehoorzamen en te kunnen groeien. Het is een periode waarin we leren volharden en vasthouden aan de principes die we hebben opgeslagen in ons hart. Het is tegelijkertijd een fase waar niemand naar uitkijkt, waar de meesten zich nou niet bepaald op verheugen en, laten we eerlijk zijn, die we liever over zouden willen slaan. Al deze gedachten raasden door mijn hoofd terwijl ik woorden zocht om haar te helpen. Ik wilde geen clichés gebruiken, niet met een afgezaagd excuus komen of haar probleem nonchalant wegwuiven met de mededeling dat ze dan maar naarstig op zoek moest gaan naar water.

Terwijl ik naar haar relaas luisterde, besefte ik ineens dat het woord woestijn onlosmakelijk verbonden is met het woordje oase. Die twee gaan samen als dag en nacht, als licht en donker. Een oase kan zich nergens anders bevinden dan in de woestijn, want dat is nou juist de plaats waar zoiets het hardst nodig is. Het was juist in de woestijn waar Jezus zijn overwinning op satan haalde; juist in de woestijn waar de wonderbaarlijke spijziging plaatsvond. Mozes hoorde duidelijk Gods stem bij de braamstruik, midden in de woestijn, en ook Johannes de Doper hoorde onmiskenbaar Gods stem in de woestijn! Blijkbaar is die dorre, droge woestijnperiode in het geloofsleven ervoor om ons dorstig te maken naar iets nieuws. Het is aan ons hoe we reageren. Koppig en mopperend, zoals de Israelieten, of stellen we ons open voor de leiding van de Geest en beginnen we woorden van leven te spreken, geïnspireerd door Jesaja 32:15; mijn woestijn zal een boomgaard worden, ik mag leven in een oase van vrede. Wellicht kunnen we voortaan over de woestijn spreken als een plaats van vernieuwing. God zei het al in Jesaja 43:18, Zie, ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het - heb je het nog niet gemerkt? Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis."

Reacties?

Vruchtbare bodem

Laatst verbaasde ik me er weer eens over hoe tijdloos de gelijkenissen van de Here Jezus vaak zijn. Men worstelde tweeduizend jaar geleden veelal met dezelfde dingen als wij. Neem nou zo'n gelijkenis als die van de zaaier...

In Lucas 8 vertelt Jezus de gelijkenis aan een grote menigte mensen en even later geeft hij een nadere uitleg aan zijn leerlingen. Hij bereidt ze als het ware voor op de gevolgen van evangelieverkondiging. Hij maakt duidelijk dat mensen in principe op vier manieren met Gods Woord kunnen omgaan, lees vers 11-15 er maar eens op na.

• Het zaad op de weg, dat zijn zij die geluisterd hebben, maar daarna komt de duivel en graait het woord weg uit hun hart, om te voorkomen dat ze worden gered door te geloven. Misschien heb je dit wel eens zien gebeuren in je omgeving, het kan een hele teleurstelling zijn als je dat van dichtbij meemaakt. We kunnen altijd bidden dat er opnieuw een moment komt voor die persoon...
• Het zaad op de rotsachtige bodem, dat zijn zij die het woord vol vreugde aannemen wanneer ze het horen, maar het schiet geen wortel; ze geloven zolang het hun goed uitkomt, maar als ze op de proef worden gesteld, worden ze afvallig. Geloof zonder wortel houdt geen stand, bij het eerste zuchtje wind ligt het omver. Misschien herken je dat ook wel bij jezelf of bij mensen om je heen. De wortel van ons geloof is liefde, de liefde van God. Laten we daar in blijven groeien!
• Het zaad dat tussen de distels valt, dat zijn zij die wel geluisterd hebben, maar door zorgen en rijkdom en de genoegens van het leven worden ze gaandeweg verstikt, zodat ze geen vrucht dragen. Ik denk dat veel gelovigen zich in deze groep bevinden. Jezus noemt zorgen, rijkdom en genoegens in één adem; het zijn allemaal zaken die afleiden van de waarheid, zaken die er voor zorgen dat we ons niet kunnen verdiepen in Zijn Woord, in Zijn beloftes. Verstikking... dit is één van de grootste problemen waar wij als gelovigen in de westerse wereld mee te kampen hebben. Stress, angst, zorgen, materialisme, luxe... allemaal zaken die ons zo in beslag nemen dat het Woord niet in ons kan groeien.
• Het zaad in de vruchtbare grond, dat zijn zij die met een goed en eerlijk hart naar het woord hebben geluisterd, het koesteren en door standvastigheid vrucht dragen. Dit is ons doel, hier willen we uitkomen: Gods woord koesteren en door STANDVASTIGHEID vrucht dragen. Dat gaat dus blijkbaar niet vanzelf, dat vergt doorzettingsvermogen. Gods Woord koesteren betekent het heel dicht bij ons houden, er elke dag mee bezig zijn, er met anderen over praten en ernaar verlangen om er meer uit te leren. Standvastig zijn in ons geloof, ook als de wereld ons wat anders wijs wil maken. Dan zullen we vrucht dragen!

Is jouw hart vruchtbare grond?

Geloof zo groot als een kruimel

Welke berg ga jij verzetten vandaag?

Readers Favorite Award 2011

Hoera! Prijst de Heer! Vandaag heb ik bericht gekregen dat mijn boek Grace of Giving goud heeft gewonnen in de Readers Favorite 2011 Awards in de USA. Het is daar nummer 1 geworden in de categorie Christian Non Fiction. Ik hoef er, denk ik, niet uitgebreid bij te vertellen hoe blij en dankbaar ik ben met deze erkenning. Het waren spannende weken waarin de jury vele boeken heeft gelezen en beoordeeld. Per categorie worden er drie prijzen uitgereikt: goud, zilver en brons, terwijl sommige boeken nog een speciale vermelding krijgen.

Goud behalen betekent onder andere dat je uitgenodigd wordt voor een Awards Banquet zoals dat deftig heet, een speciale avond die dit jaar begin november in Las Vegas wordt gehouden. Heel spannend allemaal dus.

Als je geen moeite hebt met het lezen van engelse boeken kun je Grace of Giving het beste HIER bestellen, voor 6 euro (gratisverzending) heb je je eigen exemplaar in handen! Het is een prima boek voor persoonlijke studie, maar ook te gebruiken in groepsverband. Grace of Giving gaat over de Nieuw Testamentische vervulling van het aloude gebod: gij zult niet stelen. Niet stelen is de wet gehoorzamen, geven is de wet vervullen!

Door de menigte heen

Op zoek naar aanraking...

Met plezier en belangstelling heb ik de foto's bekeken van de grote mensenmenigte die zich vorige week in Engeland langs de weg had verzameld. Honderdduizenden mensen op de been teneinde een glimp op te kunnen vangen van het kersverse koninklijke bruidspaar en natuurlijk ook van de vele bekende en belangrijke gasten. Ik probeer me voor te stellen hoe dat er in de tijd van Jezus uit moet hebben gezien; toen was er ook dikwijls een menigte op de been, zij het zonder alle toeters, vlaggen en bellen...

De Bijbel vertelt er met enige regelmaat over. In Marcus 3:9-10 is zo'n ooggetuigeverslag te lezen, Hij zei tegen zijn leerlingen dat ze een boot voor hem gereed moesten houden, om te voorkomen dat hij door de menigte onder de voet zou worden gelopen. Allerlei zieken verdrongen zich om hem aan te raken, want hij had al veel mensen genezen. Ik vind dit een fascineerde tekst. De mensen stonden niet alleen maar te kijken, ze verdrongen zich om Jezus aan te raken. Er staat over een vrouw geschreven die zo ziek was dat ze bij zichzelf dacht: Als ik alleen zijn kleren maar kan aanraken, zal ik al genezen zijn (Marcus 5:28). Een andere keer brachten de mensen een blinde man bij Jezus en smeekten hem om de arme man aan te raken. Maar het waren niet alleen de zieken en armen die door de menigte heen naar Jezus toe kwamen voor een aanraking. In Lucas 18:15 staat geschreven, De mensen probeerden ook kleine kinderen bij hem te brengen om ze door hem te laten aanraken.

Mensen uit alle lagen van de bevolking, ziek en gezond, mannen, vrouwen en kinderen... ze wisten zich door de menigte heen naar voren te werken om hem aan te raken. Wat een prachtig beeld van wat wij vandaag nog steeds moeten doen. Soms moeten we ons door een menigte van tegenstand, van ongeloof, ontmoediging en twijfel heen werken om hem aan te raken, Hij die onze ziektes wil genezen en ons wil bevrijden van angsten en zwakheden. Als we ons voorwaarts bewegen betekent dat automatisch dat we bepaalde zaken achter ons laten, dat we onze problemen de rug toekeren. We kunnen de aanraking van Jezus ervaren als we ons door die menigte heenwerken, op zoek naar hem. Ik denk dat we daar zeker vastberaden in  mogen zijn. Het lijkt misschien leuk als alles ons aan zou komen waaien; maar Bijbels gezien is dat echt niet zo. Er moet een verlangen in ons groeien om nabij Jezus te zijn, om hem aan te raken en meer van hem te leren...

Rust in een onrustige wereld!

Over bijbelse weidegrond...

Tijdens het werken aan mijn nieuwste boek GRACE OF GIVING heb ik langdurig stilgestaan bij Johannes 10, het verhaal van de goede herder. Johannes 10:10 is uiteindelijk de basis geworden voor het boek. Tijdens die studie werd mijn aandacht echter ook steeds getrokken door het negende vers, Jezus zegt daarin:

Ik ben de deur: wanneer iemand door mij binnenkomt zal hij gered worden; hij zal in en uit lopen en hij zal weidegrond vinden.

Dat in en uit lopen, dat verbaasde mij. Als je eenmaal bij de Here Jezus hoort ga je toch niet heen en weer lopen? Terug willen naar je oude leven is als het verlangen van de Israelieten om terug te gaan naar de slavernij in Egypte, om de eenvoudige reden dat het vlees daar beter was. Nee, dat in en uit lopen moet iets anders betekenen.

Alleen door geloof in Jezus Christus en de genade van God kan een mens gered worden, dat wil zeggen: gered worden van zonde en dood. We ontvangen een eeuwig leven in Hem en treden zijn Koninkrijk binnen. Zijn Koninkrijk kun je niet zien, het is een onzichtbare dimensie waarin God's wil openbaar wordt. De Bijbel zegt dat het Koninkrijk zich nabij of in ons bevindt (Lucas 17:21). Ondanks het feit dat wij leven en bewegen in dat geestelijke Koninkrijk, bevinden we ons nog steeds in de wereld. In de wereld, maar niet van de wereld! Juist om die reden is het mogelijk dat we binnen mogen komen bij God en vervolgens bemoedigd en versterkt weer naar buiten gaan, de wereld in. Als inwoner van Zijn Koninkrijk kunnen we zelfs weidegrond vinden in een wereld die geen rustpunt meer lijkt te kennen. In Psalm 23 staat het zo mooi, De Heer is mijn herder... Hij laat mij rusten in groene weiden... Een prachtige verwijzing naar de woorden van Jezus in het tiende hoofdstuk van Johannes. Ondanks oorlogen, geweld, en politieke onrust is het mogelijk in deze wereld te wonen en tegelijkertijd vrede te ervaren. Verderop in het evangelie van Johannes zegt Jezus: Jullie zullen het zwaar te verduren krijgen in de wereld, maar houd moed: Ik heb de wereld overwonnen! (Johannes 16:33).

Houd moed! Een prettig weekend toegewenst en vergeet niet anderen uit te nodigen op je weidegrond! Misschien kunnen zij dan iets proeven van de vrede die alleen de Herder kan geven!

Oproep tot volharding

Hoop doet leven...

Aan het begin van een nieuw jaar hebben sommige mensen goede voornemens en weer anderen maken nieuwe plannen. Een nieuw begin geeft goede moed, laten we het daar maar op houden. Ik las onlangs een oproep tot volharding in het boek Hebreeen en die zou ik graag met je willen delen voor 2011. Misschien ben je met iets moeilijks bezig en denk je er aan om op te geven, misschien sta je wankel in je geloof of ben je gewoon een beetje uitgeblust. De schrijver van de brief aan de Hebreeen geeft aan waar zijn hoop en moed voor de toekomst, dus ook voor een nieuw jaar, vandaan komt: "Jezus heeft voor ons met zijn lichaam een weg naar een nieuw leven gebaand!" Dat enthousiasme voor het nieuwe leven doet hem een oproep tot volharding schrijven, die nu, 2000 jaar later, nog steeds heel inspirerend is:

1. Laten we God dan naderen met een oprecht hart en een vast geloof
2. Laten we zonder te wankelen datgene blijven belijden waarop we hopen
3. Laten we opmerkzaam blijven en elkaar ertoe aansporen lief te hebben en goed te doen, en
4. Laten we, in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, elkaar juist bemoedigen.

Je kunt dit zelf nog eens nalezen in het 10e hoofdstuk vanaf vers 19. Het kan best zijn dat het wereldgebeuren soms zwaar op je schouders rust of dat je teleurgesteld bent in kerk of Christenen... Laat je niet ontmoedigen door omstandigheden, maar geef gehoor aan de aloude oproep. De schrijver zegt: We hebben nu een hogepriester die dienst doet in het huis van God (vers 21). Die hogepriester is Jezus zelf en het huis van God ben jij als je Hem uitnodigt om bij je te wonen. In Hebreeen 3:6 staat zo mooi: Wij vormen dat huis.

Als Hij bij je woont kan een nieuw jaar een heel nieuw leven worden!