De sleutels van het Koninkrijk

Wij hebben een bakje in de keuken staan waarin allerlei sleutels liggen. Fiets-, auto- en motorsleutels, de sleutel van de schuur en de achterdeur en ook een sleuteltje van de brievenbus die bij ons aan de gevel hangt.

Sleutels geven toegang; ze kunnen iets openen of starten.  Maar er zijn ook sleutels die bijvoorbeeld een geheim openbaren. Zo spreekt men over de sleutel tot succes of de sleutel tot verandering.

Een sleutel opent een deur, of dat nu letterlijk of figuurlijk is. Degene met de sleutel is de eigenaar of beheerder die toegang heeft en ook toegang geeft, aan bezoekers bijvoorbeeld. Sleutels staan voor macht en autoriteit. In de Bijbel komen we dat ook tegen.

Laten we eens kort kijken naar enkele sleutels die in de Bijbel worden genoemd:

• De sleutel tot het huis van David
  En Ik zal de sleutel van het huis van David op zijn schouder leggen. Als hij opendoet, zal niemand sluiten. Als hij sluit, zal niemand opendoen (Jesaja 22:22).
• De sleutels van het Koninkrijk der Hemelen
  En Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en wat u bindt op de aarde, zal in de hemelen gebonden zijn; en wat u ontbindt op de aarde, zal in de hemelen ontbonden zijn (Mattheüs 16:19).
• De sleutel tot kennis
  Wee u, wetgeleerden, want u hebt de sleutel van de kennis weggenomen. Zelf bent u niet binnengegaan en u hebt hen die binnengingen, tegengehouden (Lukas 11:52).
• De sleutels van de dood en het graf
  Ik ben de Eerste en de Laatste, en de Levende, en Ik ben dood geweest en zie, Ik ben levend tot in alle eeuwigheid. Amen. En Ik heb de sleutels van het rijk van de dood en van de dood zelf (Openbaring 1:18).

Ik vind dit erg interessant. Jezus bezit de sleutel van de dood (Hades). Waarom? Omdat Hij de dood overwon. Het lege graf is daar het bewijs van. De sleutel van het Koninkrijk ligt echter in onze handen. Waarom? Dat is wel iets om over na te denken!

⚫ ⚫ ⚫

Take hold of my instructions; don’t let them go. Guard them, for they are the key to life.

[Spreuken 4:13]

➤ Misschien vind je mijn eerdere bericht 'Het is toch waar' ook interessant.

Schitter waar je bent

Laatst kwam ik,  in een van de boeken die ik momenteel aan het lezen ben, een zinnetje tegen dat bleef hangen... Ja, zo'n zin die de hele dag door je hooft gaat, als een liedje. 'Shine where you are'. 

Schitter waar je bent.

Vier simpele woorden die de gedachte in me op deden komen: 'Wat zou er gebeuren als we dat allemaal zouden doen?' Stel je eens voor... we zouden echt in een andere wereld leven!

Wat als we allemaal zouden schitteren op de plaats of positie waarin we ons nu bevinden? Niet als de omstandigheden beter worden, niet als we het allemaal voor elkaar hebben, niet als we genezen zijn, niet als we uit de problemen zijn, niet als onze regering verandert... maar nu, precies waar we zijn.

Misschien wil je niet schitteren, misschien hou je meer van klagen en mopperen. 👉 Maar voor gelovigen is het anders, wij hebben een mandaat om te schitteren! Denk maar eens na over de volgende Bijbeltekst:

Doe alles zonder mopperen en zonder ruzie, zodat niemand een kwaad woord van u kan zeggen. Leef in deze ontwrichte, bedorven wereld als zuivere, onschuldige kinderen van God. Want in deze wereld bent u als sterren die het licht van God uitstralen (Filippenzen 2:14-15).

De tegenwoordigheid van God (1)

God, de Schepper van hemel en aarde, is alomtegenwoordig. Wat een deftig woord! Simpelweg betekent het dat Hij overal is. Logisch eigenlijk, want Hij is niet gebonden aan plaats, tijd of dimensie.

Als God alomtegenwoordig is, waarom praten Christenen dan soms over het ervaren van de tegenwoordigheid van God? Moeten we Hem niet altijd en overal kunnen ervaren? Zijn er speciale momenten, plaatsen of gelegenheden waar Zijn aanwezigheid meer merkbaar is?

Anderzijds hebben heel veel mensen de vraag 'waar was God' als het bijvoorbeeld over oorlog, terrorisme, geweld, misbruik of andere ellende gaat. Waar was Hij toen ik Hem zo nodig had? Misschien is dat ook wel een herkenbare vraag voor je.

Ik heb besloten er een paar korte, eenvoudige blogjes over te schrijven in een nieuwe serie: 'De tegenwoordigheid van God.' Soms nemen we dat soort termen zo makkelijk in de mond, maar wat betekent het nou echt? En waar zijn al die mensen dan die Gods tegenwoordigheid om de haverklap ervaren? Ik merk soms eerlijk gezegd helemaal niets van Hem.

Goed om eens even stil te staan bij dit onderwerp dus. Lezen jullie weer mee?

Geheimenissen onthuld (4)

In mijn vorige blogje haalde ik aan dat de apostel Paulus een goed beheeder was van de geheimenissen van God... hij onthulde ze, hij maakte ze openbaar!

Zelfs vanuit de gevangenis vraagt hij om te bidden voor mogelijkheden om het mysterie van Christus te onthullen: En bid dan ook voor ons, dat God deuren voor ons opent om het mysterie van Christus te verkondigen waarvoor ik gevangenzit, en bid dat ik het mag onthullen zoals het moet (Kolossenzen 4:3-4). Het is niet de bedoeling dat we mysterieus blijven praten/preken/denken/doen als het over God gaat. We moeten Jezus Christus juist bekend maken.

Ik zeg niet dat we alles al begrijpen, maar wat we wel weten moeten we bekend maken. Paulus is zo verrukt over alles wat hij ontdekt, Hij houdt er maar niet over op :)

Met het oog op u heeft God mij die dienende taak toevertrouwd, opdat zijn boodschap in al haar volheid verkondigd wordt: het mysterie dat in alle eeuwen en voor alle generaties verborgen is geweest, maar nu aan zijn heiligen onthuld is. Aan hen heeft God bekend willen maken hoe glorierijk dit mysterie is voor alle volken: Christus is in u, hij is uw hoop op goddelijke luister... (Kolossenzen 1:25-27)

Paulus is de dienende taak toevertrouwd, in de HSV staat 'de beheerstaak', daar heb je dat woord weer. De gelovigen zijn beheerders van de geheimenissen van God. Aan ons de taak om het doek van vaagheid weg te halen en de goede boodschap eenvoudig te delen met een wereld in nood.

H = Heiligen

Op mijn zomervakantieleesplankje staat H voor Heiligen.

En dan bedoel ik niet de beelden in bijvoorbeeld een Orthodoxe of Katholieke kerk, maar mensen zoals jij en ik die geloven in Jezus Christus.

Het Griekse woordje 'heilig' is ἅγιος ofwel hagios en het betekent apart gezet (voor God). Dat had vroeger betrekking op voorwerpen in de tempel. Nu heeft het veel meer betrekking op mensenlevens...

Heiligen zijn LEVENDE mensen die apart gezet zijn. Dat wil zeggen, die aan de roep van God gehoor hebben gegeven. Het betreft niet slechts een klein selectief groepje brave gelovigen, maar eigenlijk ALLE gelovigen. Paulus schrijft ze veelal zo aan: Aan allen in Rome, geliefden van God, geroepen om zijn heiligen te zijn. Genade zij u en vrede van God, onze Vader, en van de Heer Jezus Christus (Romeinen 1:7).

God heeft de mensheid uitgekozen (geroepen) om heilig te zijn. Dat wil niet zeggen dat we nooit fouten mogen maken of een saai leven moeten leiden. Integendeel, de heiligen zouden de wereld tot een mooiere plek moeten maken.

De roeping om je leven te heiligen gaat uit naar elk mens. In Kolossenzen 3:12 wordt beschreven wat die heiliging inhoudt: Omdat God u heeft uitgekozen, omdat u zijn heiligen bent en hij u liefheeft, moet u zich kleden in innig medeleven, in goedheid, bescheidenheid, zachtmoedigheid en geduld.

Mooi he? Wat als we dat allemaal eens zouden gaan begrijpen?

Het Woord op de weegschaal

De blogserie over de verschillende niveaus van verzoening onderbreek ik even om iets met jullie te delen dat me echt van het hart moet. Het gaat over het geestelijk voedings-patroon van Christenen.

Het geestelijk voedingspatroon, wat is dat nu weer? Ik bedoel hiermee het onderwijs uit de Bijbel dat we tot ons nemen. Dat kan door te luisteren naar preken, door de Bijbel te lezen, door boeken over Bijbelse onderwerpen te lezen etc.

Ik maak mij ernstig zorgen over de eenzijdigheid van ons geestelijk dieet, Overal om mij heen zie ik gelovigen die elke dag hetzelfde eten; namelijk wat ze het lekkerst vinden. Zij schijnen niet te weten dat een eenzijdig dieet rampzalige gevolgen kan hebben, er ontstaan dan namelijk allerlei tekorten voor een gezonde groei.

Ik heb het hier over Christenen die zich vast hebben gebeten in een bepaalde hap en die niet meer los willen laten, ook niet om wat anders te proeven. Dat kan de hap van liefde zijn, of van genade, genezing of welvaart. Door alleen maar te eten wat we lekker vinden, en de rest opzij te schuiven, worden we uiteindelijk verwende Christenen.

Heb ik wat tegen preken over liefde, genade, genezing of bevrijding? Nee, natuurlijk niet! Maar waar ik wel huiverig voor ben is een overdosis van het een ten koste van het ander. Want ja, de Bijbel spreekt niet alleen over liefde, vrede en vreugde, maar ook over gehoorzaamheid, heiliging, vervolging, zonde en lijden.

Als ik bijvoorbeeld weer eens een spreker hoor roepen 'alles is genade', of  'het draait alleen maar om liefde', dan kan ik niet anders dan denken: 'als dat waar is, waar hebben we geloof dan nog voor nodig?' Zulke uitspraken raken wat mij betreft kant nog wal.

We kunnen, om maar even een Bijbelse beeldspraak te gebruiken, niet leven van brood alleen, maar van ELK woord dat van God komt. 

Hoe zit het met jouw dieet?

Frisse Kijk, ook in 2014

Aan het begin van weer een nieuw jaar kijk ik kritisch naar mijn blognaam: frisse kijk op oude waarheden. Dekt die naam nog steeds de lading van de artikelen die ik met mijn lezers deel?

Ik heb gemerkt dat mijn leespubliek in de loop der jaren is uitgebreid. Er zijn actieve lezers, dankbare lezers, kritische lezers en geheime meelezers. Onder hen bevinden zich evangelische, reformatorische, katholieke en charismatische gelovigen, moslims, twijfelaars, agnosten en atheisten. Ja, ik heb het mooiste, meest gevarieerde publiek dat een schrijver/blogger zich maar wensen kan.

Het is mijn verlangen jullie ook in 2014 weer een frisse kijk te bieden op zaken die misschien eens afgestoft moeten worden. Enerzijds zaken die misschien religieus zijn, maar niet bijbels. Anderzijds zaken die wel bijbels zijn, maar die we altijd door een religieuze bril hebben gelezen. Het is mijn verlangen de Bijbel te openen, te lezen EN toe te passen. Ingewikkelder wil ik het niet maken :)

Hartelijk dank voor al jullie reacties, hier op de blog, via mail, Twitter, LinkedIn of op Facebook. Het zijn de reacties van lezers die een blog waarde geven.

Vroomheid

'Het boek Handelingen gaat over de daden van de apostelen, niet over hun voornemens', heb ik wel eens iemand horen zeggen. Alleen al daarom zou iedere Christen dat boek regelmatig moeten lezen. Het laat zien hoe gelovigen onder het Nieuwe Verbond kunnen en zouden moeten leven.

Leuke bijkomstigheid zijn al de kleurrijke figuren die je, naast de apostelen, tegenkomt in het boek. Neem nou de Italiaan Cornelius (die de Joodse Petrus voor een niet-kosher etentje uitnodigde). Over hem en zijn gezin staat geschreven: Hij was een vroom man: hij en al zijn huisgenoten dienden God. Hij gaf veel voor de armen van het volk en bad trouw tot God (Handelingen 10:2, NBV).

Kijk daar heb je weer zo'n enkel zinnetje, zo'n vers dat mij enorm aan het denken zet. Cornelius was een vroom man. Wat is een vroom mens, vraag ik mij dan af? Vroomheid heeft een nare religieuze klank. Vrome mensen zijn braaf en saai en misschien ook wel een beetje hypocriet. Maar wat zegt de Bijbel over vroomheid? In Het Boek staat over Cornelius, Hij en zijn hele gezin hadden diep ontzag voor God. Hij gaf veel weg aan de armen en was een man van gebed.

Terugkijkend op mijn vorige blogpost zie ik dat ontzag voor de Heer een kenmerk is voor gemeentegroei. Diep ontzag voor God is ook een kenmerk van vrome mensen. Dat ontzag uit zich eigenlijk automatisch in de volgende twee zaken, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn:

• vrijgevigheid
• gebed

Een vroom (gelovig) mens bidt veel en opent z'n portemonnaie met vreugde om VEEL aan de armen (dit gaat NIET over het kerkgebouw) te geven. Dat laatste moeten we nog leren in de Nederlandse kerken! Tijdens het weekend over gemeentegroei in onze kerk stelden we daartoe iedereen de volgende vraag: Inventariseer eens globaal waaraan je je geld besteedt (los van huishouden en vaste kosten). Denk aan: abonnementen, clubs, snacken, uitgaan, kleding, gadgets, vakantie etc. Hoe staat dat in verhouding tot je investering in Gods Koninkrijk?

Haha, dat deed veel stof en commentaar opwaaien, maar geloof me, het is een goede oefening om te kijken waar ons hart nu echt ligt.

Blije kerk

Momenteel ben ik een interessant en inspirerend boek aan het lezen: Geloof onder vuur, van Andrew White (voorganger in Baghdad).

Over het algemeen bespreek ik, behalve mijn eigen werk en dat van collega bloggers, niet zo vaak boeken op mijn blog. Dat is om de eenvoudige reden dat boekbesprekingen er nogal eens toe leiden dat men mij in een hokje wil stoppen. Je bent wat je leest, is de redenering blijkbaar.

Maar... voor boeken over de wereldwijde (vervolgde) kerk maak ik graag een uitzondering. Ik leer daar ALTIJD nieuwe lessen uit. Lessen die het delen zeer zeker waard zijn. Andre White schrijft ergens halverwege zijn relaas:

"Ondanks dat St. George altijd onder vuur ligt, is het de meest blije kerk waar ik ooit heb gediend..."

Wow... die zin sprong echt van de bladzijde af. Het zet de dingen weer eens in helder perspectief, vinden jullie niet?

Heer, vergeef ons dat we soms klagen als verwende kinderen...

Talent en het Koninkrijk (3)

De allerlaatste gelijkenis die Jezus vertelt vlak voor zijn sterven is die van de talenten en het Koninkrijk. Ik denk dat dat verhaal goed is blijven hangen bij de discipelen want je ziet dat ze, na Jezus' terugkeer naar de Hemelse Vader, er echt op uit zijn gegaan om Gods Koninkrijk te bouwen.

Bij ons gaat het soms anders. Wij kunnen zo vaak over een gelijkenis horen preken dat we er niet langer bij stil staan waar het nou eigenlijk echt over gaat. Laten we nog eens kijken naar de introductie die Jezus geeft: Of het [koninkrijk] zal zijn als met een man die op reis ging, zijn dienaren bij zich riep en het geld dat hij bezat aan hen in beheer gaf. Aan de een gaf hij vijf talent, aan een ander twee, en aan nog een ander één, ieder naar wat hij aankon (Matteus 25:14-15). De man roept zijn werkers bij zich! Die roep geldt ook voor ons. Een ieder die gehoor heeft gegeven aan de roep van God om zijn of haar leven in Zijn hand te leggen, krijgt automatisch de opdracht mee om aan het Koninkrijk te bouwen.

Aan het Koninkrijk bouwen doen we door mensen over Jezus te vertellen. Over Paulus staat geschreven: Hij verkondigde het koninkrijk van God en onderrichtte vrijmoedig over de Heer Jezus Christus, zonder dat hem iets in de weg werd gelegd (Handelingen 28:31). Jezus kwam naar de aarde om Zijn Koninkrijk aan te kondigen, Hij sprak er veelvuldig over, na zijn opstanding zelf veertig dagen lang (Handelingen 1:3)! Stel je eens voor dat je dominee veertig (zon)dagen lang zou preken over het Koninkrijk :) Er is blijkbaar veel over te leren.

Misschien zie je Gods onzichtbare Koninkrijk en zichtbaar werk niet samengaan en denk je dat het allemaal wel goed komt... stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw. Of toch niet? De Bijbel is er duidelijk over dat er werk aan de winkel is. Paulus schrijft in zijn brief aan de Kolossenzen (4:10) de volgende opvallende woorden: .Aristarchus, mijn medegevangene, Barnabas’ neef Marcus (over wie u al instructies hebt gekregen: ontvang hem gastvrij wanneer hij bij u komt) en Jezus Justus groeten u; zij zijn de enige Joden die met mij meewerken voor Gods koninkrijk, en ze zijn dan ook een grote troost voor me geweest. Mensen die meewerken aan Gods Koninkrijk zijn een troost voor de geestelijk leiders, niet een bedreiging.

Probeer je voor te stellen dat Jezus jou en een aantal bekenden bij zich roept, zoals in de gelijkenis. Hij vertrouwt je iets toe, Hij geeft je iets mee... laten we het gereedschap noemen. Geld, talent, mogelijkheden... maakt niet uit wat het is. Je hoort Zijn roep.... en je gaat op pad.

3) Bouwen aan Gods Koninkrijk is niet optioneel!

Een ongewoon streven

Dit is alweer de derde post over het eerste vers in 1 Korintiers 14. Een vers waar zoveel dingen in staan om over na te denken: Jaag de liefde na en streef naar de gaven van de geest, vooral naar die van profetie.

'Streef naar de gaven van de Geest'... Gek genoeg valt bij mij het woordje 'streven' een beetje verkeerd. Het doet me denken aan streverige types, van die mensen die hun agenda dwars door alles heen willen doordrukken, die niets of niemand uit de weg gaan om hun doel te bereiken. Maar misschien is dat een te negatief beeld, het Dikke van Dale woordenboek zegt: stre·ven streefde, h gestreefd (met naar) met inspanning proberen.

Met inspanning proberen, dat klinkt al wat vriendelijker, toch? Waarom zou Paulus ons als gelovigen oproepen om te streven naar de gaven van de Geest? Een gave is toch iets wat je ontvangt, daar kan je toch niet je best voor doen? Als mensen streven we misschien (stiekem) naar van alles en nog wat, maar eerlijk gezegd kom ik maar zelden mensen tegen die streven naar de gaven van de Geest. Ik denk dat Paulus het ten eerste zegt om terug te komen op zijn eerdere uitspraak in 1 Korintiers 12:1, Wat nu de geestelijke gaven betreft, broeders, wil ik niet dat u onwetend bent. Het is NIET de bedoeling dat we onwetend zijn als het over deze dingen gaat! Waarom niet? Omdat de gaven van de Geest tot opbouw van de gemeente moeten worden gebruikt. Als we hierover onwetend zijn, hoe kunnen we dan de gemeente opbouwen? Het is toch geen wonder dat we kerken af zien brokkelen, dat er weinig kracht is, dat er nauwelijks wonderen gebeuren? Dat ligt niet aan God, dat ligt aan ons... want maar al te vaak zijn we onwetend.

Als je het verlangen hebt om de gemeente, het lichaam van de Here Jezus op aarde, te dienen en op te bouwen, aarzel dan niet: lees wat de Bijbel te zeggen heeft over de gaven van de Geest, doe het vers voor vers en haast je niet. Praat er met iemand over die hier ook mee bezig is, lees er een goed boek over dat je naast de Bijbel kunt leggen en bovenal: vraag de Heilige Geest om uitleg, die is tenslotte je leraar!

Maar de Trooster, de Heilige Geest, Die de Vader zenden zal in Mijn Naam, die zal u in alles onderwijzen en u in herinnering brengen alles wat Ik u gezegd heb (Johannes 14:26)

De Weg

Vorige week ben ik begonnen met het uit het elkaar pluizen van onderstaande tekst gezien in de context van de omringende hoofdstukken. Waarom? Omdat er zoveel meer staat dan we in eerste instantie denken te lezen.

Jaag de liefde na en streef naar de gaven van de Geest, vooral naar die van de profetie.

[1 Korintiers 14:1]

Paulus geeft hier een duidelijke opdracht aan de gelovigen: jaag de liefde na. In het engels staat er 'follow the way of love'. Hij doelt daarbij op de woorden die hij schreef voorafgaande aan 1 Korintiers 13, Maar eerst wijs ik u een weg die nog voortreffelijker is. Die weg, is de weg van de liefde. Het woord WEG dat hier wordt gebruikt wordt is hetzelfde woord dat Jezus gebruikt om aan te geven wie hij is: Ik ben de weg, de waarheid en het leven (Johannes 14:6). In het Grieks is dat het woord hodos. De weg van de liefde is de weg van Jezus en dus niet een weg (een manier) die we zelf verzinnen of die ons het beste lijkt. De weg van de liefde is leven zoals Jezus leefde; in dienstbaarheid, nederigheid, wijsheid, genade en liefde. Dat is niet de makkelijkste weg, maar wel een voortreffelijke weg.

Het is interessant om te weten dat de volgelingen van Jezus in het boek Handelingen letterlijk 'aanhangers van de Weg' werden genoemd (zie bijv. Handelingen 9:2). Weer datzelfde griekse woord hodos. Als we denken aan de smalle weg die we als gelovigen moeten volgen, denken we meestal aan een weg met obstakels en moeilijkheden, een weg waarop je niets mag en alles moet, een weg die helemaal niet leuk is. Maar eigenlijk wordt met die weg het pad van de liefde bedoeld, goddelijke liefde waarvan de kenmerken duidelijk door Paulus worden opgesomd.

Ik zou zo graag willen dat we ook nu nog bekend zouden staan als aanhangers van de Weg. Weg met een hoofdletter, omdat het een voortreffelijke weg is!

Een nobel streven

Schilderij: Yvonne Nederend

Zoals uit m'n vorige post blijkt ben ik aan het lezen in het boek dat de apostel Paulus schreef aan de gelovigen in Corinthie, Griekenland. Vanmorgen kwam ik niet verder dan het lezen van 1 vers. Tsja, dat gebeurt wel eens hoor :) Ik lees zo'n vers dan een paar keer woord voor woord door en ontdek langzaam maar zeker dat er een schat  achter die woorden zit. Lees maar eens mee als je wilt:

Jaag de liefde na en streef naar de gaven van de Geest, vooral naar die van de profetie.

[1 Korintiers 14:1]

Vandaag wil ik alleen maar stilstaan bij het eerste gedeelte: jaag de liefde na. In het engels staat er 'follow the way of love'. Paulus verwijst hier naar de woorden die aan het 13e hoofdstuk vooraf gaan: Maar eerst wijs ik u een weg die nog voortreffelijker is. Die weg is de weg van de liefde. Wat betekent dat eigenlijk, jaag de liefde na? Als je het 13e hoofdstuk leest zie je dat daar de kenmerken van goddelijke liefde op een rijtje worden gezet. Dat is heel handig van Paulus, want dan weten we tenminste wat we moeten najagen. Liefde najagen (in bijbelse zin) betekent dus dat we moeten leren om

• geduldig te zijn
• vol goedheid
• niet afgunstig
• niet ijdel
• niet zelfgenoegzaam
• niet grof
• niet zelfzuchtig
• niet boos
• het kwade niet aanrekenend

Het betekent ook dat we ons niet verheugen over onrecht maar vreugde vinden in de waarheid. Liefde najagen betekent dat we moeten leren om te verdragen, te geloven, te hopen en te volharden. Ik heb weer genoeg stof tot nadenken vandaag, jullie hopelijk ook! In een volgende post ga ik verder met het ontleden van dit vers, tot dan.

PS: Het schilderij van Yvonne kun je zien op haar weblog Creative Worship.

Kerkje spelen

De kerk zoals wij haar kennen is in de problemen. Niet vanwege vervolging of oorlog, maar omdat we er een zooitje van hebben gemaakt en steeds vergeten het Boek te lezen. Er is geruzie, jaloezie, scheuring, misbruik en corruptie, als je de kranten moet geloven. De media smult ervan en Jezus huilt. Dat moet wel, want de kerk was Zijn idee.

De kerk als het lichaam van Christus, die nu in de hemel is, op aarde. Wat een briljant idee. Zijn werk kan gewoon doorgaan: we gaan rond genezende, goed doende en liefhebbend. Althans... dat was het plan voor zijn aanstaande bruid, oftewel de kerk. Waar is het mis gegaan vraag je je af? We weten inmiddels allemaal wel dat de kerk niet een gebouw is, maar een groep gelovigen die bij elkaar komt. We weten veelal niet hoe we dan bij elkaar moeten komen en wat we dan eigenlijk moeten doen. Natuurlijk, we hebben meestal best een strak schema waar we ons allemaal netjes aan houden, we hebben een programma voor dit, een liturgie voor dat, een formulier voor het ene en een afspraak over het andere. We hebben ochtend en avond diensten, gezamelijke diensten, jeugddiensten en themadiensten. Noem het maar op en het bestaat en anders verzinnen we wel wat.

Ik ben momenteel 1 Korintiers 12 aan het lezen en toen ik bij vers 28 aankwam moest ik toch eens even diep nadenken over de opzet van onze kerken. Wanneer is iets nou eigenlijk een kerk? Moet er een dominee zijn, oudsten, een aanbiddingsleider of organist? Kinderwerkers, diakenen en groeters? Oh ja, en natuurlijk toeschouwers, anders sta je een beetje voor aap met zo'n hele organisatie... Volgens Paulus zouden de volgende mensen bij elkaar kerk zijn:

• God heeft in de gemeente aan allerlei mensen een plaats gegeven: ten eerste aan apostelen,
• ten tweede aan profeten
• en ten derde aan leraren.
• Dan is er het vermogen om wonderen te verrichten,
• de gave om te genezen
• en het vermogen om bijstand te verlenen,
• leiding te geven
• of in klanktaal te spreken.

Hhmm... wanneer zat jij voor het laatst naast iemand die het vermogen had om wonderen te verrichten? Laten we eerlijk zijn, als iemand dat zou beweren zouden we de kerkenraad erbij roepen en de persoon in kwestie stevig aan de tand voelen of naar huis sturen. Ik vraag me dan af, als God aan allerlei mensen een plaats (taak) geeft, waar zijn al die mensen dan die hier worden genoemd? Waarom zien we die niet in de kerk, waarom zoeken we niet naar zulke mensen, maar zijn we soms wel jaren bezig om een dominee te beroepen die misschien niets van deze taken heeft? 

De Bijbel zegt nog veel meer over gaven en bedieningen, maar hier noemt Paulus heel duidelijk 8 plaatsen binnen de kerk die opgevuld moeten worden door mensen zoals jij en ik. Ik probeer me voor te stellen wat er gaat gebeuren als we zo bij elkaar zouden komen... wow!

De wil van God...

Een algemene opdracht, maar een persoonlijke verantwoordelijkheid

Een paar weken geleden waren we in Noord Oost Duitsland om een aantal work shops te geven tijdens een (jongeren)conferentie. Mijn man en ik vinden het leuk om dat samen te doen en we hebben de volgende onderwerpen de revue laten passeren: de wil van God, het plan van God, de stem van God en de kracht van God in je leven. De respons was heel positief, dus het lijkt me wel aardig om iets van deze work shops op deze weblog te delen. In vogelvlucht uiteraard :) Laten we maar eens beginnen met de wil van God voor ons leven.

De wil van God is een algemene instructie of opdracht voor alle gelovigen. Er is eigenlijk niet zo iets als God's wil voor je persoonlijke leven; daarmee wordt het plan van God voor je leven bedoelt. Heel vaak worden die twee door elkaar gehaald. De wil van God = het Woord van God = de wet van God. Zijn wil is Zijn systeem, Zijn testament voor de glovigen. Jezus zegt in Matteus 12:50, Ieder die de wil van mijn Vader in de hemel doet, is mijn broer en zuster en moeder. Zijn wil is iets dat wij doen, niet iets dat Hij voor ons doet. We proclameren dat in onze gebeden: Laat uw wil gedaan worden op aarde zoals in de hemel (Matteus 6:10). God verlangt ernaar dat Zijn wil hier op aarde wordt uitgevoerd zoals dat ook in de hemel gebeurt. Hij  leert ons om dat steeds te proclameren. Het is onze rol, onze taak om Zijn wil (Zijn testament) hier op aarde uit te voeren. De opdracht is dus algemeen, maar de verantwoordelijkheid persoonlijk.

Het vergt een verandering van gedachten om te zien en begrijpen hoe God's wil op aarde kan worden uitgevoerd. In Romeinen 12:2 staat, Wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkennen wat de wil van God is, het goede, welgevallige en volkomene.

En wat is die wil van God dan wel?  De Bijbel laat ons een aantal basis principes zien:

• Verblijdt u te allen tijde, bidt zonder ophouden, dankt onder alles, want dat is de wil Gods in Christus Jezus ten opzichte van u (1 Thessalonicenzen 5:16-18). Nou, daar kunnen we de rest van ons leven wel mee vooruit zou ik zeggen.
• Het is de wil van God dat u een heilig leven leidt: dat u zich onthoudt van ontucht (1 Thessalonicenzen 4:3). Nou, om dat te begrijpen is ook geen opleiding theologie nodig.
• Want dit is de wil mijns Vaders, dat een ieder, die de Zoon aanschouwt en in Hem gelooft, eeuwig leven hebbe (Johannes 6:40). Hier zien we God's wil naar de aarde gebracht door Jezus, die de opdracht weer door heeft gegeven aan de gelovigen.

Is alles wat wij op aarde zien gebeuren Gods wil? NEE! De hiervoor genoemde teksten laten zien hoe God's wil eruit zou moeten zien op aarde. Helaas zien we juist vaak het tegenovergestelde. Dit is echter geen reden tot paniek of zwaarmoedigheid, integendeel; het is een oproep tot actie. Er is werk te doen voor de gelovigen.

Laten we ophouden met vragen om God's wil, maar beginnen met het doen van Zijn wil!