Een wens om over na te denken

Gelukkig Nieuwjaar allemaal!

We wensten elkaar een vrolijk kerstfeest en nu, aan het begin van 2026, wensen we elkaar een gelukkig nieuwjaar.

Hartelijke en attente wensen waarvan we hopen dat ze uitkomen, voor onszelf en onze geliefden.

Vanmorgen dacht ik aan een wens van de apostel Paulus. Ik weet het, het is alweer een tijdje geleden dat hij zijn wens in een brief aan de gelovigen in Korinthe schreef, maar zijn woorden zijn niettemin waardevol.

Ik zou willen dat u allen in klanktaal kon spreken, maar ik wil nog liever dat u profeteert. Iemand die profeteert is nuttiger dan iemand die in klanktaal spreekt, tenzij hij uitlegt wat hij zegt, zodat het opbouwend is voor de gemeente (1 Korintiërs 14:5).

'I wish' staat er in diverse Engelse vertalingen. Eigenlijk had hij twee wensen! Ten eerste, dat alle gelovigen in klanktaal (tongentaal) zouden spreken, en ten tweede, dat alle gelovigen zouden kunnen profeteren. Ik vraag me af wat er met zijn wens is gebeurd. Zou het niet interessant zijn als hij eens een kijkje kon nemen in de kerken van vandaag?

Ik ben er vrijwel zeker van dat hij onze zwakke punten zou aanwijzen en dezelfde wens zou uitspreken om onze kerken op te bouwen. Misschien met iets meer urgentie... want zijn woorden waren immers gebaseerd op een eeuwenoude wens van Mozes.

⚫ ⚫ ⚫

Ik zou willen dat heel het volk van de HERE profeet was en dat de HERE zijn Geest op hen allen legde!

[Numeri 11:29]

➤ Lees voor meer informatie over deze eeuwenoude wens mijn bericht 'Een profetische wens'.

Een cruciaal punt voor de kerk

De kerk bevindt zich op een cruciaal punt in de geschiedenis.

Ik denk niet dat het ooit belangrijker is geweest wie we zijn, waar we voor staan ​​en wat we God door ons heen laten doen.

De koninkrijken van deze wereld wankelen, economieën brokkelen af, mensen maken zich steeds meer zorgen en onderscheiden wat waarheid en leugen is, blijkt een moeilijke opgave.

Dat is de ene kant van de medaille. Geen mooi plaatje.

Een nieuwe kerk verrijst

De andere kant, de mooiere en positievere kant, is dat we te midden van de chaos in deze wereld een nieuwe kerk zien verrijzen. En dit keer is het geen religieuze instelling; het is een beweging die zich razendsnel verspreidt. Onbedwingbaar, onstuitbaar en geleid door de wind van de Heilige Geest.

Als je christelijke sociale media volgt, heb je vast gemerkt dat massa's jongeren tot Jezus komen, gevolgd door openbaar dopen (zoals in de Bijbel) en het belijden van zonden. Worship evenementen overtreffen sportwedstrijden qua aantallen; stadions en arena's vullen zich met duizenden en nog eens duizenden gelovigen. Overal ter wereld.

Een nieuwe tegencultuur

In een tijd van oorlogen, aardbevingen, hongersnoden, verslavingen en criminaliteit is het aanbidden van God de tegencultuur. In een wereld waar antisemitisme en een diepe demonische haat tegen Israël toenemen, is het aanbidden van de Joodse Messias Jezus de tegencultuur.

Zie je het?

De Bijbel zegt: Het komt hierop neer: door het goede nieuws te geloven, delen niet-Joden in de erfenis van de Joden, horen zij bij hetzelfde lichaam, de Gemeente, en voor hen geldt dezelfde belofte in Christus Jezus (Efeziërs 3:6, HTB).

Doel van de kerk

Jood en heiden, we zijn één lichaam, één kerk, als we in Jezus Christus geloven. Wanneer je dat derde hoofdstuk van Paulus' brief aan de Efeziërs leest, zul je het ook zien. Vers 10 zegt: God wil door de Gemeente aan de heersers en machten in de hemelsferen laten zien hoe rijk en volmaakt zijn wijsheid is.

Dit is altijd Zijn eeuwige plan en doel met de kerk geweest: 👉gebruikt te worden om Zijn goddelijke wijsheid te tonen aan de onzichtbare wereld! De kerk van vandaag is meer dan ooit geroepen om Zijn wijsheid te tonen. Niet onze menselijke kennis, niet onze redeneringen, niet onze plannen en programma's, niet onze titels en prestaties, zelfs niet onze prachtige gebouwen, liturgieën en geestelijke titels.

Zijn Koninkrijk zichtbaar maken

Wij kunnen de machten die in deze wereld aan het werk zijn niet verslaan. We belanden vaak in eindeloze discussies en nog meer verdeeldheid. Maar met Zijn hulp en leiding kunnen wij (de kerk) Zijn Koninkrijk op aarde zichtbaar maken zoals het in de hemel is! Liefde waar haat is. Genezing waar ziekte is. Eenheid waar verdeeldheid is. Orde waar chaos is. Dat zal de demonen de stuipen op het lijf jagen.

⚫ ⚫ ⚫

God kan oneindig veel meer doen dan wij ooit kunnen bidden of beseffen. Dat blijkt uit de kracht die in ons werkt. Hem komt voor altijd en eeuwig alle eer toe in de Gemeente door Jezus Christus. Amen!

(Efeziërs 3:20-21)

➤Lees over dit onderwerp ook eens mijn blogpost 'In, maar niet van deze wereld'.

De tegenwoordigheid van God (3)

Mijn vorige blogje eindigde ik met de zin: 'Gods glorieuze tegenwoordigheid ingezoomd van het heelal en de hemelen tot ons binnenste.'

Het is een groot wonder dat God tweeduizend jaar geleden onder de mensen kwam wonen. Misschien is het nog wel een groter wonder dat Hij nu in alle mensen wil wonen met Zijn Geest. 👉Hij is altijd nabij en wij hoeven er niet meer voor naar een bepaalde plek te reizen.

Dat was ook hetgeen Jezus beloofde toen Hij op het punt stond terug te gaan naar Zijn hemelse Vader. En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. Amen (Mattheus 28:20). Alle dagen, altijd, overal. Een troostrijke belofte, hoe we ons ook voelen, waar we ons ook bevinden.

God met ons en in ons, op individuele basis zeg maar. Toch is de Bijbel er duidelijk over dat de tegenwoordigheid van God, de aanwezigheid van God, ook iets is dat we kunnen ervaren als we in groepsverband bij elkaar zijn. Tijdens een gebedsbijeenkomst, een Bijbelstudie of een kerkdienst bijvoorbeeld.

Daarvoor zijn overigens niet persé overvolle zalen nodig, want Jezus zei: Want waar twee of drie in Mijn Naam bijeengekomen zijn, daar ben Ik in hun midden.

Als er één goede reden is om bij elkaar te blijven komen, dan is dat het wel!

Leegte in de kerk

'Decennia aan secularisatie hebben het Europese christendom naar de marge verdreven, zo klinkt het vaak. Maar een kerkverlater is nog geen atheïst. Hoe christelijk is het moderne Europa?' Zo luidde de inleiding van het Verhaal van de Week in de Elsevier van 20 april jl.

In het artikel gaan de schrijvers (Ruud Deijkers en Joppe Gloerich) in op veranderingen  en verschuivingen binnen het christendom in Europa, zoals bijvoorbeeld de afname van traditionele kerkgang en de toename van alternatieve kerkvormen die met name migranten Europa binnen brengen.

De leegloop van kerken in Europa is een schril contrast met de groei van het christendom in Azïe, Afrika en Latijns Amerika. Een groei die ervoor zorgt dat het christendom niet alleen de grootste, maar ook het snelst groeiende geloof ter wereld is, aldus Elsevier.

Als we alleen naar de terugloop in kerkgang kijken, zouden we kunnen concluderen dat het christendom zijn greep op de samenleving verliest. Maar niets is minder waar, stelt Elsevier, 'De contouren van het geloof liggen nog altijd onder de samenleving-als een watermerk, zichtbaar voor wie het perspectief kantelt.'

Het 6-pagina's tellende artikel geeft een helder en genuanceerd beeld van de ontwikkelingen in christelijk Europa. Ik heb het met interesse, bewondering en plezier gelezen. De frisse kijk bemoedigde mij 😀

De conclusie van de Belgische filosoof Daniel Dessin vind ik helemaal tof. Hij noemt het dé geloofsparadox van deze tijd:

Het Europese christendom is op zijn retour, maar het christendom in Europa is springlevend.

God, een mysterie geopenbaard (5)

'Jezus was er altijd al, Hij is de eeuwige God, en alles heeft zijn bestaan te danken aan Hem' schreef ik in mijn vorige blogje.

Ik doelde daarmee op het gedeelte in de brief aan de Colossenzen dat we in deze blogserie onder de loep nemen, een gedeelte dat gaat over de superioriteit van Christus.

Laten we eens kijken naar Colossenzen 1:18, daar staat geschreven:

Hij is het hoofd van de Gemeente, Zijn lichaam. Hij is het begin van alles en ging ons als eerste voor in de opstanding uit de dood. In alles is Hij de eerste.

Wow, zoveel openbaring over wie Hij is in één zin, geweldig! Jezus Christus is het hoofd van de universele Gemeente (alle kerken ter wereld), ook wel Zijn lichaam genoemd. Zijn lichaam op aarde, zoals Hij zelf tweeduizend jaar geleden rondliep: goed doende en genezende (Handelingen 10:38). Dat is het mandaat en de blauwdruk van de Gemeente!

Hij is het begin van alles! Ja, Hij is de bron van ons bestaan, de Alfa en Omega, het begin en het einde. Zonder Hem bestaat er niets. Het universum wordt door Hem bij elkaar gehouden staat er in sommige Engelse vertalingen.

Hij ging ons als eerste voor in de opstanding uit de dood. Bijzonder, als je de Bijbel leest kom je erachter dat er al vaker mensen uit de dood waren opgestaan... maar zij moesten op een dag toch weer sterven. Hier wordt mijns inziens dan ook niet bedoeld dat we lichamelijk uit de dood kunnen opstaan. Ik denk dat Paulus (de schrijver van de brief aan de Colossenzen) doelt op de woorden van Jezus: Ik ben zelf het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, zelfs als hij gestorven is (Johannes 11:25). Jezus belooft eeuwig leven voor wie in Hem geloven!

In alles is Hij de eerste! In alles... wat we ook doen of verzinnen, Hij ging eraan vooraf. Zonder Hem zouden we niet eens bestaan. Ik hoop dat Hij ook de eerste in jouw leven mag zijn.

Zit schrijven in de familie?

Vorig week werd weer een blogje van mij gepubliceerd op www.ikzoekgod.nl. Ik krijg steeds een onderwerp toegestuurd om over te schrijven. Persoonlijk vind ik dit erg prettig, want dan kan ik beter focussen en dwaal ik dus niet af 

Deze keer schreef ik over mensen die wel iets met God hebben, maar niets met de kerk...

Poeh, nog best moeilijk om daar iets zinnigs over te zeggen, zonder partij te kiezen. Maar goed, ik denk dat het een mooie blog is geworden; zeker ook om te delen!

Blogjes schrijven is inmiddels wel een uit de hand gelopen hobby geworden 😏Ik doe het al sinds 2006. Gelukkig heb ik ook de discipline op kunnen brengen om weer een Engelstalig boek te schrijven: In My Name kwam op 1 mei uit. Daarover vertel ik binnenkort nog wat meer op deze blog.

A.s. vrijdagavond organiseer ik samen met mijn jongere broer Jan P. en neef Elmer een Meet & Greet op de hooizolder van Landwinkel de Fruitheerlijkheid in Papendrecht.

We hebben alledrie in de afgelopen maanden gewerkt aan een productie: een roman, een mini-cd en een Engelstalig boek. Drie totaal verschillende dingen, maar superleuk om met elkaar te vieren dat we iets af hebben gemaakt. Hopelijk kunnen we tijdens deze avond ook anderen inspireren.

Er verscheen vorige week een leuk interview over ons in de krant. 'Een grandioos familieportret' noemde een lezer het op FB.

👉Hebben jullie gezins- of familieleden waarin je je talenten terug ziet komen? Schrijven, dichten, fotograferen, muziek maken etc.

Ik ben benieuwd.

Doel van de kerk (8)

Hartelijk dank allemaal voor het meelezen van deze blogserie over het doel van de kerk en ook voor jullie waardevolle commentaren.

'Het doel van de kerk is simpel, namelijk dat iedereen Jezus even goed leert kennen!' schreef ik in mijn vorige blogje. Simpel misschien, maar blijkbaar toch niet zo eenvoudig uit te voeren. Ik kom er in persoonlijke gesprekken nogal eens achter dat mensen jaren en jarenlang trouw naar de kerk kunnen gaan en Jezus toch niet persoonlijk kennen. Dat is eigenlijk diep tragisch en ik hoop echt dat we verfrissing en verandering in ons kerk-zijn mee gaan maken.

Dat kunnen we natuurlijk niet alleen van het leiderschap verwachten (die weten soms ook niet beter), we hebben er samen een taak in. Laten we nog een keer naar de woorden in Efeziërs 4;11-13 kijken. Deze keer heb ik voor alle duidelijkheid de vertaling van Het Boek gebruikt en die in stukjes geknipt omdat de zinnen erg lang zijn:

1. Christus heeft sommigen aan de Gemeente gegeven die apostel zijn, anderen die namens Hem spreken; sommigen die het goede nieuws aan ongelovigen vertellen, anderen die de christenen geestelijk verzorgen en weer anderen die onderwijzen.
2. Met elkaar moeten zij de christenen klaarmaken om God te dienen,
3. zodat de Gemeente, het lichaam van Christus, zal groeien en sterk en volwassen zal worden.
4. Het doel daarvan is dat wij ten slotte volledig één zullen zijn, door ons gemeenschappelijk geloof en doordat wij de Zoon van God allemaal even goed kennen.
5. Dan zullen wij volledig mens zijn, volwassen geworden door alles wat Christus in ons heeft gedaan.

Wow, volledig mens zijn (volwassen) door alles wat Jezus Christus in ons heeft gedaan! Wat een prachtig doel. Dat wil ik! Al moet ik daarvoor dagelijks in een kerkbank zitten :)

Ik stel voor dat we allemaal bovenstaand lijstje (het Woord van God) eens spiegelen aan onze kerkgang en onszelf een aantal kritische vragen stellen: Is er een vijfvoudig leiderschap beschikbaar in mijn kerk/gemeente om mij klaar te maken om te dienen en groeit de kerk/gemeente daardoor op en leren wij met elkaar Christus beter kennen? En tenslotte.... ben ik op weg naar volwassenheid?

Ik hoop van harte dat we DOELBEWUST kerk kunnen zijn!

Doel van de kerk (7)

'Bijbels gezien wordt de kerk niet opgebouwd door programma's en methodes, maar doordat christenen dienstbaar zijn' schreef ik in  mijn vorige blogje.

Mooi he, om de woorden in Efeziërs 4:11-13 eens langzaam te lezen en te vergelijken met de manier waarop wij vandaag kerk zijn. Tot nu toe hebben we gezien:

• Hij [Jezus] is het die ​apostelen​ heeft aangesteld, en profeten, evangelieverkondigers, ​herders​ en leraren (Amen, laten we daar niets aan afdoen of toevoegen en hen allen erkennen en waarderen.)
• om de ​heiligen​ toe te rusten (Het is niet de bedoeling dat we 'dom' blijven, maar dat we opgeleid en klaargemaakt worden....)
• voor het werk in zijn dienst (Om de werken te gaan doen die God heeft voorbereid, niet onze eigen zin.)
• Zo wordt het lichaam van ​Christus​ opgebouwd (Dus!)

Het Lichaam van Christus, ofwel de gelovigen, de kerk (plaatselijk en universeel) wordt opgebouwd (groeit) wanneer de apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren de gelovigen opleiden tot dienstbaarheid aan God. Maar daarmee zijn we er nog niet.... Laten we verder lezen:

En hij [Jezus] is het die ​apostelen​ heeft aangesteld, en profeten, evangelieverkondigers, ​herders​ en leraren, om de ​heiligen​ toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het lichaam van ​Christus​ opgebouwd, totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de ​Zoon van God​ een eenheid vormen... (NBV).

Aha, er is een hoger doel dan alleen maar kennis vergaren en dienstbaar zijn. We moeten stoppen met elkaar bevechten en uiteindelijk een eenheid vormen! In Het Boek staat het heel duidelijk: Het doel daarvan is dat wij ten slotte volledig één zullen zijn, door ons gemeenschappelijk geloof en doordat wij de Zoon van God allemaal even goed kennen. Ach, ik had het kunnen weten, we spelen geen kerkje omdat we dat nu eenmaal al eeuwen doen, nee... het is de bedoeling dat we een eenheid gaan vormen doordat we de Zoon van God allemaal even goed leren kennen! 

Hoe langer ik over de woorden in Efeziërs 4-11-13 nadenk, hoe duidelijker het wordt. Het doel van de kerk is simpel, namelijk dat iedereen Jezus even goed leert kennen! Toerusting leidt tot dienstbetoon leidt tot opbouw van de kerk leidt tot kennis van Jezus leidt tot eenheid.... ongeacht onze achtergrond, opvoeding, opleiding of kerkelijke gezindte.

Doel van de kerk (6)

'Toerusting moet altijd leiden tot dienstbetoon', schreef ik in mijn vorige blogje. We worden klaar gemaakt om God te dienen. Dat klinkt natuurlijk best wel deftig, diep in ons hart willen we allemaal wel graag iets nuttigs voor God doen. Maar goede werken doen.... waartoe dient dat? We hoeven (en kunnen) Gods liefde immers niet verdienen.

Laten we weer terug gaan naar onze basistekst (Efeziërs 4:11-13) voor deze serie over het doel van de kerk:

En hij [Jezus] is het die ​apostelen​ heeft aangesteld, en profeten, evangelieverkondigers, ​herders​ en leraren, om de ​heiligen​ toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het lichaam van ​Christus​ opgebouwd...

In Het Boek staat het zo: 

Christus heeft sommigen aan de Gemeente gegeven die apostel zijn, anderen die namens Hem spreken; sommigen die het goede nieuws aan ongelovigen vertellen, anderen die de christenen geestelijk verzorgen en weer anderen die onderwijzen. Met elkaar moeten zij de christenen klaarmaken om God te dienen, zodat de Gemeente, het lichaam van Christus, zal groeien en sterk en volwassen zal worden.

Werken in Zijn dienst doen we niet voor voor onszelf en gek genoeg ook niet voor God. Hij heeft namelijk niets van ons nodig. In Handelingen 17:25 staat dat zo: Hij laat zich ook niet bedienen door mensenhanden alsof er nog iets is dat hij nodig heeft, hij die zelf aan iedereen leven en adem en al het andere schenkt. Nee, God dienen doen we niet om er op een of andere manier beter van te worden, we dienen zodat de Gemeente kan worden opgebouwd.

Er zijn heel wat kerken en denominaties die klagen over terugloop in groei. Er worden dan vaak allerlei dingen verzonnen om bijvoorbeeld de kerkdiensten aantrekkelijker te maken  Maar Bijbels gezien wordt de kerk niet opgebouwd door programma's en methodes, maar doordat christenen dienstbaar zijn. 

We moeten niet proberen het aantal zitplaatsen in een kerk of gemeente uit te breiden, maar juist de mensen die er al zitten in actie laten komen, of dat er nou twintig of tweehonderd zijn. We groeien niet door meer kennis te vergaren (laten we eerlijk zijn, hoeveel preken kan een mens horen?) maar door te doen wat we geleerd hebben.

Doel van de kerk (4)

'Met elkaar hebben zij namelijk een taak...' schreef ik in mijn vorige blogje. Ik doelde daarmee op de apostelen​, profeten, evangelieverkondigers, ​herders​ en leraren zoals die genoemd worden in Efeziërs 4:11-13. Mensen die door Jezus aangesteld of gegeven zijn voor een bepaalde taak.

Laten we voor de duidelijkheid weer eens teruggaan naar die tekst:

En hij [Jezus] is het die ​apostelen​ heeft aangesteld, en profeten, evangelieverkondigers, ​herders​ en leraren, om de ​heiligen​ toe te rusten voor het werk in zijn dienst (NBV vertaling). Wat is hun taak? De heiligen toerusten voor werk in dienst van God.  In de vertaling van Het Boek staat: Met elkaar moeten zij de christenen klaarmaken om God te dienen...

Dat is een nogal een verantwoordelijkheid zeg. Met elkaar (samen) moeten zij de gelovigen toerusten (gereed maken, bewapenen, equiperen) om dienstbaar te zijn aan God. Er is niemand die dat in z'n uppie kan doen.  Ik zie tegenwoordig herders (die ook wel pastors, dominees of voorgangers worden genoemd) worstelen om al die taken zelf uit te voeren. Het is mijns inziens geen wonder dat velen op de bank komen te zitten met een burn-out. Alleen Jezus zelf was zowel herder, als leraar (rabbi) apostel, evangelist en profeet!

Het is nooit Zijn bedoeling geweest al die kwaliteiten in één persoon te leggen! Hij verlangt samenwerking in een team zodat we elkaar overeind kunnen houden en niemand de kans krijgt om zich boven een ander te verheffen. Er is geen hierarchie in deze vijf functies/taken. Al zou er zoiets bestaan, dan moeten we dat baseren op 1 Korintiërs 12:28 waar staat: God heeft in de ​gemeente​ aan allerlei mensen een plaats gegeven: ten eerste aan ​apostelen, ten tweede aan profeten en ten derde aan leraren. De herder en evangelist worden daar niet genoemd.

Ik geloof echt dat we iets missen in onze geestelijke groei en ontwikkeling als we ons laten toerusten door slechts één (misschien twee) van deze personen. Stel dat je alleen maar naar een leraar (prediker) luistert en nooit van een apostel leert hoe het is om uitgezonden te worden. Poeh, dan zou je zomaar dertig jaar in een kerkbank kunnen zitten (met een hoop kennis, dat wel) zonder ooit de wereld in te gaan....

Ondenkbaar toch...?

Doel van de kerk (3)

In mijn vorige blogje riep ik op om de tekst in Efeziërs 4:11-13 een paar keer aandachtig te lezen in verschillende vertalingen. Eigenlijk ontstaat er dan al een idee over het doel van de kerk in het algemeen. 

Uiteraard zijn die verzen onderdeel van een hoofdstuk en dat hoofdstuk onderdeel van een Bijbelboek, in dit geval een brief die de apostel Paulus in de 1e eeuw AD aan de gelovigen in Efeze schreef. Efeze was toen de hoofdstad van de Romeinse provincie Asia, in het westen van Turkije.

Laten we eens zin voor zin kijken wat de Bijbel zegt...

En hij [Jezus] is het die ​apostelen​ heeft aangesteld, en profeten, evangelieverkondigers, ​herders​ en leraren...

Die zin alleen al geeft stof tot nadenken en discussies, maar zeker ook tot dankbaarheid. Jezus heeft mensen met een specifieke opdracht (roeping) aangesteld ('gegeven' staat er in de HSV en Het Boek). Heerlijk, denk ik dan, dat hoeven we in elk geval niet zelf te verzinnen of op te zetten. Deze mensen zijn een gift, een geschenk. Zij hebben daarvoor niet geleerd of gestudeerd, maar zijn 'slechts' gehoorzaam geweest aan een roeping. 

Sommige theologen en geloofsstromingen beweren dat apostelen en profeten niet meer in deze tijd voorkomen, dat die er alleen waren om de kerk tweeduizend jaar geleden op te starten. Maar diezelfde mensen geloven nog wél dat er herders (pastors, dominees, voorgangers, hoe je ze ook noemen wilt) en leraren zijn... Tsja, dat lijkt me een beetje willekeur met als vervelend gevolg dat bepaalde mensen (functies) uit deze groep van vijf zijn getild en daarmee verheven tot (veelal) geisoleerde posities.

Niemand kijkt er raar van op als een man of vrouw zich voorstelt als 'de pastor van die en die gemeente' of 'de dominee van die en die kerk'. Maar als iemand bijvoorbeeld zou beweren 'de profeet van die en die gemeente' te zijn, krijgt hij/zij al snel het stempel 'vreemd' of 'sektarisch' of  'vals'. Zouden jullie eens met mij mee willen denken hoe dit komt? Bijbels gezien kan het gewoon niet!

Met elkaar hebben zij namelijk een taak...

Doel van de kerk (2)

Alleen al de aankondiging van deze blogserie over het doel van de kerk is meer dan zeshonderd keer gelezen. En enorme bemoediging voor mij en tegelijkertijd een teken dat ik niet de enige ben die met dit onderwerp in de weer is.

Om te beginnen wil ik de basistekst voor deze serie overdenkingen, Efeziërs 4:11-13, in een paar verschillende vertalingen aanhalen opdat we allemaal (ongeacht kerkelijke achtergrond) een idee krijgen wat de Bijbel zegt over het doel van de gemeente/de kerk, ook wel het lichaam van Christus genoemd (zie ook 1 Korintiërs 12:27).

NBV vertaling

En hij [Jezus] is het die ​apostelen​ heeft aangesteld, en profeten, evangelieverkondigers, ​herders​ en leraren, om de ​heiligen​ toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het lichaam van ​Christus​ opgebouwd, totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de ​Zoon van God​ een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens, van de tot volle wasdom gekomen volheid van ​Christus

HSV vertaling

En Hij heeft sommigen gegeven als ​apostelen, anderen als profeten, weer anderen als evangelisten en nog weer anderen als ​herders​ en leraars, om de ​heiligen​ toe te rusten tot het werk van dienstbetoon, tot opbouw van het lichaam van ​Christus, totdat wij allen komen tot de eenheid van het geloof en van de kennis van de ​Zoon van God, tot een volwassen man, tot de maat van de grootte van de volheid van ​Christus,

Het Boek vertaling

Christus heeft sommigen aan de Gemeente gegeven die apostel zijn, anderen die namens Hem spreken; sommigen die het goede nieuws aan ongelovigen vertellen, anderen die de christenen geestelijk verzorgen en weer anderen die onderwijzen. Met elkaar moeten zij de christenen klaarmaken om God te dienen, zodat de Gemeente, het lichaam van Christus, zal groeien en sterk en volwassen zal worden. Het doel daarvan is dat wij ten slotte volledig één zullen zijn, door ons gemeenschappelijk geloof en doordat wij de Zoon van God allemaal even goed kennen. Dan zullen wij volledig mens zijn, volwassen geworden door alles wat Christus in ons heeft gedaan.

Als we die teksten een paar keer lezen ontstaat er al een idee van Gods bedoeling met de kerk op aarde, vinden jullie niet?

Doel van de kerk (1)

Al enige tijd loop ik met het idee rond om een blogserie te schrijven over Efeziërs 4:11-13. Dat is het Bijbelgedeelte waarin (kort maar krachtig) het doel van de kerk wordt beschreven. 

Ik heb het, om diverse redenen, steeds uitgesteld. Ten eerste omdat ik niet de indruk wil wekken dat ik antwoorden heb op de vragen die er zijn rondom het reilen en zeilen in onze kerken en gemeentes. Ten tweede omdat ik met het schrijven van zo'n serie ongetwijfeld heilige huisjes omver moet werpen. En ten derde omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben hoe een kerk gezond zou moeten functioneren.

Toch wil ik een poging wagen om eens een frisse kijk op ons 'kerkje spelen' te werpen. De kerk is namelijk van groot belang in de samenleving, meer dan we misschien zelf durven geloven. Dat blijkt uit een onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) dat eind vorig jaar werd gepubliceerd. Ik citeer:

"Religie is een belangrijke factor in de samenleving. De religieuze binding wordt vaak in verband gebracht met het participeren in de samenleving, zoals hulp verlenen aan anderen, de inzet als vrijwilliger, het geven aan goede doelen en het stemmen bij verkiezingen (Bekkers en Schuyt, 2010; De Hart, 2014; Putnam en Campbell, 2012; Schmeets, 2015). Veelal komt naar voren dat religieuze personen meer meedoen met de samenleving dan niet-religieuzen....Religie is ook bevorderlijk voor het welzijn. Zo geven frequente, wekelijkse, bezoekers van religieuze diensten aan meer gelukkig en tevreden te zijn dan degenen die minder vaak naar een dienst gaan (Coumans, 2014)."

Er is regelmatig kritiek op de kerk en misschien hebben we als Christenen nog wel het meest kritiek op onszelf. Maar laten we niet vergeten dat hoe meer drama en onrust er op aarde is, hoe groter de behoefte wordt aan zekerheid, veiligheid en toekomstperspectief. Ik denk dat we als kerk (ook wel 'Het lichaam van Christus genoemd) meer dan ooit herkenbaar moeten zijn, bijvoorbeeld aan licht in de duisternis, aan veiligheid in gevaar, aan vrede temidden van oorlog en aan liefde temidden van geweld.

Ik hoop dat jullie weer meelezen en zoals altijd zijn jullie reacties van harte welkom.

Pinksteren het einde?

Het moet op een vrijdagmiddag vlak voor het Paasweekend geweest zijn. Samen met een paar collega’s tuurde ik naar de kalender in de koffiekamer. Er werd druk gewezen, gepraat en hier en daar een persoonlijke agenda of telefoon geraadpleegd. Geblader, gestreep, gemopper. ‘Ja zeg, Koningsdag is ook al geen extra vrije dag’. De uitgestoken vinger bleef als een snavel bij de 26e hangen .

‘En hoe valt de kerst dit jaar?’ onderbrak een andere collega. Gezamenlijk kwamen we tot de conclusie, zoals ieder jaar overigens, dat tweede Pinksterdag de laatste vrije dag zou zijn tot aan de kerst, de zomervakantie niet meegerekend uiteraard. Terwijl we de Christelijke feestdagen de revue lieten passeren, besefte ik ineens hoe het kerkelijk jaar in Nederland zelfs diep is doorgedrongen tot de CAO’s in het bedrijfsleven. Het kerkelijk jaar, waar haalde ik die woorden ineens vandaan?

Als kind leerde ik al dat dat jaar niet gelijk loopt met een kalenderjaar of bijvoorbeeld een belastingjaar. Op latere leeftijd leerde ik ook nog dat die woorden niet uit de Bijbel kwamen, maar uit het  menselijk brein. In de kringen van mijn ouders werd een kerkelijk, of liturgisch, jaar geopend met een feestelijk weekend in september en afgesloten met een kerkdienst in mei waarin mensen openbare belijdenis van hun geloof aflegden. Belijdenis was een soort seizoensafsluiter en samen met Hemelvaart en Pinksteren een van de laatse hoogtijdagen voor de zomer. 

En ja, zo gaat het in een groot deel van Christelijk Nederland nog steeds, daar is op zich niets mis mee natuurlijk. Ieder jaar beginnen we weer braaf opnieuw. Vanaf september wordt er toegewerkt en uitgekeken naar Advent en Kerst Het is een goede Joodse gewoonte om gedenk- en feestmomenten te hebben, maar ik vraag me weleens af of we met ons kerkelijk jaar niet in een belemmerend cirkeltje terecht zijn gekomen. 

De logica achter de kerkelijke feesten is helder: Jezus werd geboren, gekruisigd, begraven, stond op uit de dood, steeg op ten hemel en stortte de heilige Geest uit. Dat was Zijn leven op aarde en die bijzondere momenten zijn de grondlegger voor het Christendom zoals we dat nu kennen. Maar met de uitstorting van de Heilige Geest is het verhaal natuurlijk niet afgelopen, met die uitstorting gaat het juist verder! Pinksteren is niet zozeer het einde van een kerkelijk of liturgisch jaar, maar in diepste zin het begin van het gemeenteleven in de praktijk.

Toch bekruipt me soms het gevoel dat we bij de woorden van Jezus in Handelingen 1:4-5 gestopt zijn, alsof dat einde verhaal was: Ga niet weg uit Jeruzalem, maar blijf daar wachten tot de belofte van de Vader, waarover jullie van mij hebben gehoord, in vervulling zal gaan. Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest. De vraag is, waar wachten wij nog op?

Die doop met de beloofde Heilige Geest is ook voor ons. Het helpt ons om de wereld in te gaan en het evangelie te verkondigen. Het geeft ons kracht om verleidingen en angsten te weerstaan. Het geeft ons wijsheid om de ondoorgrondelijke dingen van God te begrijpen. Laten we er toch voor waken dat we niet stoppen na de Pinksterviering, alsof dat het plafond van onze groei is, om vervolgens weer van voor af aan beginnen. Er wordt van ons verwacht dat we verder gaan met de hulp van Zijn Geest. 

We zouden het regelmatig aan elkaar kunnen vragen: zeg uh, wat heb jij de laatste tijd geleerd van de Heilige Geest, heeft Hij nog dingen aan je geopenbaard, heeft Hij nog tot je gesproken? Heb je Zijn kracht ervaren en Zijn gaven gebruikt om de kerk op te bouwen en anderen te helpen? Het verhaal gaat namelijk nog steeds verder...

Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde. (Handelingen 1:8)

[Column, eerder gepubliceerd in Opwekking Magazine]

Een heel fijn weekend toegewenst allemaal!

T = Tempel

Op mijn zomervakantieleesplankje staat T voor Tempel.

Een tempel is in de meeste religies een (gebeds)gebouw waarin God of goden vereerd worden. Ook in de Bijbel wordt veel over de tempel in Jeruzalem gesproken, zowel in het Oude als Nieuwe Testament.

Later zijn er over heel de wereld kerken en kathedralen gebouwd met dezelfde achterliggende gedachte: een plaats voor gebed, eredienst, een plaats waar God aanwezig is.

We kunnen God inderdaad 'ervaren' in een tempel of kerk, maar het is niet Zijn verblijfplaats. De Bijbel is daar duidelijk over: Toch woont de Allerhoogste niet in een huis dat door mensenhanden is gemaakt, zoals de profeet zegt: “De hemel is mijn troon, de aarde mijn voetenbank. Hoe zouden jullie dan een huis voor mij kunnen bouwen – zegt de Heer –, een plaats waar ik kan rusten? Heb ik dit alles niet met eigen handen gemaakt?” (Handelingen 7:48-50). 

Inderdaad ja, God kiest ervoor te wonen in een tempel die Hij zelf heeft gemaakt: het menselijk lichaam. Dat is het mooiste gebouw dat er bestaat. Het is een plek door God zelf geschapen, een plek waar Hij heel dicht bij ons kan zijn en wij heel dicht bij Hem. In 2 Korintiërs 6:16 staat het zo: Wijzelf zijn de tempel van de levende God, zoals God heeft gezegd: ‘Ik zal bij hen wonen en in hun midden verkeren, ik zal hun God zijn en zij mijn volk.' Dat is God met ons... Immanuel.

Je hoeft niet ver te zoeken om God dichtbij te ervaren. Nodig Hem uit om bij je te komen wonen!

A = Apostel

Op mijn zomervakantieleesplankje (mooi woord voor galgje) staat A voor Apostel.

Het is een woord dat alleen in het Nieuwe Testament voorkomt. Jezus introduceerde de term toen Hij een aantal van Zijn leerlingen aanstelde als apostelen. In Marcus 3:14 staat ook wat dat inhield:

Hij stelde twaalf van hen aan als apostel;- ze moesten hem vergezellen, en hij wilde hen ook uitzenden om het goede nieuws bekend te maken.

Leerlingen van de Here Jezus die werden aangesteld als apostel hadden een duidelijke functie:

• ze moesten dicht bij Jezus blijven
• bereid zijn om uitgezonden te worden en
• het goede nieuws verder vertellen

Zijn er in die tijd meer dan twaalf apostelen geweest? Ja! Paulus was een hele bekende bijvoorbeeld. Bestaan apostelen nog steeds? Ja zeker! Ze worden ook vandaag nog door de Here Jezus aangesteld voor de opbouw van Zijn gemeente wereldwijd. In Efeziers 4;11-12 staat het zo: En hij [Jezus] is het die apostelen heeft aangesteld, en profeten, evangelieverkondigers, herders en leraren, om de heiligen toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd.

De vijf genoemde functies zijn er om de gemeente (ook wel het lichaam van Christus genoemd) op te bouwen. De meeste kerken van tegenwoordig (er)kennen wel evangelieverkondigers, herders en leraren, maar in mindere mate apostelen en profeten. Dat is jammer, want ook deze mensen zijn nodig om (nieuwe) gelovigen toe te rusten voor werk in dienst van God!

Als je een duidelijke roeping in je leven hebt (een drang, een verlangen) om dicht bij Jezus te blijven, erop uit te gaan en het goede nieuws te verkondigen (in je dorp of aan de andere kant van de wereld), dan is dat een aanstelling van Jezus zelf. Laat je dan door NIEMAND tegenhouden om aan die roeping gehoor te geven!

Belemmerend cirkeltje?

Het moet op een vrijdagmiddag vlak voor het paasweekend geweest zijn. Samen met een paar collega’s tuurde ik naar de kalender in de koffiekamer. Er werd druk gewezen, gepraat en hier en daar een persoonlijke agenda of telefoon geraadpleegd.

Geblader, gestreep, gemopper. ‘Ja zeg, Koningsdag is ook al geen extra vrije dag’. De uitgestoken vinger bleef als een snavel bij de 26e hangen. ‘En hoe valt de kerst dit jaar?’ onderbrak een andere collega. Gezamenlijk kwamen we tot de conclusie, zoals ieder jaar overigens, dat tweede pinksterdag de laatste vrije dag zou zijn tot aan de kerst, de zomervakantie niet meegerekend uiteraard. Terwijl we de Christelijke feestdagen de revue lieten passeren, besefte ik ineens hoe het kerkelijk jaar in Nederland zelfs diep is doorgedrongen tot de CAO’s in het bedrijfsleven. Het kerkelijk jaar, waar haalde ik die woorden ineens vandaan?

Als kind leerde ik al dat dat jaar niet gelijk loopt met een kalenderjaar of bijvoorbeeld een belastingjaar. Op latere leeftijd leerde ik ook nog dat die woorden niet uit de Bijbel kwamen, maar uit het  menselijk brein. In de kringen van mijn ouders werd een kerkelijk, of liturgisch, jaar geopend met een feestelijk weekend in september en afgesloten met een kerkdienst in mei waarin mensen openbare belijdenis van hun geloof aflegden.  Belijdenis was een soort seizoensafsluiter en samen met Hemelvaart en Pinksteren een van de laatse hoogtijdagen voor de zomer. 

En ja, zo gaat het in een groot deel van Christelijk Nederland nog steeds, daar is op zich niets mis mee natuurlijk. Ieder jaar beginnen we weer braaf opnieuw. Vanaf september wordt er toegewerkt en uitgekeken naar advent en kerst Het is een goede Joodse gewoonte om gedenk- en feestmomenten te hebben, maar ik vraag me weleens af of we met ons kerkelijk jaar niet in een belemmerend cirkeltje terecht zijn gekomen. 

De logica achter de kerkelijke feesten is helder: Jezus werd geboren, gekruisigd, begraven, stond op uit de dood, steeg op ten hemel en stortte de heilige Geest uit. Dat was Zijn leven op aarde en die bijzondere momenten zijn de grondlegger voor het Christendom zoals we dat nu kennen. Maar met de uitstorting van de Heilige Geest is het verhaal natuurlijk niet afgelopen, met die uitstorting gaat het juist verder! Pinksteren is niet zozeer het einde van een kerkelijk of liturgisch jaar, maar in diepste zin het begin van het gemeenteleven in de praktijk.

Toch bekruipt me soms het gevoel dat we bij de woorden van Jezus in Handelingen 1:4-5 gestopt zijn, alsof dat einde verhaal was: Ga niet weg uit Jeruzalem, maar blijf daar wachten tot de belofte van de Vader, waarover jullie van mij hebben gehoord, in vervulling zal gaan. Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest. De vraag is, waar wachten wij nog op?

Die doop met de beloofde heilige Geest is ook voor ons. Het helpt ons om de wereld in te gaan en het evangelie te verkondigen. Het geeft ons kracht om verleidingen en angsten te weerstaan. Het geeft ons wijsheid om de ondoorgrondelijke dingen van God te begrijpen. Laten we er toch voor waken dat we niet stoppen na de pinksterviering, alsof dat het plafond van onze groei is, om vervolgens weer van voor af aan beginnen.

Er wordt van ons verwacht dat we verder gaan met de hulp van Zijn Geest. We zouden het regelmatig aan elkaar kunnen vragen: zeg uh, wat heb jij de laatste tijd geleerd van de heilige Geest, heeft Hij nog dingen aan je geopenbaard, heeft Hij nog tot je gesproken? Heb je Zijn kracht ervaren en Zijn gaven gebruikt om de kerk op te bouwen en anderen te helpen? Het verhaal gaat namelijk nog steeds verder...

Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’ (Handelingen 1:8)

Eigen gebouwen syndroom

Ik ben op reis; dat is meestal een goed moment om weer eens een gouwe ouwe colum te plaatsen. Een column van mijn hand zoals eerder verschenen in Opwekking Magazine...

"Het half uur zingen zat er weer op. De gemeenteleden gingen braaf zitten en rommelden in hun zakken en tasjes ter voorbereiding op de collecte. Ik knikte vriendelijk naar mijn buurvrouw en nam de omgeving verder in mij op. Mijn man en ik zijn nogal eens op reis en we hebben het voorrecht in verschillende erediensten te komen. De spreker van die morgen nam de tijd om het een en ander te vertellen over de kerkelijke ontwikkelingen. Eerlijk gezegd zat ik een beetje weg te dromen toen ik opgeschrikt werd door zijn woorden: we zijn op zoek naar een eigen gebouw.

Sorry dat ik het zo cru schrijf, maar wat heb ik geleerd die woorden te vrezen!  Een eigen gebouw! Het zijn niet zomaar woorden, het is inmiddels een waar fenomeen binnen het evangelische wereldje geworden. Ho ho, niet gelijk opstandig reageren... ik heb niets tegen samenkomsten en ik begrijp heus wel dat het heel spannend is om als gemeente uit te kijken naar een nieuw of eigen gebouw. Maar het lijkt inmiddels wel een modegril geworden dat we als gelovigen massaal onze aandacht op onroerend goed hebben gericht. Wellicht geinspireerd door televisie verlangen we naar grote zalen met multi media faciliteiten, enorme tv schermen en een heus podium.

Van dat verlangen begrijp ik maar weinig. Eerlijk gezegd word ik onwel als er weer eens wordt verkondigd dat er nog tweehonderdduizend euro in een bouwfonds moet komen. Naar mijn weten ben ik nog nooit een kerkdienst binnengestapt waar vanaf de preekstoel werd gevraagd om een groot, heel groot offer te brengen voor broeders en zusters die helemaal geen gebouw hebben, voor een gebouw waarvan het dak lekt of half is weggeblazen door een bom. Nee, helaas zijn wij maar al te vaak bezig met bouwen aan ons eigen koninkrijkje.

Het nieuwe (eigen) gebouw... Ongemerkt gaan de bidstonden, de mededelingen en de nieuwsbrieven over de plannen. Je zou bijna denken dat we God een enorm plezier doen met onze verhuizing naar een mooiere, grotere, betere, duurdere en vooral hippere lokatie. Ik vraag me echt wel eens af waar we mee bezig zijn. God verkiest te wonen in huizen die Hij zelf bouwt; met de mens als levende stenen. Het maakt niet uit waar we samenkomen. In veel landen komen gelovigen bij elkaar in kelders, schuren, zolderkamertjes en huiskamers, in gevangenissen, ziekenhuizen en op legerbasissen. De Bijbel is er zo duidelijk over: Toch woont de Allerhoogste niet in een huis dat door mensenhanden is gemaakt, zoals de profeet zegt: “De hemel is mijn troon, de aarde mijn voetenbank. Hoe zouden jullie dan een huis voor mij kunnen bouwen – zegt de Heer –, een plaats waar ik kan rusten? (Handelingen 7:48-50). 

Is een nieuw, eigen, ander, groter en beter gebouw echt een zaak van de hoogste orde? Voor het helpen van daklozen, verslaafden, armen en ontheemden is een gelikt pand toch helemaal geen vereiste? Is het niet veel belangrijker dat onze samenkomsten plaatsen van gebed voor de natiën worden (Jesaja 56:7)? Mag ik eens vragen, is het echt zo dat we eerst een ander gebouw nodig hebben om te kunnen doen wat Jezus ons heeft opgedragen? Is het echt zo dat we eerst twee ton aan onszelf uit moeten geven eer we twee tientjes in de collectezak kunnen gooien voor een ander?

Sorry als ik hiermee de christelijke bouw- en vergadercommissies op hun teentjes trap, maar laten we nu eens tevreden zijn met het dak boven ons hoofd en ons gaan concentreren op de zaken die écht van ons gevraagd worden. Wellicht kunnen we het later dan nog eens over een ander gebouw hebben."

Opwekking uit de kerkelijke slaap

In aanloop naar het Pinksterfeest lijkt het me leuk een column te plaatsen die ik een aantal jaren geleden voor Opwekking Magazine schreef. Hier komt ie:

De magere jongen lag roerloos op zijn buik in het gras. Zijn hoofd naar beneden en armen gespreid, alsof hij de aarde wilde omarmen. Ik wilde in eerste instantie eerbiedig voorbij lopen. Op een pinksterconferentie is het tenslotte te verwachten dat er hier en daar iemand op zijn aangezicht valt.

Daar zouden we niet van op moeten kijken. Maar omdat er verder niemand bij de jongeman leek te horen, aarzelde ik. Ik duwde voorzichtig met het puntje van mijn sandaal tegen zijn been om te kijken of hij nog leefde. Hij draaide zich op zijn rug en liet de zonnestralen toe. ‘Ik verlang zo naar een opwekking’, verzuchtte hij. ‘Ik vraag de Heer al jaren om een opwekking over ons land uit te storten.’Vertwijfeld keek ik naar de strakblauwe lucht boven ons. Het zag er niet naar uit dat daar op korte termijn iets uit zou komen.

Vragen om een geestelijk opwekking is een prachtig gebed en daar moeten we zeker mee door gaan. Maar ik vraag me soms wel af wat we eigenlijk precies verwachten. Denken we echt dat God op een gegeven moment Zijn gulle hand uitstrekt en ‘plop’ , met een soort magisch gebaar, dit hele land uit haar comfortabele roes doet ontwaken? Of denken we misschien dat Hij met een druk op de knop mensen tot inkeer laat komen? Soms roepen en smeken we zo hard om een opwekking, dat een buitenstaander het idee zou kunnen krijgen dat God slaapt. Dat we Hem in onze religieuze ijver op de hoogte willen brengen van de dorre, droge en goddeloze toestand in ons land. ‘Heer, zit u te slapen, ziet U dan niet dat we vergaan?’

Ons verlangen naar een opwekking is gezond denk ik, maar de verwachting dat God dat wel even zal regelen, terwijl wij passief toekijken vanuit de kerkbanken, is niet helemaal reëel.  Het roepen om een opwekking zou overigens ook kunnen betekenen dat we toegeven als gezamenlijke kerken ongemerkt in slaap gesukkeld te zijn, en dat we van God een por in de ribben verwachten die ons weer rechtop doet springen. 

Terwijl ik terug naar mijn tent slenter blijft de vraag door mijn hoofd gaan: Wat stellen we ons voorbij een opwekking? Ik heb het woord gegoogeld, maar het komt niet in de bijbel voor. Het moet dus iets van deze moderne tijd zijn, alhoewel er toch in de geschiedenis welzeker tijden van opleving zijn geweest. Soms op kleine schaal, in een gezin, een huis, of een dorp . Soms raakte zo’n opwekking een bepaald gebied of zelfs een land. Mensen werden aangeraakt door de kracht van de Heilige Geest en veranderen voor eeuwig. Ze bekeerden zich ter plekke van hun zonden, lieten zich dopen en vertelden anderen over koning Jezus die er voor kiest met zijn Geest in mensen te wonen.

Een prachtig woord dus eigenlijk, een prachtige naam ook voor een een interkerkelijke stichting die zich actief bezighoudt met het verkondigen van het evangelie en het toerusten van christenen uit alle denominaties en kerkelijke stromingen. Het doel, onze dienst, is duidelijk: samen Nederland bereiken met het evangelie van Jezus Christus! In Romeinen 6:13 staat: Stel uzelf niet langer in dienst van de zonde als een werktuig voor het onrecht, maar stel uzelf in dienst van God. Denk aan uzelf als levenden die uit de dood zijn opgewekt en stel uzelf in dienst van God als een werktuig voor de gerechtigheid.

Ik durf op grond van dat bijbelgedeelte een stelling in de groep te gooien: we verlangen niet naar een opwekking, we wachten er niet op, we vragen er niet om; wij zijn de opwekking waar Nederland op wacht!

Kwaliteit of kwantiteit?

Hebben jullie dat ook wel eens, dat je met enig ongeloof een product uit een aanbiedingenbak bij de kassa haalt en je afvraagt hoe men het zo goedkoop kan maken? Je twijfelt, je draait het product een paar keer om, probeert de kleine lettertjes op de verpakking te lezen... en ach, waarom ook niet, je gaat over tot aankoop. Thuis gekomen blijkt het ding uit China te komen en na drie keer gebruiken valt het uit elkaar. De discussie die daar bij ons thuis altijd op volgt, is: gaan we voor kwaliteit of kwantiteit?

Kwaliteit of kwantiteit? Die afweging zou ik ook graag willen maken als het gaat over gemeentegroei. Ik schreef begin deze maand een blogje over gemeentegroei aan de hand van Handelingen 9:31 (HSV), De gemeenten dan in heel Judea, Galilea en Samaria hadden vrede en werden opgebouwd; en zij wandelden in de vreze des Heeren en de vertroosting door de Heilige Geest en namen in aantal toe. Een bijzonder interessante tekst met praktische aanwijzingen voor de kerk van vandaag. Ik concludeerde dat er daar maar twee voorwaarden voor gemeentegroei in een tijd van vrede worden genoemd: ontzag voor God en werking van de Heilige Geest.

In mijn column op het CIP over hetzelfde onderwerp schreef ik dat we niet zo druk moeten zijn met schaapjes tellen (kwantiteit), maar dat we op onze knieën moeten gaan uit ontzag voor God en moeten luisteren naar wat de Heilige Geest te zeggen heeft (kwaliteit). Want, wees eens eerlijk beste dominees en gemeenteleiders: wat hebben we aan natuurlijke aanwas, als dat niet samengaat met geestelijke groei? Ik durf te zeggen dat gemeenteopbouw minstens zo belangrijk is als gemeentegroei.

Afgelopen zaterdag was ik te gast in het EO radio programma Leef je geloof, en daar ging de discussie over dit onderwerp verder. Ik concludeerde dat we het te ingewikkeld hebben gemaakt, terwijl de Bijbel zo duidelijk is over deze zaken. God heeft ons de gaven van de Heilige Geest gegeven, tot opbouw van de gemeente (lees 1 Korintiërs 14). Als wij die gaven niet gebruiken, of afwijzen of zelfs beweren dat ze niet voor deze tijd zijn, dan zeggen we dus eigenlijk dat we Gods recept voor gemeenteopbouw niet willen! Dat we liever zelf iets verzinnen. De Heilige Geest wil tot onze kerken en gemeenten spreken (ja, zeker ook over hoe we kunnen groeien en opgebouwd kunnen worden) door middel van woorden (kennis, wijsheid, profetie etc.) en daden (genezing, wonderen etc.). Dat is niet het idee van een bepaalde stroming of denominatie, dat is gewoon Bijbels.

In bovenstaande tekst uit het boek Handelingen wordt duidelijk beschreven dat de gemeente zowel in opbouw (kwaliteit) als in aantal (kwantiteit) toenam. Ik geloof dat dat nog steeds mogelijk is, maar dan moeten we wel terug naar de basis: Het Woord van God. Wat staat daar en wanneer gaan we dat doen?