Schrijverij update

Het is alweer even geleden dat ik een update met jullie deelde betreffende mijn schrijverijen. Als je nieuwsgierig bent (of misschien geïnspireerd wilt worden), lees dan vooral verder.

Laat ik maar met een tip beginnen 😄Heb je een bullet journal? Ga dan eens opschrijven wat je hebt gedaan of in gang gezet in plaats van wat je moet (of zou moeten) doen.

Als je dan terugkijkt op een week of maand, zal het je verbazen dat er best veel uit je pen is gekomen, ook al heb je soms het gevoel van niet. Dat is in elk geval mijn ervaring. Het motiveert enorm!

Nieuw boek in de maak

In het najaar zal bij Scholten Uitgeverij een nieuw boek van mij uitkomen. Na het gereedkomen van mijn tiendelige, engelstalige serie over de Tien Geboden heb ik gewerkt aan een nederlandstalig boek waarin die tien deeltjes als het ware samenkomen.

Een boek waarin wet en genade, oud en nieuw, bij elkaar komen... zonder geruzie. Ik hoop met deze boodschap reformatorisch én evangelisch gelovigen te inspireren om elkaar op te zoeken en in gesprek te gaan aan de hand van de woorden van Jezus.

Binnenkort kan ik wat meer delen over het productie- en publicatieproces. Hou deze blog in de gaten.

Laatste column voor Opwekking geschreven

Na 19(!) jaar is er een einde gekomen aan het schrijven van de maandelijkse columns voor Opwekking Magazine. Ik heb het altijd met veel plezier gedaan en hopelijk ook op die manier mensen geïnspireerd en bemoedigd. De eerste 48 columns zijn terug te vinden in de Frisse Kijk-werkboekjes die je via mij kunt bestellen. Het zijn superleuke gespreksonderwerpen voor je kring of kleine groep.

Nieuwsbrief

Vorige week heb ik weer eens een nieuwsbrief verzonden met updates over mijn schrijven, spreken en reizen. De nieuwsbrief is in het Engels. Als je op de verzendlijst wilt komen, stuur me dan even een berichtje.

Leesplannen YouVersion

Inmiddels is het bijna een jaar geleden dat ik begon met het schrijven van leesplannen voor de YouVerscion Bijbelapp. Er zijn er tot nu toe 21 gepubliceerd. De onderwerpen zijn zeer divers. De nieuwste onderwerpen zijn 'Ziel en gezondheid' en 'Ware vrijheid'.  Maar ook de oudere onderwerpen zijn de moeite van het lezen waard. 

En... hebben jullie nog projecten waar je mee bezig bent?

Bronvermelding

Vakantietijd, dus... de hoogste tijd voor een column die ik schreef voor Opwekking Magazine.

✦✦✦✦✦✦✦✦

Als je statistieken, cijfers, een tekst of citaat aanhaalt, is het belangrijk de bron te vermelden zodat de lezer of toehoorder weet waar de informatie vandaan komt. Dat klinkt misschien logisch in de oren van een oudere generatie, maar vandaag de dag zien we toch wel dat informatie heel makkelijk en snel zonder bronvermelding en -toetsing wordt gedeeld.

Via social media worden plaatjes, spreuken en berichten de wereld in gegooid. Vervolgens duikt de meute er als hongerige wolven op. Delen, sharen, liken, linken en kopiëren, wie draait zijn of haar hand daar nog voor om?

Een bron is echter zoveel meer dan de plek waar iemand informatie vandaan haalt, zoveel meer dan het origineel. Een bron is de oorsprong van iets en dan bedoel ik niet alleen water. Als we de Bijbel erop naslaan kunnen we lezen dat er bijvoorbeeld een bron van angst bestaat, maar ook bronnen van ruzie, blijdschap, tranen, wijsheid, kracht en droefheid.

Je zou kunnen zeggen dat er zoete en bittere bronnen bestaan, bronnen van dood en van leven! In Spreuken 10:11 staat zo mooi: De mond van de rechtvaardige is een bron van leven, maar geweld overdekt de mond van de goddelozen. Met onze mond, onze woorden putten we uit de bron van ons hart.

In de Bijbel worden aardrijkskundige aanduidingen ook vaak gekoppeld aan een waterbron, dat was immers de plek waar mensen elkaar konden ontmoeten. De Bijbel spreekt onder andere over de bron aan de weg naar Sur, de bron van de wateren van Neftoah, de bron Rogel, de bron Harod en de bron van Bethlehem.

Die waterbronnen waren van levensbelang in een droog en dor land. Daarnaast erkende men toen ook het bestaan van een geestelijke bron. David schreef in Psalm 36:10, Want bij U is de bron van het leven; in Uw licht zien wij het licht.

De bron van het leven, de oorsprong van ons bestaan, ligt bij God. De hele schepping dankt het leven aan Hem alleen. 👉Het is zo belangrijk dat we in een goddeloze wereld aan de juiste bronvermelding doen door God, de Schepper van hemel en aarde, alle eer te geven die Hem toekomt.

Als we dat verzaken, laten we ons in met andere theorieën en ideologieën. Ook dat is niets nieuws. In Jeremia 2:13 wordt dat een dubbel kwaad genoemd: Want Mijn volk heeft een dubbel kwaad gedaan: Mij, de bron van levend water, hebben zij verlaten, om zich bakken uit te hakken, lekkende bakken, die geen water houden. Een bak is geen bron!

Laten we dicht bij de ware bron blijven en daar uit putten, juist nu er zoveel informatie op ons afkomt. Hij is de echte bron van wijsheid en alleen bij Hem is werkelijk leven.

Maar wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven, zal in eeuwigheid geen dorst meer krijgen. Maar het water dat Ik hem zal geven, zal in hem een bron worden van water dat opwelt tot in het eeuwige leven (Johannes 4;14).

Schrijverij nieuws

Soms verbaas ik me erover hoelang ik kan worstelen met het schrijven van een boek. Maanden kijk ik soms niet naar m'n manuscript en dan ineens lukt het weer. Het is en blijft een kwestie van discipline en strakke deadlines stellen. Hoe dan ook, er ligt er weer eentje op de plank 😏

Vorige week kwam mijn negende Engelstalige boek uit: First Love. Het is het op 1 na laatste deeltje in een serie over de Tien Geboden in de 21e eeuw en het is een uitwerking van het zevende gebod: Gij zult niet echtbreken.

Niet echt het makkelijkste onderwerp natuurlijk, maar ik geloof zeker dat het een mooie en inspirerende boodschap is geworden over Gods trouw en liefde. Zijn liefde voor Israël, voor de mensheid en voor jou als lezer. Het boek kost een tientje, mail me even als je interesse hebt

Het schrijven van blogs gaat me over het algemeen makkelijker af, maar ook dat is afhankelijk van het onderwerp natuurlijk. Voor www.ikzoekgod.nl schreef ik onlangs een blog over de terugkomst van Christus, een 'hot topic' in deze tijd. Er kwamen enorm veel reacties op. Wellicht kan zo'n eenvoudige blog je helpen in gesprekken met mensen die er vragen over hebben.

Voor Opwekking Magazine schreef ik vorige week mijn 165e column. Poeh, dat kost me soms ook bloed, zweet en tranen hoor. Je kan het magazine tegenwoordig online lezen. Een aantal columns heb ik overigens van tijd tot tijd op deze blog geplaatst, die kun je HIER vinden. Misschien handig als je eens een spreekbeurt of studie moet voorbereiden.

In mijn serie Frisse Kijk boekjes heb ik steeds twaalf columns verzameld en daar vragen en discussiepunten aan toegevoegd. Ze worden veel gebruikt in kleine groepen. Je kunt ze via de boekhandel bestellen of door een mailtje naar mij te sturen.

Hoe standvastig ben jij?

In 2012 (!) schreef ik een column voor Opwekking Magazine over standvastigheid. Hoe actueel, denk ik nu! Hier komt ie:

Vrij kort na de afgelopen verkiezingen in ons land viel mijn blik op een internetartikel waarin somber werd geconstateerd dat de nieuwe formatie vermoedelijk niet lang stand zou kunnen houden. Dat is de goden verzoeken, dacht ik nog bij het lezen van die uitspraak. Je mag er toch wel vanuit gaan dat men vol goede moed een nieuwe regeringsperiode ingaat?

Doemscenario

Een onderzoekende blik op enkele frivolere nieuwsberichten bracht aan het licht dat dit doemscenario een bepaalde trend bleek te zijn. De prille liefdesband tussen twee filmsterren kreeg namelijk eenzelfde stempel: ‘relatie kan nooit standhouden’. Ja, zelfs het nederlandse weerbericht ging er in mee: ‘rustig herfstweer houdt geen stand’.

Wisselende stemming

Een beetje ontmoedigd liet ik de nieuwsberichten, met een druk op de knop, verdwijnen. Tsja, we leven in een wereld waarin niets of niemand meer stand lijkt te houden, De econome niet, relaties niet, vrede niet. Zelfs goede ideen en initiatieven blijken niet opgewassen tegen de sterk wisselende stemming van het publiek. Er worden steeds nieuwe producten en diensten verzonnen, die vervolgens ook weer even makkelijk de vuilnisbak in worden geveegd om plaats te maken voor de nieuwste trend van de dag of het seizoen.

Tegenstand

Soms vraag ik me wel eens af of die tendens ook het Christendom is binnengeslopen. 👉Hoeveel gelovigen zijn er niet die wankelen zodra er iets tegenzit? Die God de rug toe keren zodra er een gebed niet wordt verhoord of die terugwillen naar de wereld zodra de eerste tegenstand om de hoek komt kijken? Is dat stand houden? Is dat overeind blijven in de strijd om het evangelie? Is dat staan op de rots die Jezus Christus heet? Een ruzietje in de kerk of gemeente, een meningsverschil over onbelangrijke theologische zaken, een teleurstelling in de relatie met medegelovigen... dat kunnen en mogen toch geen redenen zijn om op te geven, om af te haken of om om te draaien?

Vijand de deur wijzen

Jezus voorzag dit probleem tweeduizend jaar geleden al. Over sommige gelovigen zegt Hij: Maar in hen schiet het geen wortel, ze zijn te oppervlakkig, en als ze vanwege het woord worden beproefd of vervolgd, houden ze geen ogenblik stand (Markus 4:17). Bij die groep weiger ik te horen en ik hoop, lieve lezer, dat je die beslissing met mij wilt nemen. Als we echt willen groeien in ons geloof zullen we moeten leren om standvastig te zijn. Stand houden betekent de vijand de deur wijzen en niet bang zijn om op te staan voor de waarheid.

Herkenbaar

In Efeziers 6:13 worden we geadviseerd: Neem daarom de wapens van God op om weerstand te kunnen bieden op de dag van het kwaad, om goed voorbereid stand te kunnen houden. Steeds meer ga ik ontdekken hoe belangrijk het is dat juist Christenen herkenbaar moeten zijn, en blijven, aan standvastigheid. Ja, juist nu, temidden van een wereld waarin iedere dag alles anders is. Temidden van een wereld waarin zovelen heen en weer worden geslingerd door steeds wijzigende standpunten en modegrillen.

Samen

De oproep om stand te houden is niet nieuw, die is al eeuwenoud en we kunnen hem door de hele Bijbel heen vinden. Maar de noodzaak om het praktisch gezien toe te passen is verrassend actueel. En weet je, we kunnen dat niet alleen, we hebben elkaar daarvoor meer dan ooit nodig. En iemand die alleen is kan zich niet verdedigen wanneer hij aangevallen wordt, maar met zijn tweeën houd je stand. Een koord dat uit drie strengen is gevlochten, is niet snel stuk te trekken (Prediker 4:12).

Passie voor Pasen

Ik heb een gouwe ouwe column voor jullie opgedoken, eentje die ik in 2012 schreef voor Opwekking magazine...

Jarenlang verbleven wij tijdens de lijdensweken, voorafgaande aan Pasen, in Zuid Californië. De overwegend katholieke bevolking daar, afkomstig uit allerlei verschillende Latijns Amerikaanse landen, beschouwt Pasen als het belangrijkste christelijke feest van het jaar. De katholieken hebben een, soms schrikaanjagende, passie voor het lijden en sterven van Jezus en gaan geen enkele mogelijkheid uit de weg om dat op dramatische wijze uit te beelden.

In de weken voorafgaand aan Pasen worden er processies georganiseerd; lange optochten waarin treurende mensen langzaam voortgaan door de straten. Meestal wordt er een kruis meegedragen op de schouders van de wandelaars. Er wordt gehuild, geroepen en geweend, men leeft het lijden mee, tot in het diepst van de ziel.  Over het algemeen wordt er ook gevast en eerbiedig stilgestaan bij elke druppel bloed die Jezus verloor voor de vergeving van onze zonden.

In Nederland zijn we over het algemeen wat nuchterder en beperken we de voorbereiding van Pasen meestal tot het kopen van chocolade paaseieren, paasbrood, en een leuk paasboeketje voor op de ontbijttafel. Paashazen en –kuikens in alle soorten, maten en materialen staren ons met volijke ogen vanuit de winkelschappen aan. Twee extreme scenario’s zou je zeggen. Soms vraag ik me wel eens af hoe we van paaslam tot paashaas zijn gekomen, hoe we door die gezellige, zoete beestenboel aan het denken kunnen worden gezet over Jezus’ lijden?

Het paaslam, zoals dat beschreven wordt in de oude Joodse wetten, is eigenlijk het enige dier dat echt bij Pasen thuishoort. In het Oude Testament komen we de instructies betreffende het paaslam al tegen, U mag geen gezuurd brood gebruiken als u Mij iets offert en niets van het vlees van het Paaslam mag tot de volgende morgen blijven liggen (Exodus 34:25, Het Boek). Dat paaslam was de voorloper van het lam dat werd geslacht voor de totale verzoening van al onze zonden, een beeld van Jezus Christus.

Dat paaslam, of pesachlam zoals er in de NBV staat, was geen chocolaatje of suikerbrood, maar het dierbare lichaam van onze Here Jezus Christus die bereid was zich als een lam ter slachting te laten leiden uit liefde voor ons. Hij deed dat om de straf die wij verdienen op zich te nemen, een onbegrijpelijke daad. Een daad die we niet kunnen eren door allerlei zogenaamde paasartikelen te kopen. Een extra paaseditie van de krant, een paasaanbieding bij de Gamma of paasbrunch op de hei... het valt in het niet bij de daad die de hele wereld heeft veranderd.

Ik zeg niet dat we ook hier in Nederland met een kruis door de straten moeten gaan marcheren, ik wil alleen maar oproepen om serieus de tijd te nemen om bij Zijn lijden, sterven en opstanding stil te staan. Om iets van Zijn passie te kunnen begrijpen moeten we ons inleven, dat lukt niet door nog maar eens een paaseitje uit de schaal te nemen.

Het paaslam heeft een rijke symbolische betekenis die niet alleen op het lijden is gericht, maar ook op de overwinning. Voor het Joodse volk was dat de uittocht uit Egypte, het einde van slavernij. Voor ons is dat het wonder van de opstanding, de triomf van nieuw leven. Luister maar eens naar de engelen, de engelen in de hemel, duizend maal duizenden, zij roepen met luide stem: Het lam dat geslacht is, komt alle macht, rijkdom en wijsheid toe, en alle kracht, eer, lof en dank (Openbaring 5:12).

Wow, daar spreekt ontzag uit, dankbaarheid en overgave. Die lofzang gaat zoveel verder dan onze poging een paassfeer te creëren. Die lofzang verlegt de aandacht van paashazen en –kuikens naar het paaslam: Jezus Christus. Hij is niet dood, Hij is opgestaan!

Fijne Pasen.

Besmettingsgevaar

In 2013 schreef ik een column voor Opwekking Magazine met de titel 'Waar je mee omgaat...' Een mooi moment om die column hier eens te herhalen.

Na de dienst hield ze me een beetje verlegen staande in de gang. ‘Wil je met me bidden? Ik heb namelijk iets opgelopen tijdens de vakantie...’ Voorzichtig keek ik haar over de rand van m’n kopje koffie aan. Uiteraard zag ik zo op het eerste gezicht niets vreemds, want de meeste ziektes, allergieën, virussen en bacterieën zijn immers niet aan de buitenkant te zien. ‘Precies weet ik het ook  niet’, vervolgde ze haar verhaal, ‘er werden meer mensen ziek op die reis, en ja, waar je mee omgaat word je mee besmet.’ Ze keek een beetje spijtig bij die laatse woorden, bijna alsof ze haar vakantie liever anders had besteed. Ik stelde haar gerust en samen vroegen we of God haar angst en zorgen wilde wegnemen.

Later op de dag bleef die uitspraak echter terugkomen in mijn gedachten, het liet me niet meer los. ‘Waar je mee omgaat word je mee besmet’. In de afgelopen maanden  is de angst voor besmettingsgevaar wederom opgelaaid in ons land. We kunnen er wat van, denk ik wel eens. Om de zoveel tijd doen er wilde verhalen en nieuwsberichten over besmettingsgevaar de ronde: de Mexicaanse griep, het Nijlvirus, de mazelen, noem maar op. Zijn het geen ziektes, dan gaat het wel over iets dat in ons voedsel zit: in de andijvie, de komkommers of de kip. Als je al die berichten zou moeten geloven lopen we dagelijks gevaar om ergens mee besmet te worden.

Eerlijk gezegd denk ik dat we ons veel drukker zouden moeten maken over emotionele en geestelijke besmetting, want dat is wat er werkelijk schuilt achter de woorden ‘waar je mee omgaat word je mee besmet’. De Bijbel zegt het zo:  Maar vergis u niet: slecht gezelschap bederft goede zeden (1 korintiers 15:33). Het gaat dan natuurlijk niet over menselijke  ziektes of bacterieën, maar over de slechtheid van de wereld. Daar kunnen we namelijk geen spelletje mee spelen.

We zijn in de wereld, maar niet van de wereld. Dat is het spanningsveld waarin elke Christen zich bevindt. Waar we ook wonen en hoe we ook leven, we komen allemaal mensen op ons pad tegen die een wereldse levenswandel hebben. Mensen die de Here God bespotten of zelfs haten. Mensen die lak hebben aan bijbelse waarden en normen en hun eigen normen willen samenstellen. ‘Als het goed voelt, is het goed’, ‘als ik er zin in heb, doe ik het’. Als gelovigen moeten we steeds de keus maken met wie we wel en niet willen omgaan.

Het is mijns inziens niet de bedoeling dat we alleen maar met mensen binnen ons gezellig christelijke kringetje omgaan, maar wel dat we er goed op moeten letten wie uiteindelijk wie besmet. Laten wij ons besmetten met de slechtheid van de wereld of besmetten wij de wereld met de goedheid van God? Ik denk dat we ons daarbij bewust moeten zijn van de opdracht die we allemaal hebben meegekregen: Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede (Romeinen 12:21).

Het is niet altijd even gemakkelijk om te weten of we nu juist ons licht moeten laten schijnen in goddeloos gezelschap of beter uit de buurt kunnen blijven. We hebben daarbij echt de leiding en wijsheid van de Heilige Geest nodig. Hij zal ons enerzijds beschermen tegen wereldse invloeden en ons anderzijds helpen om aanstekelijk Christen te zijn. We hoeven niet bang te zijn voor besmettingsgevaar! In Filippenzen 2:14 wordt ons de sleutel gegeven, Doe alles zonder morren en tegenspreken, opdat u zuiver en smetteloos bent, onberispelijke kinderen van God te midden van een verdorven en ontaarde generatie, waartussen u schittert als sterren aan de hemel.

Een luisterend oor

Als afsluiting van de blogserie over ziel en gezondheid hierbij een gouwe ouwe column van mijn hand.

Ze hield me aan voor de ingang van de supermarkt. Echt erg vond ik het op dat moment niet, want zo bleef ik even uit het zicht van de man met de Straatkranten die ik deze week al drie keer had proberen te ontwijken.

“Mensen kunnen zich zo slecht concentreren tegenwoordig” luchtte ze haar hart. “Telefoontjes hier en computers daar, er zoekt altijd wel iemand contact. Er wordt getwitterd en gemaild maar een echt luisterend oor is moeilijk te vinden.” Ik deed m’n uiterste best me te concentreren op haar uitgebreide relaas, maar mijn gedachten dwaalden langzaam maar zeker af terwijl ze vrolijk door kwetterde. Ik kon er geen woord tussen krijgen en daardooor verloor ik uiteindelijk de draad van haar verhaal.

Nou ja, misschien toch niet helemaal want haar woorden zetten me later wel aan het denken. Een luisterend oor is soms moeilijk te vinden, of we nou op school, op ons werk of gewoon thuis zijn. We moeten daartoe natuurlijk ook de hand in eigen boezem steken. Hoevaak gebeurt het niet dat we ons met knikken of mompelen van al te ingewikkelde of diepgaande gesprekken af willen maken.

Hoe anders is dat bij God zeg. Hij is namelijk niet alleen een luisterend oor, Hij verwacht datzelfde van ons! Zoals gewoonlijk neemt Hij de voorbeeldrol op zich zodat we van Hem kunnen leren. Ik zal opmerkzaam zijn en luisteren naar de gebeden die vanaf deze plaats tot mij worden gericht, zegt Hij tegen koning Salomo (2 Kronieken 7:15). Wat een belofte van trouw: Hij zal opmerkzaam zijn en luisteren. Ook de Psalmist wist als geen ander dat Hij in God altijd een luisterend oor had. Mijn roepen bereikte zijn oren, schrijft hij in Psalm 18:7. Heerlijk om te weten dat onze God ernaar verlangt om ons te horen, om te luisteren naar ons hulpgeroep, naar onze problemen maar ook naar ons zingen van vreugde.

God is een luisterend oor, altijd. Maar laten we er wel voor waken dat onze communicatie met Hem niet een eenrichtingsverkeer wordt, zoals in de ontmoeting hierboven beschreven. Als we alleen maar praten, missen we het allerbelangrijkste in ons samenzijn met God: Zijn respons. Ja, Zijn antwoorden op onze vragen en verlangens en Zijn leiding in ons dagelijks leven. Hij wil heel graag dat wij zelf ook een luisterend oor zijn; in de eerste plaats naar Hem toe maar ook naar de mensen om ons heen. De profeet Jesaja begreep dit, hij zei: elke ochtend wekt hij mijn oor, zodat het toegerust is om aandachtig te horen (Jesaja 50:4).

Wow, toegerust om aandachtig te horen. Kunnen we dat zeggen over onze eigen oren? Is er stilte temidden van de woorden- en gedachtenstroom waarmee we vaak naar God gaan? Is er ruimte op ons gebedenlijstje voor God om te reageren? Luisteren is veelal belangrijker dan spreken. In staat zijn om waar te nemen wat de Geest tegen ons zeggen wil. Een luisterend oor zijn temidden van een lawaaierige wereld waarin de krantenkoppen schreeuwen, de televisie op volle toeren draait, de radio schalt en de mensen vaak gedachtenloos kleppen over niets.

Dat wij een luisterend oor zouden zijn was ook het diepe verlangen van de Here Jezus. Hij zegt het steeds weer: wie oren heeft om te horen, moet goed luisteren! (Markus 4:23). Als we er oprecht naar verlangen om te horen wat de Geest tot ons te zeggen heeft, zullen we stil moeten worden en Hem een luisterend oor bieden!

Mag ik Mij even voorstellen?

De meesten van u zullen weleens over mij hebben gehoord en ik vermoed zelfs dat sommigen van u boeken over mij hebben gelezen en mijn doen en laten grondig hebben bestudeerd. Ik ben blij dat u mijn bestaan niet ontkent en ben dankbaar voor het speciale plekje dat ik in uw leven heb gekregen.

Het feit dat ik bij u in huis woon, wil gek genoeg niet zeggen dat u mij ook persoonlijk kent. Voor velen ben ik helaas niet meer dan een vage kennis. Ik word daar weleens verdrietig van, want ik wil meer. Ik wil aandacht!

Het is namelijk de bedoeling dat u en ik een innige band met elkaar opbouwen. Uw dominee weet daarvan, want elke week stuurt hij u naar huis met de zegen uit 2 Korintiërs 13:13, De genade van de Heer Jezus Christus, de liefde van God en de eenheid met de heilige Geest zij met u allen. Met die eenheid bedoelt hij de gemeenschap of intimiteit die er tussen ons zou moeten zijn. Wellicht komt uw terughoudendheid voort uit het feit dat we elkaar niet zo vaak spreken.

Ik heb ook begrepen dat velen van u een vertekend beeld van mij hebben. Sterker nog, ik heb zelfs horen beweren dat ik een mysterie ben, vaag en een beetje ongrijpbaar. Ik heb geen idee waar dat soort opmerkingen vandaan komen, maar ik denk wel dat bij u een bepaalde opvatting is ontstaan over mijn persoonlijkheid die gebaseerd is op metaforen. Ja, op vergelijkingen die mij beschrijven als een vuur, wind, duif of hemelse kracht. Die vergelijkingen kloppen welzeker, maar dat is niet wie ik ben. Dat is slechts waarmee ik te vergelijken ben. Jezus is ook geen wijnrank, brood of waterbron, dat zijn vergelijkingen die iets zeggen over wie Hij werkelijk is. 

Ook al ben ik persoonlijk door Jezus Christus naar de aarde gezonden toen Hij plaatsnam aan de rechterhand van onze Vader, was dat niet mijn eerste uitstapje. Ik was er in het allereerste begin al bij. U kunt in de Bijbel lezen hoe mijn aanwezigheid de schepping beïnvloedde, hoe ik mensen kracht gaf om buitengewone dingen te doen en hoe ik aanwezig was bij de conceptie van de Mensenzoon. Prachtig natuurlijk al die verhalen over vroeger, maar eerlijk gezegd is mijn huidige functie van cruciaal belang voor de kerk van vandaag.

Ik weet dat u het soms best moeilijk heeft en u afvraagt waar het heen moet met al die lege kerkbanken en  -gebouwen. Maar laat me u bemoedigen: als u mij niet tegenhoudt of uitblust, zult u grote dingen zien gebeuren.

Ik ben de helper, trooster en leraar en zou het erg op prijs stellen als u met uw vragen naar mij toe zou willen komen. Ik zal u namelijk de weg wijzen naar de volledige waarheid. Ik zal u overtuigen van zonde en gerechtigheid. Ik heb het op mijn hart u dingen over de toekomst te vertellen en zal altijd in alles Jezus groot maken. Ik zal u bovendien ieder woord te binnen brengen dat Jezus heeft gesproken, alleen daarom al zou u er naar moeten verlangen om mij beter te leren kennen lijkt me.

Ik weet eerlijk gezegd niet of het nodig is u nog verder te verleiden, maar ik wil u toch graag enkele geschenken geven, geestelijke gaven om het zomaar te zeggen. Die gaven zijn vrij beschikbaar en het is mijn verlangen dat ze zichtbaar in u aan het werk gaan, ten bate van de gemeente natuurlijk. 

U kunt mij bereiken door mij bij een van mijn prachtige namen te noemen. Ja, Ik heb, net als de Vader en de Zoon, veel namen. Geest van de Waarheid, Geest van Christus, heilige Geest van de Belofte en Eeuwige Geest om er maar een paar te noemen. Laten we afspreken dat u mij niet meer schimmig, mistig of vaag noemt. Op basis van wederzijds respect ga ik graag een innige vriendschap met u aan. Hoor, ik roep ook u bij naam!

Stil maar, wacht maar?

Hoogste tijd weer voor een gouwe ouwe Column. Deze keer eentje die ik in 2014 schreef voor Opwekking Magazine...

Langzaam leg ik de krant opzij. In de keuken draait mijn broer het gas uit en vult de glazen theepot met het kokend water. We spreken niet. Ik pak de krant nogmaals op, staar naar de beelden en blader dan schijnbaar nonchalant verder. Pagina na pagina ellende, oorlog, rampen, terrorisme en verdriet. Ineens moet ik aan een liedje denken dat we vroeger op de zondagschool zongen: stil maar, wacht maar... alles wordt nieuw.

Als je zo terugkijkt naar de wereldgebeurtenissen in de afgelopen maanden is het niet gek dat zo’n liedje naar boven komt. Stil maar, wacht maar... alles wordt nieuw. Het verlangen naar een nieuwe hemel en aarde is Bijbels en ook wel logisch. Je moet wel blind zijn om niet te zien dat het hier op aarde fout gaat, dat we er een potje van hebben gemaakt. Laten we het liedje nog maar eens inzetten; op naar de nieuwe hemel en aarde, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Toch vind ik het eerlijk gezegd ook wel enigszins rare woorden; stil maar, wacht maar. Je moet er toch niet aan denken dat de christenen in Irak, Syrie, Egype, Pakistan of waar dan ook zouden horen dat wij zulke liedjes zingen terwijl we lekker wegdutten in onze kerkbanken, slechts opgeschrikt door het orgel of de aanbiddingsband die er nog een laatste deuntje uitpersen. Je moet er toch niet aan denken dat we tijdens het gezellig samenzijn in de koffiekamer braaf wachten op de nieuwe hemel en aarde en daarbij vergeten dat de wereld om ons heen nog door draait. Dat er een schreeuw om hulp opklinkt uit de natiën: help ons!

Je moet er toch niet aan denken dat wij voldaan onderuit gezakt in onze keurige gebouwen worden aangetroffen als de Here Jezus terugkomt. ‘Oh, hallo Heer, daar bent u dan eindelijk, het heeft wel lang geduurd hoor. Dat wachten werden we wel een beetje beu, we hadden eerlijk gezegd gehoopt dat het geloof iets meer avontuur zou brengen.’

Stil maar wacht maar... een vriendelijk bedoelde bemoediging om ons toch vooral niet te bezorgd te maken. Ja natuurlijk, we kijken uit naar een nieuwe toekomst, we kijken uit naar een tijd waarin er geen tranen en geen pijn meer zullen zijn. Maar het is niet de bedoeling dat we ons al wachtend verschansen binnen de veilige muren van christelijk Nederland. Het is niet de bedoeling dat we tijdens dat wachten niets doen! Jezus heeft duidelijk  aangegeven wat er moet gebeuren: Pas als het goede nieuws over het koninkrijk in de hele wereld wordt verkondigd als getuigenis voor alle volken, zal het einde komen (Matteus 24:14).

We kunnen fatsoenlijk wachten tot we een ons wegen, maar alles wordt niet nieuw als het evangelie niet wordt verkondigd. En die verkondiging is niet de taak van een dominee, dat is een taak van ons allemaal, dagelijks! In persoonlijke gesprekken en dankzij moderne techniek kan dat tegenwoordig ook op talloze andere manieren: via internet, blogs, websites, forums, sateliet televisie, films, boeken en audiospelers. We zullen creatief en inventief moeten zijn en steeds nieuwe manieren bedenken om het goede nieuws over de aarde te verspreiden. We moeten daarin groot denken en klein beginnen. Zo deed God het ook: Hij had de hele wereld lief en zond één mens, Zijn Zoon.

Wij kunnen ons over het leed van de hele wereld druk maken en vervolgens lijdzaam afwachten tot er nieuws komt. Of we kunnen er voor kiezen om in actie te komen. Iedereen kan iets doen, iedereen kan ergens bij betrokken zijn, in wijk, dorp, stad, of land. We hoeven daar geen cursus voor te volgen, we hebben alles wat nodig is om er op uit te gaan.

Ik dank mijn God altijd voor u, omdat hij u in Christus Jezus zijn genade heeft geschonken. Door hem bent u in elk opzicht rijk geworden. Alles wat u zegt en al uw kennis bewijst dat het getuigenis over Christus bij u verankerd is, en hierdoor ontbreekt het u terwijl u op de komst van onze Heer Jezus Christus wacht, aan geen enkele gave van de Geest (1 Korintiers 1:4-7).

Waarom hebben jullie zo weinig moed?

Hoogste tijd weer voor een column uit de oude doos. Deze keer eentje die in 2012 in Opwekking Magazine verscheen, het gaat over moed...

Ze had zich opgegeven voor de training en kwam aarzelend binnen. Haar verslagen houding ademde zichtbaar teleurstelling en ontmoediging uit. Ik sloeg haar een paar minuten nieuwsgierig gade; eerst met verbazing, toen met medelijden en uiteindelijk met liefde. Later op de avond vertelde ze mij stukje bij beetje over haar leven, over haar ziekte en haar vervlogen dromen.

In mijn grenzeloos optimisme en verlangen een bemoedigend woordje te spreken probeerde ik haar wat ideeen aan te reiken. Ik wilde haar zo graag laten weten dat haar leven nog niet voorbij was, dat er zeker nog wel een lichtpuntje aan de horizon zou verschijnen. Ik deed m’n best haar op te beuren, maar uiteindelijk schudde ze haar hoofd en zei zacht de woorden die tot het schrijven van deze column zouden leiden: ‘nee, ik heb de moed opgegeven.’

Met zekere regelmaat kom ik ze tegen, mensen die de moed hebben opgegeven. Helaas moet ik bekennen dat zich daaronder nogal eens Christenen bevinden. Misschien moet ik zelfs zeggen dat zich daaronder juist nogal eens Christenen bevinden. Mensen die, ondanks de beloften in de Bijbel, ondanks de bemoedigende woorden van anderen, uiteindelijk de moed hebben opgegeven. Misschien is het jou ook wel overkomen, heb je de moed opgegeven dat het ooit nog goed komt, dat genezing ooit nog zal komen of dat een geliefde ooit nog eens zal gaan geloven.

Misschien ben jij het wel die de moed heeft opgegeven als het om verandering in een bepaalde situatie gaat of om een project of plan dat succes had moeten voortbrengen. Hoe vaak gebeurt het niet dat we vol enthousiasme ergens aan beginnen en een aantal jaren later moet afhaken omdat schijnbaar alles tegen zit. Met zulke situaties krijgen we allemaal vroeg of laat te maken, zeker als we uitstappen in geloof. Bijbels gezien is er, ook in dit opzicht, natuurlijk niets nieuws onder de zon 🌞. Om de haverklap zat er wel iemand snotterend op zijn of haar knieën voor de Heer, ervan overtuigd dat het allemaal nooit meer goed zou komen, ervan overtuigd dat de situatie onomkeerbaar was.

Gelukkig wist God al eeuwig dat we met teleurstellingen, moeilijkheden en ontmoedigingen te maken zouden krijgen en daarom is er door de hele Bijbel heen een strijdkreet te vinden: houd moed! Geen slap advies of een goedbedoelde suggestie, zoals ik aan de hierboven beschreven dame probeerde te geven, maar een gebod: Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen (Jozua 1:8). Straffe woorden tegen Jozua die voor een onmogelijke opgave stond. Durven wij die woorden persoonlijk te nemen?

Eeuwen later sprak Jezus erover met zijn beste vrienden. Hij verbaasde zich over hun angst en twijfel die steeds weer opdook en vroeg hen op de man af, Waarom hebben jullie zo weinig moed? (Matteus 8:26). Persoonlijk vind ik dat een van de meest uitdagende vragen van de Heer aan ons, een vraag die je hart als het ware kan doorboren. Wat zouden we zeggen als Hij die vraag vandaag aan ons stelde? Wat maken we voor excuses? Vlak voor zijn kruisiging profeteerde Jezus, Jullie zullen het zwaar te verduren krijgen in de wereld, maar houd moed... (Johannes 16:33). Als gelovigen nemen we Zijn woorden serieus, willen we leven naar zijn voorbeeld. Waarom doen we dan soms zo verbaasd als het tegen zit? Waarom komt het soms in ons op om de moed op te geven?

Ik ken je situatie niet, maar ik zou een Bijbelse oproep willen doen om de moed niet op te geven! Wees waakzaam, volhard in het geloof, wees moedig en sterk (1 Korintiers 16:13).

Frisse Bijbelstudies voor groepen

De vakantie zit er voor de meeste mensen weer op. De scholen zijn in sommige delen van het land alweer begonnen en langzaam maar zeker keert het 'gewone' leven weer terug. Nou ja, voor zover er een 'gewoon'  leven bestaat, denk ik dan.

Wat wij als 'gewoon' beschouwen kan elders in de wereld iets heel bijzonders zijn: 3x per dag eten op tafel, een nieuwe fiets, feestjes...

Maar over die 'gewone' dingen gaat deze blog niet, alhoewel ik daar wel graag over schrijf, bijvoorbeeld in de columns die iedere maand in Opwekking Magazine worden gepubliceerd. Mijn onderwerpen komen altijd uit het dagelijks leven, uit de gesprekken die ik voer en de ontmoetingen die plaatsvinden.

👉Er is eerder dit jaar een derde bloemlezing van die columns uitgekomen, Frisse Kijk 3.

In die bundel komen weer 12 onderwerpen aan de orde, waar je zomaar mee te maken kunt krijgen. Onderwerpen die zich lenen om er de Bijbel op na te slaan en zelf op onderzoek uit te gaan. Alleen, tijdens je stille tijd, of met elkaar in een groep of kring.

Een aantal onderwerpen zijn: Vrees, vrijheid, onkruid, lijden en het Koninkrijk van God. Elk hoofdstuk is voorzien van

• 10 studie- en gesprekspunten
• een praktische toepassing
• heel veel ruimte om te schrijven!

Ben je op zoek naar een verfrissend en verdiepend boekje dat goed bruikbaar is voor zelfstudie én groepsgebruik... overweeg dan eens om het nieuwe seizoen met een Frisse Kijk te starten!

Het boekje kost 12.50 en is te bestellen bij de christelijke boekhandels, online en via mij natuurlijk.

Het allerbeste nieuws

Wij zijn net weer terug van een reis door midden en oost Europa namens onze stichting Traveling Light. Ik heb dan altijd weer aardig wat werk om alle e-mails en post door te nemen en mijn blogjes te schrijven. Vandaar nu een gouwe ouwe column zoals die enkele jaren geleden in Opwekking Magazine verscheen:

Ze groeien drastisch in aantal. Je kunt ze in elk dorp en in iedere stad tegenkomen. Ze geven hun opinie ongevraagd en hunkeren samen in groepjes. Angst en onzekerheid regeert hun leven en ze trekken daarin dagelijks veel medemensen mee. Ik heb het over mensen die dag in dag uit aan de televisie gekluisterd zitten, de krant van voor naar achter lezen en zich laten leiden door al het slechte nieuws dat de media ononderbroken uitbraakt. Helaas heb ik het dan ook over Christenen. Christenen die vergeten zijn dat wij het het goede nieuws moeten verkondigen in plaats van het slechte nieuws herhalen.

Ja sorry hoor, maar dit moet mij nu eens echt van het hart 💗. Hoe is het mogelijk dat er Christenen zijn die niets liever willen dan vertellen wat er allemaal op het nieuws is geweest en in de kranten staat. Christenen die willen praten over de kritieke toestand in sommige kerken, alsof het Christendom hier een afgedane zaak is. En mocht er dan nog tijd worden genomen om met elkaar te bidden, dan gaan ze God vertellen wat er allemaal gebeurt in de wereld, alsof Hij dat niet weet! Hoe is het toch mogelijk dat er zoveel Christenen zijn die zich laten beheersen door het slechte nieuws?

Ik zeg hiermee niet dat die al die wereldgebeurtenissen niet waar zijn, maar ik zeg hiermee wel dat wij de opdracht hebben gekregen om het goede nieuws te verspreiden. Daarmee treden wij in de voetsporen van onze Here Jezus; Jezus trok rond langs alle steden en dorpen, hij gaf er onderricht in de synagogen, verkondigde het goede nieuws over het koninkrijk en genas iedere ziekte en elke kwaal (Matteus 9:35). Ook destijds was er genoeg slecht nieuws te vertellen, waren er enorm veel dingen om je zorgen over te maken. Politiek en economisch gezien ging alles ook niet bepaald altijd naar wens.

Maar Jezus koos er voor rond te gaan en het goede nieuws te vertellen, ook al wilde de mensen Hem regelmatig overhalen om over politiek of maatschappelijke problematiek te praten.  Hij ging zelfs zover om te zeggen dat:  Pas als het goede nieuws over het koninkrijk in de hele wereld wordt verkondigd als getuigenis voor alle volken, zal het einde komen (Matteus 24:14). Hij had daarmee een groot werk voor ogen dat Hij onmogelijk alleen kon doen. Hij stond immers op het punt om terug naar te gaan naar de Vader, naar Zijn plaats aan de rechterhand van God.

Het is niet meer dan logisch dat Hij na Zijn opstanding die opdracht aan Zijn volgelingen meegaf: Trek heel de wereld rond en maak aan ieder schepsel het goede nieuws bekend (Markus 16:15). Dat kunnen we heel ingewikkeld maken, maar in feite komt het er op neer dat we de juiste keuze moeten maken als we met andere mensen praten: 👉 herhalen we het slechte nieuws of brengen we het goede nieuws? En dat goede nieuws is niet een uit ons hoofd geleerd regeltje of riedeltje, geen cliché en geen preek. Het is geen terechtwijzing en geen veroordeling.

Het goede nieuws dat wij allemaal aan iemand anders kunnen vertellen is dat Jezus de Messias is, dat het Koninkrijk nabij en in ons is, dat Jezus is gekomen om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken en aan blinden het herstel van hun zicht. Dat Hij gekomen is om onderdrukten hun vrijheid te geven en zieken te genezen. Het goede nieuws is dat Hij de zonde van de mensheid op zich nam toen Hij gekruisigd werd en daarmee schonk Hij vergeving aan jou en mij. En weet je wat momenteel het allerbeste nieuws is? Dat er elke dag, over de hele wereld, duizenden en duizenden mensen uit iedere stam en natie zijn die dat gaan erkennen. Hallelujah!

Gewoon of anders?

Een paar maanden geleden verscheen deze column van mij in Opwekking Magazine:

Goede vrienden van ons runnen een buurtwinkeltje met leuke tweedehands spullen. De opbrengst daarvan gaat steevast naar de projecten van Stichting Traveling Light. Buurtbewoners en belangstellenden zijn daarnaast ook van harte welkom om een kopje koffie of thee te komen drinken en hun verhaal te vertellen.

De wijk waarin het winkeltje zich bevindt, heeft een hoog multi-cultureel gehalte en dat zorgt ervoor dat die koffiemiddagen bijzonder kleurrijk zijn. We krijgen onder andere bezoek van nieuwe migranten waaronder regelmatig Syrische vluchtelingen. Daarnaast krijgen we ook steeds meer mensen aan tafel met een lichamelijke of verstandelijke beperking, mensen met verslavingsproblemen en mensen die het gevoel hebben een beetje buiten de boot te vallen. Ja, je zou kunnen zeggen dat er veel mensen komen die ‘anders’ zijn.

Dat ‘anders’ zijn, houd me nogal bezig, eerlijk gezegd kan ik me er best druk om maken. Er worden de laatste jaren zo ontzettend veel diagnoses gesteld,  stempels gedrukt en labels geplakt die mensen anders maken dat je je afvraagt of er nog wel een normaal mens in dit land rondloopt. Je durft toch haast niet meer hardop te zeggen dat je geen klachten hebt? Anders zijn is zo hip dat het binnenkort wel uit de mode zal raken. Maar wat betekent het nu eigenlijk precies om ‘anders’ te zijn?  Anders dan wat of wie vraag ik me steeds weer af als ik er iemand over hoor. Waar wordt zoiets aan af gemeten? Wat is de norm en hoe hoog of laag ligt de lat? Wanneer is iemand eigenlijk ‘normaal’?

Ja echt, ik vraag me weleens af of de standaard niet eenvoudigweg wordt bepaald door de gemiddelde mens als norm te stellen. Maar het gemiddelde is de som van alle uitersten, dus eigenlijk kan de normale mens niet bestaan zonder alle mensen die ‘anders’ zijn. Afijn, u voelt misschien al aankomen waar die gedachten van mij heen gaan. Ze gaan naar God die ons allemaal bewust anders heeft gemaakt. Ze gaan naar de Schepper die Zelf anders is dan alle andere goden. In Jeremia 10:16 staat het zo mooi beschreven, Hoe anders is de God van Jakob, hij die alles vorm gegeven heeft en aan wie het volk van Israël behoort. Zijn naam is HEER van de hemelse machten.

Hoe anders is Hij! Wij zijn geschapen naar Zijn evenbeeld en gelijkenis, dus dat maakt ons sowieso allemaal buitengewone schepselen. Ja, hoe anders zijn wij. De schepping getuigt daarvan op grote schaal: Elk aards lichaam is anders; het lichaam van een mens is enig in zijn soort, dat van een dier eveneens, dat van een vogel ook, en ook dat van een vis (1 Korintiërs 15:39). Wat een heerlijke gedachte, anders zijn is de bedoeling. God wil het zo!

Romeinen 12:2 is misschien wel de meest bekende en onderkende Bijbeltekst als het gaat om anders zijn, anders denken en anders handelen. U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en hem welgevallig is. Een gewaarschuwd mensen telt voor twee, denk ik dan maar. Laten we ons niet conformeren aan de norm, aan de standaard die de wereld gezet heeft. Laten we ons conformeren aan Gods wil en Woord. 

Toen greep de HEER mij bij de hand en hield me voor dat ik me anders moest gedragen dan dit volk. (Jesaja 8:11)

Pinksteren het einde?

Het moet op een vrijdagmiddag vlak voor het Paasweekend geweest zijn. Samen met een paar collega’s tuurde ik naar de kalender in de koffiekamer. Er werd druk gewezen, gepraat en hier en daar een persoonlijke agenda of telefoon geraadpleegd. Geblader, gestreep, gemopper. ‘Ja zeg, Koningsdag is ook al geen extra vrije dag’. De uitgestoken vinger bleef als een snavel bij de 26e hangen .

‘En hoe valt de kerst dit jaar?’ onderbrak een andere collega. Gezamenlijk kwamen we tot de conclusie, zoals ieder jaar overigens, dat tweede Pinksterdag de laatste vrije dag zou zijn tot aan de kerst, de zomervakantie niet meegerekend uiteraard. Terwijl we de Christelijke feestdagen de revue lieten passeren, besefte ik ineens hoe het kerkelijk jaar in Nederland zelfs diep is doorgedrongen tot de CAO’s in het bedrijfsleven. Het kerkelijk jaar, waar haalde ik die woorden ineens vandaan?

Als kind leerde ik al dat dat jaar niet gelijk loopt met een kalenderjaar of bijvoorbeeld een belastingjaar. Op latere leeftijd leerde ik ook nog dat die woorden niet uit de Bijbel kwamen, maar uit het  menselijk brein. In de kringen van mijn ouders werd een kerkelijk, of liturgisch, jaar geopend met een feestelijk weekend in september en afgesloten met een kerkdienst in mei waarin mensen openbare belijdenis van hun geloof aflegden. Belijdenis was een soort seizoensafsluiter en samen met Hemelvaart en Pinksteren een van de laatse hoogtijdagen voor de zomer. 

En ja, zo gaat het in een groot deel van Christelijk Nederland nog steeds, daar is op zich niets mis mee natuurlijk. Ieder jaar beginnen we weer braaf opnieuw. Vanaf september wordt er toegewerkt en uitgekeken naar Advent en Kerst Het is een goede Joodse gewoonte om gedenk- en feestmomenten te hebben, maar ik vraag me weleens af of we met ons kerkelijk jaar niet in een belemmerend cirkeltje terecht zijn gekomen. 

De logica achter de kerkelijke feesten is helder: Jezus werd geboren, gekruisigd, begraven, stond op uit de dood, steeg op ten hemel en stortte de heilige Geest uit. Dat was Zijn leven op aarde en die bijzondere momenten zijn de grondlegger voor het Christendom zoals we dat nu kennen. Maar met de uitstorting van de Heilige Geest is het verhaal natuurlijk niet afgelopen, met die uitstorting gaat het juist verder! Pinksteren is niet zozeer het einde van een kerkelijk of liturgisch jaar, maar in diepste zin het begin van het gemeenteleven in de praktijk.

Toch bekruipt me soms het gevoel dat we bij de woorden van Jezus in Handelingen 1:4-5 gestopt zijn, alsof dat einde verhaal was: Ga niet weg uit Jeruzalem, maar blijf daar wachten tot de belofte van de Vader, waarover jullie van mij hebben gehoord, in vervulling zal gaan. Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest. De vraag is, waar wachten wij nog op?

Die doop met de beloofde Heilige Geest is ook voor ons. Het helpt ons om de wereld in te gaan en het evangelie te verkondigen. Het geeft ons kracht om verleidingen en angsten te weerstaan. Het geeft ons wijsheid om de ondoorgrondelijke dingen van God te begrijpen. Laten we er toch voor waken dat we niet stoppen na de Pinksterviering, alsof dat het plafond van onze groei is, om vervolgens weer van voor af aan beginnen. Er wordt van ons verwacht dat we verder gaan met de hulp van Zijn Geest. 

We zouden het regelmatig aan elkaar kunnen vragen: zeg uh, wat heb jij de laatste tijd geleerd van de Heilige Geest, heeft Hij nog dingen aan je geopenbaard, heeft Hij nog tot je gesproken? Heb je Zijn kracht ervaren en Zijn gaven gebruikt om de kerk op te bouwen en anderen te helpen? Het verhaal gaat namelijk nog steeds verder...

Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde. (Handelingen 1:8)

[Column, eerder gepubliceerd in Opwekking Magazine]

Een heel fijn weekend toegewenst allemaal!

Geestelijke strijd een sprookje?

Hoogste tijd weer eens voor een gouwe ouwe column...

"Op de een of andere manier beland ik nogal eens midden in discussies over het geloofsleven, zelfs als ik daar helemaal niet op zit te wachten. Ik heb het dan niet over ingewikkeld theoretisch geharrewar of de verdediging van theologische stellingen, maar over gesprekken waarin Bijbelse zaken onder de loep worden genomen.

Bijbelse zaken waar we in het dagelijks leven allemaal mee te maken hebben of krijgen. Laatst  liepen de gemoederen weer eens hoog op.  Ditmaal ging het over het woordje strijd... geestelijke strijd wel te verstaan.

Ik hoor die woorden regelmatig. Soms uit de mond van gelovigen die op een of andere manier altijd aan het vechten zijn tegen de duivel en zichzelf. Soms uit de mond van gelovigen die teleurgsteld zijn omdat het Christelijk leven niet zo relaxed is als ze in eerste instantie hadden verwacht.  En soms uit de mond van gelovigen die achter elke boom een vijand zien. Er doen allerlei indianenverhalen de ronde in het Christelijk wereldje die eerlijk gezegd soms kant noch wal raken.

De een zegt dat een leven uit genade alle strijd overbodig maakt. De ander beweert juist dag en nacht te moeten strijden tegen verleidingen en begeertes. En weer een ander begeeft zich in de strijd zonder zicht op de overwinning. En weet je, eigenlijk hebben we het, zoals zoveel dingen, weer veel te ingewikkeld gemaakt. Bijbels gezien is geestelijke strijd zowel een innerlijk als uiterlijk gevecht om het geloof. Een gevecht waarin we niet de duivel moeten verslaan (want hij is reeds verslagen door onze Heer Jezus) maar waarin we leren om weerstand te bieden.

Laat je alsjeblieft nooit wijsmaken dat we als Christenen aan die strijd kunnen ontsnappen (deserteren zeg maar) en geen weerstand meer hoeven te bieden. Dat we lekker veilig in ons geestelijk bootje kunnen ronddobberen terwijl de stormen van het leven rondom ons doorrazen. We moeten welzeker weerstand bieden tegen de wereld die probeert elke gelovige naar zich toe te trekken, de wereld die probeert om het zaad te verstikken en alle aandacht op zichzelf te vestigen. In Jakobus 4:1 wordt die strijd zo beschreven: Waar komt al die strijd, waar komen al die conflicten bij u toch uit voort? Is het niet uit de hartstochten die strijd leveren in uw binnenste? Er is een strijd in het binnenste van elke gelovige. Een innerlijke strijd om de aandacht, maakt niet uit wat voor een brave, trouwe Christen je bent. Wij moeten allemaal weerstand kunnen en leren bieden tegen verleidingen, tegen twijfel, tegen ongeloof en zonde.

Daarnaast is er ook een uiterlijke strijd omwille van Jezus Christus en het evangelie. De Bijbel roept iedereen op om daarin positie te nemen en stand te houden: Strijd de goede strijd van het geloof, win het eeuwige leven waartoe je geroepen bent en waarvan je in aanwezigheid van velen zo’n krachtig getuigenis hebt afgelegd (1 Timoteüs 6:12). Er wordt van ons verwacht dat we weerstand bieden tegen elke redenering die het Woord van God onderuit probeert te halen. In die strijd wordt ook van ons verwacht dat we ons geloof behouden en Hem trouw blijven tot het eind. Dat gevecht is de goede strijd.

Is geestelijke strijd iets om bang voor te zijn? Nee! We trekken immers samen met andere gelovigen op. We staan er nooit alleen voor. We hebben de Heilige Geest om ons te helpen en Gods Woord  als leidraad. De apostel Paulus geeft een gouden tip die we allemaal ter harte kunnen nemen: Leef in overeenstemming met het evangelie van Christus, zodat ik kan horen, of straks zelf kan zien, dat u één van geest bent en samen voor het geloof in het evangelie strijdt (Filippenzen 1:27)."

Waarom laat God lijden toe??

In verband met mijn vakantie plaats ik nog maar eens een gedeelte van een gouwe ouwe column op deze blog. Een column die ik eerder schreef en die werd gepubliceerd in Opwekking Magazine. Het gaat over onze vragen die we, tegen beter weten in, blijven stellen aan God. 

De grote hamvraag is natuurlijk ons eeuwige ‘waarom’. Waarom laat God lijden toe? Waarom is er zoveel ellende in de wereld? Waarom kan het niet makkelijker? Waarom ik?

Het is  niet onlogisch dat we de waaromvraag steeds weer stellen. Dat zit er van kinds af aan al in bij ons mensen. We lachen weleens om kleine kinderen die in de waaromfase zitten, maar als we serieus naar onzelf kijken, dan kunnen we zien dat we onze eigen waaromfase lang niet altijd ontgroeid zijn. We verlangen nog steeds antwoorden, juist voor dingen die nou eenmaal zo zijn. ‘Waarom is het gras groen?’ is geen gekkere vraag dan ‘Waarom heb ik het zo moeilijk?’

Het is vragen naar de bekende weg, want veel dingen zijn nu eenmaal zo. Ze horen bij de schepping of bij de zondeval, en dan zijn er ook nog dingen die simpelweg het gevolg zijn van onze eigen daden. Toch hebben we de neiging om alles te willen begrijpen en te relativeren, misschien zelfs te bespreken in een studiegroepje. De geschiedenis van de mensheid is gevuld met waaroms en we raken geirriteerd als we niet snel het gewenste antwoorden krijgen.

Al bladerend door de Bijbel kom ik erachter dat we onze mond voorbijpraten door altijd maar vragen te stellen. We nemen daarbij de plaats van God zelf in. De Bijbel laat zien dat het juist Jezus is die óns vragen stelt. Hij is het die van ons de antwoorden wil horen. Dat is Zijn manier van lesgeven en leidinggeven. Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder? (Matteüs 7:3) Waarom hebt u zulke boosaardige gedachten? (Matteüs 9:4) Waarom heb je getwijfeld? (Matteüs 14:31) Waarom vraag je me naar het goede? (Matteüs 19:17) En zo kan ik nog heel lang doorgaan. Het is God die ons aan de tand voelt, het is God die ons aan ons jasje trekt.

Op de een of andere manier hebben we de onhebbelijke neiging de Allerhoogste op het matje te roepen voor elke ramp, elke pijn, voor alles wat niet naar onze zin gaat, en voor de vele zaken die we met ons beperkte verstand niet kunnen bevatten. Maar als we Zijn woord bestuderen komen we erachter dat God vele vragen aan ons stelt.

Mag ik me even voorstellen?

Vanmorgen werd ik in de kerk aangesproken over mijn column die in het meinummer van Opwekking Magazine verscheen. Een column die mijns inziens mooi aansluit bij de blogserie over de drie-eenheid....

De meesten van u zullen weleens over mij hebben gehoord en ik vermoed zelfs dat sommigen van u boeken over mij hebben gelezen en mijn doen en laten grondig hebben bestudeerd. Ik ben blij dat u mijn bestaan niet ontkent en ben dankbaar voor het speciale plekje dat ik in uw leven heb gekregen. Het feit dat ik bij u in huis woon, wil gek genoeg niet zeggen dat u mij ook persoonlijk kent. Voor velen ben ik helaas niet meer dan een vage kennis. Ik word daar weleens verdrietig van, want ik wil meer. Ik wil aandacht!

Het is namelijk de bedoeling dat u en ik een innige band met elkaar opbouwen. Uw dominee weet daarvan, want elke week stuurt hij u naar huis met de zegen uit 2 Korintiërs 13:13, De genade van de Heer Jezus Christus, de liefde van God en de eenheid met de heilige Geest zij met u allen. Met die eenheid bedoelt hij de gemeenschap of intimiteit die er tussen ons zou moeten zijn. Wellicht komt uw terughoudendheid voort uit het feit dat we elkaar niet zo vaak spreken. Ik heb ook begrepen dat velen van u een vertekend beeld van mij hebben. Sterker nog, ik heb zelfs horen beweren dat ik een mysterie ben, vaag en een beetje ongrijpbaar.

Ik heb geen idee waar dat soort opmerkingen vandaan komen, maar ik denk wel dat bij u een bepaalde opvatting is ontstaan over mijn persoonlijkheid die gebaseerd is op metaforen. Ja, op vergelijkingen die mij beschrijven als een vuur, wind, duif of hemelse kracht. Die vergelijkingen kloppen welzeker, maar dat is niet wie ik ben. Dat is slechts waarmee ik te vergelijken ben. Jezus is ook geen wijnrank, brood of waterbron; dat zijn vergelijkingen die hooguit iets zeggen over een aspect van wie Hij werkelijk is. 

Ook al ben ik persoonlijk door Jezus Christus naar de aarde gezonden toen Hij plaatsnam aan de rechterhand van onze Vader, was dat niet mijn eerste uitstapje. Ik was er in het allereerste begin al bij. U kunt in de Bijbel lezen hoe mijn aanwezigheid de schepping beïnvloedde, hoe ik mensen kracht gaf om buitengewone dingen te doen en hoe ik aanwezig was bij de conceptie van de Mensenzoon. Prachtig natuurlijk al die verhalen over vroeger, maar eerlijk gezegd is mijn huidige functie van cruciaal belang voor de kerk van vandaag. Ik weet dat u het soms best moeilijk heeft en u afvraagt waar het heen moet met al die lege kerkbanken en  -gebouwen. Maar laat me u bemoedigen: als u mij niet tegenhoudt of uitblust, zult u grote dingen zien gebeuren.

Ik ben de helper, trooster en leraar en zou het erg op prijs stellen als u met uw vragen naar mij toe zou willen komen. Ik zal u namelijk de weg wijzen naar de volledige waarheid. Ik zal u overtuigen van zonde en gerechtigheid. Ik heb het op mijn hart u dingen over de toekomst te vertellen en zal altijd in alles Jezus groot maken. Ik zal u bovendien ieder woord te binnen brengen dat Jezus heeft gesproken, alleen daarom al zou u er naar moeten verlangen om mij beter te leren kennen lijkt me.

Ik weet eerlijk gezegd niet of het nodig is u nog verder te verleiden, maar ik wil u toch graag enkele geschenken geven, geestelijke gaven om het zomaar te zeggen. Die gaven zijn vrij beschikbaar en het is mijn verlangen dat ze zichtbaar in u aan het werk gaan, ten bate van de gemeente natuurlijk. 

U kunt mij bereiken door mij bij een van mijn prachtige namen te noemen. Ja, Ik heb, net als de Vader en de Zoon, veel namen. Geest van de Waarheid, Geest van Christus, heilige Geest van de Belofte en Eeuwige Geest om er maar een paar te noemen. Laten we afspreken dat u mij niet meer schimmig, mistig of vaag noemt. Op basis van wederzijds respect ga ik graag een innige vriendschap met u aan. Hoor, Ik roep ook u bij naam!

De meeste dromen zijn bedrog, toch?

Er wordt weleens beweerd dat schrijvers dromers zijn. Ik weet niet of dat voor bloggers ook geldt :) Ik herken mezelf er eerlijk gezegd niet zo in, alhoewel ik enige jaren geleden wel een column over dromen heb geschreven. Het is de hoogste tijd om weer eens een gouwe ouwe te plaatsen...

"Onlangs waren we op een feestje van een kennis die zijn vijftigste verjaardag vierde.  Hij had besloten van die heugelijke dag een waar festijn te maken en dus de organisatie grootscheeps aangepakt. Een gehuurde zaal, warm en koud buffet, lekkere hapjes en drankjes en een heuse dj.

Het was voor de meeste aanwezigen een goede gelegenheid oude bekenden te spreken, herinneringen op te halen en eventueel een paar stramme pasjes op de dansvloer te wagen. Weldra klonken er gouwe ouwe liedjes van Hollandse bodem uit de boxen en een koor van aanwezigen zong uit volle borst mee, ’de meeste dromen zijn bedrog...’

Ik herinner mij dat lied wel, maar waar ik nooit eerder bij stil heb gestaan zijn de vreemde onbijbelse woorden die we soms zo makkelijk en gedachtenloos meebleren. ‘De meeste dromen zijn bedrog...’ Is dat wel zo? Als ik de Bijbel erop na kijk kom ik namelijk tot de ontdekking dat de meeste dromen van God komen. Of het nou nachtelijke dromen zijn waarin een engel met een bijzondere boodschap verschijnt of toekomstdromen die God in het hart van mensen legt.

Ik heb het hier uiteraard niet over dagdromen of fantasieen, want die staan over het algemeen ver van de werkelijkheid af. Het kan bijvoorbeeld best zijn dat je er van droomt  beroemd te worden. Maar als je je dagen zappend op de bank doorbrengt, kun je inderdaad wel eens bedrogen uitkomen. Misschien droom je ervan de wereld rond te reizen. Maar als je het niet kunt opbrengen om die eenzame kennis in je dorp eens te bezoeken, tsja, dan kun je wel eens bedrogen uitkomen.

Maar om nou te beweren dat de meeste dromen bedrog zijn... dat gaat me te ver. God gebruikt wel degelijk dromen om mensen iets te vertellen of te laten zien. We komen dat regelmatig in de Bijbel tegen, in zowel het Oude als Nieuwe Testament.  De geschiedenis van Jozef is daar natuurlijk het mooiste voorbeeld van, hij werd zelfs een dromer genoemd. De droomgezichten die hij kreeg waren zeker geen bedrog, integendeel: ze waren profetisch van aard. Een teken van God zelf  dat Hij een plan met het leven van Jozef had.

Uiteindelijk wordt Jozef zo’n beetje een expert op het gebied van dromen uitleggen en verklaren. Aan Farao laat hij weten: Dat u deze droom tweemaal hebt gekregen, betekent dat Gods besluit vaststaat en dat hij het binnenkort gaat uitvoeren (Genesis 41:32). Daar kunnen we geen wet van maken, maar het laat wel duidelijk zien hoe God dromen gebruikt om iets duidelijk te maken. Ook rondom de geboorte van de Messias zien we hoe de betrokken mensen dromen kregen die hen informeerden over de gang van zaken. In de aanloop naar de kerstviering komen we dat tegen in de eerste hoofdstukken van het Matteus evangelie.

Ik geef eerlijk toe dat ik nog nooit een profetische droom heb gehad, maar ik ken mensen die op die manier wel beelden van de Heer hebben ontvangen. Ik denk dat het heel nuttig is daar serieus mee om te gaan en ze zeker niet als bedrog af te wijzen. Er staat immers heel duidelijk over de geestvervulde generatie geschreven dat de jonge mensen visioenen zullen krijgen en de ouderen droomgezichten. (Handelingen 2:17) Dat gaat toch zeker over ons? We gaan er prat op dat de Heilige Geest over ons is uitgestort, zouden we dan niet in verwachting van zulke visioenen en dromen moeten zijn? Zouden we er niet nieuwsgierig naar uit moeten zien hoe de Heilige Geest ons als gemeente (kerk) ook op deze manier profetisch leiding en richting kan en wil geven?

Belemmerend cirkeltje?

Het moet op een vrijdagmiddag vlak voor het paasweekend geweest zijn. Samen met een paar collega’s tuurde ik naar de kalender in de koffiekamer. Er werd druk gewezen, gepraat en hier en daar een persoonlijke agenda of telefoon geraadpleegd.

Geblader, gestreep, gemopper. ‘Ja zeg, Koningsdag is ook al geen extra vrije dag’. De uitgestoken vinger bleef als een snavel bij de 26e hangen. ‘En hoe valt de kerst dit jaar?’ onderbrak een andere collega. Gezamenlijk kwamen we tot de conclusie, zoals ieder jaar overigens, dat tweede pinksterdag de laatste vrije dag zou zijn tot aan de kerst, de zomervakantie niet meegerekend uiteraard. Terwijl we de Christelijke feestdagen de revue lieten passeren, besefte ik ineens hoe het kerkelijk jaar in Nederland zelfs diep is doorgedrongen tot de CAO’s in het bedrijfsleven. Het kerkelijk jaar, waar haalde ik die woorden ineens vandaan?

Als kind leerde ik al dat dat jaar niet gelijk loopt met een kalenderjaar of bijvoorbeeld een belastingjaar. Op latere leeftijd leerde ik ook nog dat die woorden niet uit de Bijbel kwamen, maar uit het  menselijk brein. In de kringen van mijn ouders werd een kerkelijk, of liturgisch, jaar geopend met een feestelijk weekend in september en afgesloten met een kerkdienst in mei waarin mensen openbare belijdenis van hun geloof aflegden.  Belijdenis was een soort seizoensafsluiter en samen met Hemelvaart en Pinksteren een van de laatse hoogtijdagen voor de zomer. 

En ja, zo gaat het in een groot deel van Christelijk Nederland nog steeds, daar is op zich niets mis mee natuurlijk. Ieder jaar beginnen we weer braaf opnieuw. Vanaf september wordt er toegewerkt en uitgekeken naar advent en kerst Het is een goede Joodse gewoonte om gedenk- en feestmomenten te hebben, maar ik vraag me weleens af of we met ons kerkelijk jaar niet in een belemmerend cirkeltje terecht zijn gekomen. 

De logica achter de kerkelijke feesten is helder: Jezus werd geboren, gekruisigd, begraven, stond op uit de dood, steeg op ten hemel en stortte de heilige Geest uit. Dat was Zijn leven op aarde en die bijzondere momenten zijn de grondlegger voor het Christendom zoals we dat nu kennen. Maar met de uitstorting van de Heilige Geest is het verhaal natuurlijk niet afgelopen, met die uitstorting gaat het juist verder! Pinksteren is niet zozeer het einde van een kerkelijk of liturgisch jaar, maar in diepste zin het begin van het gemeenteleven in de praktijk.

Toch bekruipt me soms het gevoel dat we bij de woorden van Jezus in Handelingen 1:4-5 gestopt zijn, alsof dat einde verhaal was: Ga niet weg uit Jeruzalem, maar blijf daar wachten tot de belofte van de Vader, waarover jullie van mij hebben gehoord, in vervulling zal gaan. Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest. De vraag is, waar wachten wij nog op?

Die doop met de beloofde heilige Geest is ook voor ons. Het helpt ons om de wereld in te gaan en het evangelie te verkondigen. Het geeft ons kracht om verleidingen en angsten te weerstaan. Het geeft ons wijsheid om de ondoorgrondelijke dingen van God te begrijpen. Laten we er toch voor waken dat we niet stoppen na de pinksterviering, alsof dat het plafond van onze groei is, om vervolgens weer van voor af aan beginnen.

Er wordt van ons verwacht dat we verder gaan met de hulp van Zijn Geest. We zouden het regelmatig aan elkaar kunnen vragen: zeg uh, wat heb jij de laatste tijd geleerd van de heilige Geest, heeft Hij nog dingen aan je geopenbaard, heeft Hij nog tot je gesproken? Heb je Zijn kracht ervaren en Zijn gaven gebruikt om de kerk op te bouwen en anderen te helpen? Het verhaal gaat namelijk nog steeds verder...

Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’ (Handelingen 1:8)