Pinksteren, de Heilige Geest in of over ons?

Ga je nog wat leuks doen met de Pinksteren? Een veelgestelde vraag. Pinksteren is in ons land een lang weekend, we krijgen een extra vrije (betaalde) dag.

Maar wat vieren Christenen nu eigenlijk?

Ik heb in de loop der jaren al aardig wat blogjes, columns en artikelen geschreven over de Heilige Geest, maar hier even heel kort wat we wel/niet vieren met Pinksteren als Christenen.

❌ De komst van de Heilige Geest?

Uh, nou nee. De Geest was er altijd al, Hij is eeuwig, Hij is God. Ja, als in God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest. Drie in één. Net als de mens, die gemaakt is naar Zijn evenbeeld: geest, ziel en lichaam, drie in één. De Geest van God komt in de hele Bijbel voor, te beginnen bij Genesis 1.

❌ De Geest in ons?

Uh, nee, dat ook niet. Iedereen die in Jezus Christus gelooft en besluit Hem te volgen, ontvangt de Heilige Geest. De Heilige Geest die in ons woont (God met ons), dat vieren we eigenlijk elke dag! Toen u in Christus ging geloven, gaf God u de Heilige Geest, die Hij had beloofd als een bewijs dat u van Christus bent (Efeziërs 1:13).

✅ De Geest over ons?

Ja, dat! De Heilige Geest werd op het Joodse Pinksterfeest (Sjavoeot) uitgestort op de volgelingen van Jezus die in Jeruzalem bijeen waren. De apostel Petrus legt wat er toen gebeurde als volgt uit: Deze Jezus is door God opgewekt en wij allen zijn daarvan getuigen. Hoog verheven, aan Gods rechterzijde, heeft hij van de Vader de heilige Geest ontvangen, zoals beloofd was. En deze heeft hij nu over ons uitgestort. Dat is het wat u ziet en hoort (Handelingen 2:32-33).

De uitstorting van, de vervulling met, de doop in, hoe we het ook willen noemen, is iets dat zichtbaar en hoorbaar was. Was dat een eenmalige gebeurtenis? Nee! Het is iets waar elke gelovige om mag (en zou moeten) vragen. Als we gedoopt worden met de Heilige Geest (bijvoorbeeld tijdens een bijeenkomst waar Hij welkom is of door handoplegging of na vurig gebed) ontvangen we als het ware krachtgereedschap uit de hemel en hoeven we niet langer meer te tobben met ons eigen handgereedschap.

FIJNE PINKSTERDAGEN!

Andere dingen aan je hoofd?

In de Bijbel staat geschreven dat Jezus gedurende veertig dagen na Zijn kruisiging en sterven van tijd tot tijd bij de apostelen was en hen op allerlei manieren bewees dat Hij werkelijk leefde. Telkens weer sprak Hij met hen over het Koninkrijk van God.

Tijdens een van deze ontmoetingen zei Hij dat zij Jeruzalem nog niet mochten verlaten: Wacht eerst op wat de Vader beloofd heeft, zei Hij. Ik heb al verteld wat er zal gebeuren. Johannes doopte met water, maar over enkele dagen zullen jullie met de Heilige Geest gedoopt worden.

De apostelen hadden echter andere dingen aan hun hoofd, net als wij zo'n beetje tegenwoordig. Ze hadden geen idee wat er bedoeld werd met de doop in de Heilige Geest. Ze veranderden het onderwerp van gesprek en vroegen aan Hem: Here, gaat U nu van Israël weer een vrij land maken, met een eigen koning? Ze waren de bezetting van hun land zat en verlangden ernaar dat alles weer zo goed zou worden als vroeger.

Jezus laat zich echter niet afleiden door de waan van alle dag en zegt tegen hun: Dat hoeven jullie niet te weten..., ‘Mijn Vader beslist hoe en wanneer bepaalde dingen gebeuren. Oké, helder, einde verhaal. Maak je niet zo druk over aardse zaken!

Jezus brengt het gesprek weer terug op de doop met Heilige Geest. Hij licht een tipje van de sluier op en verklapt de bedoeling van de uitstorting van de Geest op hen als gelovigen: Maar als de Heilige Geest op jullie neerkomt, zullen jullie kracht ontvangen om de waarheid over Mij te vertellen aan de mensen in Jeruzalem en ook in Judea en Samaria, en zelfs tot in de verste uithoeken van de wereld.

👉En ja, dat geldt nog steeds voor iedere gelovige die met de Heilige Geest gedoopt wordt; je zal kracht ontvangen om de waarheid over Jezus te vertellen, waar dan ook. Je kunt er op rekenen dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn!

📖 Handelingen 1:3-8

Mag ik Mij even voorstellen?

De meesten van u zullen weleens over mij hebben gehoord en ik vermoed zelfs dat sommigen van u boeken over mij hebben gelezen en mijn doen en laten grondig hebben bestudeerd. Ik ben blij dat u mijn bestaan niet ontkent en ben dankbaar voor het speciale plekje dat ik in uw leven heb gekregen.

Het feit dat ik bij u in huis woon, wil gek genoeg niet zeggen dat u mij ook persoonlijk kent. Voor velen ben ik helaas niet meer dan een vage kennis. Ik word daar weleens verdrietig van, want ik wil meer. Ik wil aandacht!

Het is namelijk de bedoeling dat u en ik een innige band met elkaar opbouwen. Uw dominee weet daarvan, want elke week stuurt hij u naar huis met de zegen uit 2 Korintiërs 13:13, De genade van de Heer Jezus Christus, de liefde van God en de eenheid met de heilige Geest zij met u allen. Met die eenheid bedoelt hij de gemeenschap of intimiteit die er tussen ons zou moeten zijn. Wellicht komt uw terughoudendheid voort uit het feit dat we elkaar niet zo vaak spreken.

Ik heb ook begrepen dat velen van u een vertekend beeld van mij hebben. Sterker nog, ik heb zelfs horen beweren dat ik een mysterie ben, vaag en een beetje ongrijpbaar. Ik heb geen idee waar dat soort opmerkingen vandaan komen, maar ik denk wel dat bij u een bepaalde opvatting is ontstaan over mijn persoonlijkheid die gebaseerd is op metaforen. Ja, op vergelijkingen die mij beschrijven als een vuur, wind, duif of hemelse kracht. Die vergelijkingen kloppen welzeker, maar dat is niet wie ik ben. Dat is slechts waarmee ik te vergelijken ben. Jezus is ook geen wijnrank, brood of waterbron, dat zijn vergelijkingen die iets zeggen over wie Hij werkelijk is. 

Ook al ben ik persoonlijk door Jezus Christus naar de aarde gezonden toen Hij plaatsnam aan de rechterhand van onze Vader, was dat niet mijn eerste uitstapje. Ik was er in het allereerste begin al bij. U kunt in de Bijbel lezen hoe mijn aanwezigheid de schepping beïnvloedde, hoe ik mensen kracht gaf om buitengewone dingen te doen en hoe ik aanwezig was bij de conceptie van de Mensenzoon. Prachtig natuurlijk al die verhalen over vroeger, maar eerlijk gezegd is mijn huidige functie van cruciaal belang voor de kerk van vandaag.

Ik weet dat u het soms best moeilijk heeft en u afvraagt waar het heen moet met al die lege kerkbanken en  -gebouwen. Maar laat me u bemoedigen: als u mij niet tegenhoudt of uitblust, zult u grote dingen zien gebeuren.

Ik ben de helper, trooster en leraar en zou het erg op prijs stellen als u met uw vragen naar mij toe zou willen komen. Ik zal u namelijk de weg wijzen naar de volledige waarheid. Ik zal u overtuigen van zonde en gerechtigheid. Ik heb het op mijn hart u dingen over de toekomst te vertellen en zal altijd in alles Jezus groot maken. Ik zal u bovendien ieder woord te binnen brengen dat Jezus heeft gesproken, alleen daarom al zou u er naar moeten verlangen om mij beter te leren kennen lijkt me.

Ik weet eerlijk gezegd niet of het nodig is u nog verder te verleiden, maar ik wil u toch graag enkele geschenken geven, geestelijke gaven om het zomaar te zeggen. Die gaven zijn vrij beschikbaar en het is mijn verlangen dat ze zichtbaar in u aan het werk gaan, ten bate van de gemeente natuurlijk. 

U kunt mij bereiken door mij bij een van mijn prachtige namen te noemen. Ja, Ik heb, net als de Vader en de Zoon, veel namen. Geest van de Waarheid, Geest van Christus, heilige Geest van de Belofte en Eeuwige Geest om er maar een paar te noemen. Laten we afspreken dat u mij niet meer schimmig, mistig of vaag noemt. Op basis van wederzijds respect ga ik graag een innige vriendschap met u aan. Hoor, ik roep ook u bij naam!

Pinksteren het einde?

Het moet op een vrijdagmiddag vlak voor het Paasweekend geweest zijn. Samen met een paar collega’s tuurde ik naar de kalender in de koffiekamer. Er werd druk gewezen, gepraat en hier en daar een persoonlijke agenda of telefoon geraadpleegd. Geblader, gestreep, gemopper. ‘Ja zeg, Koningsdag is ook al geen extra vrije dag’. De uitgestoken vinger bleef als een snavel bij de 26e hangen .

‘En hoe valt de kerst dit jaar?’ onderbrak een andere collega. Gezamenlijk kwamen we tot de conclusie, zoals ieder jaar overigens, dat tweede Pinksterdag de laatste vrije dag zou zijn tot aan de kerst, de zomervakantie niet meegerekend uiteraard. Terwijl we de Christelijke feestdagen de revue lieten passeren, besefte ik ineens hoe het kerkelijk jaar in Nederland zelfs diep is doorgedrongen tot de CAO’s in het bedrijfsleven. Het kerkelijk jaar, waar haalde ik die woorden ineens vandaan?

Als kind leerde ik al dat dat jaar niet gelijk loopt met een kalenderjaar of bijvoorbeeld een belastingjaar. Op latere leeftijd leerde ik ook nog dat die woorden niet uit de Bijbel kwamen, maar uit het  menselijk brein. In de kringen van mijn ouders werd een kerkelijk, of liturgisch, jaar geopend met een feestelijk weekend in september en afgesloten met een kerkdienst in mei waarin mensen openbare belijdenis van hun geloof aflegden. Belijdenis was een soort seizoensafsluiter en samen met Hemelvaart en Pinksteren een van de laatse hoogtijdagen voor de zomer. 

En ja, zo gaat het in een groot deel van Christelijk Nederland nog steeds, daar is op zich niets mis mee natuurlijk. Ieder jaar beginnen we weer braaf opnieuw. Vanaf september wordt er toegewerkt en uitgekeken naar Advent en Kerst Het is een goede Joodse gewoonte om gedenk- en feestmomenten te hebben, maar ik vraag me weleens af of we met ons kerkelijk jaar niet in een belemmerend cirkeltje terecht zijn gekomen. 

De logica achter de kerkelijke feesten is helder: Jezus werd geboren, gekruisigd, begraven, stond op uit de dood, steeg op ten hemel en stortte de heilige Geest uit. Dat was Zijn leven op aarde en die bijzondere momenten zijn de grondlegger voor het Christendom zoals we dat nu kennen. Maar met de uitstorting van de Heilige Geest is het verhaal natuurlijk niet afgelopen, met die uitstorting gaat het juist verder! Pinksteren is niet zozeer het einde van een kerkelijk of liturgisch jaar, maar in diepste zin het begin van het gemeenteleven in de praktijk.

Toch bekruipt me soms het gevoel dat we bij de woorden van Jezus in Handelingen 1:4-5 gestopt zijn, alsof dat einde verhaal was: Ga niet weg uit Jeruzalem, maar blijf daar wachten tot de belofte van de Vader, waarover jullie van mij hebben gehoord, in vervulling zal gaan. Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest. De vraag is, waar wachten wij nog op?

Die doop met de beloofde Heilige Geest is ook voor ons. Het helpt ons om de wereld in te gaan en het evangelie te verkondigen. Het geeft ons kracht om verleidingen en angsten te weerstaan. Het geeft ons wijsheid om de ondoorgrondelijke dingen van God te begrijpen. Laten we er toch voor waken dat we niet stoppen na de Pinksterviering, alsof dat het plafond van onze groei is, om vervolgens weer van voor af aan beginnen. Er wordt van ons verwacht dat we verder gaan met de hulp van Zijn Geest. 

We zouden het regelmatig aan elkaar kunnen vragen: zeg uh, wat heb jij de laatste tijd geleerd van de Heilige Geest, heeft Hij nog dingen aan je geopenbaard, heeft Hij nog tot je gesproken? Heb je Zijn kracht ervaren en Zijn gaven gebruikt om de kerk op te bouwen en anderen te helpen? Het verhaal gaat namelijk nog steeds verder...

Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde. (Handelingen 1:8)

[Column, eerder gepubliceerd in Opwekking Magazine]

Een heel fijn weekend toegewenst allemaal!

Opwekking uit de kerkelijke slaap

In aanloop naar het Pinksterfeest lijkt het me leuk een column te plaatsen die ik een aantal jaren geleden voor Opwekking Magazine schreef. Hier komt ie:

De magere jongen lag roerloos op zijn buik in het gras. Zijn hoofd naar beneden en armen gespreid, alsof hij de aarde wilde omarmen. Ik wilde in eerste instantie eerbiedig voorbij lopen. Op een pinksterconferentie is het tenslotte te verwachten dat er hier en daar iemand op zijn aangezicht valt.

Daar zouden we niet van op moeten kijken. Maar omdat er verder niemand bij de jongeman leek te horen, aarzelde ik. Ik duwde voorzichtig met het puntje van mijn sandaal tegen zijn been om te kijken of hij nog leefde. Hij draaide zich op zijn rug en liet de zonnestralen toe. ‘Ik verlang zo naar een opwekking’, verzuchtte hij. ‘Ik vraag de Heer al jaren om een opwekking over ons land uit te storten.’Vertwijfeld keek ik naar de strakblauwe lucht boven ons. Het zag er niet naar uit dat daar op korte termijn iets uit zou komen.

Vragen om een geestelijk opwekking is een prachtig gebed en daar moeten we zeker mee door gaan. Maar ik vraag me soms wel af wat we eigenlijk precies verwachten. Denken we echt dat God op een gegeven moment Zijn gulle hand uitstrekt en ‘plop’ , met een soort magisch gebaar, dit hele land uit haar comfortabele roes doet ontwaken? Of denken we misschien dat Hij met een druk op de knop mensen tot inkeer laat komen? Soms roepen en smeken we zo hard om een opwekking, dat een buitenstaander het idee zou kunnen krijgen dat God slaapt. Dat we Hem in onze religieuze ijver op de hoogte willen brengen van de dorre, droge en goddeloze toestand in ons land. ‘Heer, zit u te slapen, ziet U dan niet dat we vergaan?’

Ons verlangen naar een opwekking is gezond denk ik, maar de verwachting dat God dat wel even zal regelen, terwijl wij passief toekijken vanuit de kerkbanken, is niet helemaal reëel.  Het roepen om een opwekking zou overigens ook kunnen betekenen dat we toegeven als gezamenlijke kerken ongemerkt in slaap gesukkeld te zijn, en dat we van God een por in de ribben verwachten die ons weer rechtop doet springen. 

Terwijl ik terug naar mijn tent slenter blijft de vraag door mijn hoofd gaan: Wat stellen we ons voorbij een opwekking? Ik heb het woord gegoogeld, maar het komt niet in de bijbel voor. Het moet dus iets van deze moderne tijd zijn, alhoewel er toch in de geschiedenis welzeker tijden van opleving zijn geweest. Soms op kleine schaal, in een gezin, een huis, of een dorp . Soms raakte zo’n opwekking een bepaald gebied of zelfs een land. Mensen werden aangeraakt door de kracht van de Heilige Geest en veranderen voor eeuwig. Ze bekeerden zich ter plekke van hun zonden, lieten zich dopen en vertelden anderen over koning Jezus die er voor kiest met zijn Geest in mensen te wonen.

Een prachtig woord dus eigenlijk, een prachtige naam ook voor een een interkerkelijke stichting die zich actief bezighoudt met het verkondigen van het evangelie en het toerusten van christenen uit alle denominaties en kerkelijke stromingen. Het doel, onze dienst, is duidelijk: samen Nederland bereiken met het evangelie van Jezus Christus! In Romeinen 6:13 staat: Stel uzelf niet langer in dienst van de zonde als een werktuig voor het onrecht, maar stel uzelf in dienst van God. Denk aan uzelf als levenden die uit de dood zijn opgewekt en stel uzelf in dienst van God als een werktuig voor de gerechtigheid.

Ik durf op grond van dat bijbelgedeelte een stelling in de groep te gooien: we verlangen niet naar een opwekking, we wachten er niet op, we vragen er niet om; wij zijn de opwekking waar Nederland op wacht!

Meer van Uw Geest?

Met deze pinkstercolumn uit de oude doos wens ik jullie allemaal een heel fijn weekend toe:

Het is een weg waarop velen mij ongetwijfeld voor zijn gegaan. Opgegroeid in de traditionele kerk, meer dan twintig jaar kerkloos geweest en uiteindelijk thuisgekomen in charismatisch gezelschap. Zo verging het mij en ik ben God eeuwig dankbaar dat ik terechtgekomen ben in kringen waar ze de fijne kneepjes van het pinkstervak kennen, hoe gek ik er in het begin ook tegenaan keek. Wat een opluchting te ontdekken dat Christendom geen religie is, maar een relatie. Wat een opluchting te ontdekken dat God niet veranderd is. Want wat wist ik van huis uit nou echt over persoonlijk contact met Jezus en de Heilige Geest? Het onderwijs over de Heilige Geest heeft mijn leven radicaal veranderd. Toch moet mij iets van het hart. Ik hoop dat ik er geen stroom van boze brieven mee op de hals haal.

Vanaf het prilste begin in mijn nieuwe leven heeft het mij verbaasd dat juist in deze kringen van verlichtte geesten steevast geroepen wordt om meer van Gods Geest. Er heerst een soort gulzigheid terwijl de tafel nog vol staat, als je begrijpt wat ik bedoel. Meer van Uw Geest. Dat verlangen wordt met grote regelmaat eenparig uitgesproken in gebed en liederen. Misschien overdrijf ik het een beetje, maar het is bijna een slogan geworden waarmee we de gemoederen proberen op te porren, een soort strijdkreet zeg maar.  Ik snap daar niks van. Heb ik eindelijk na veertig jaar zoeken ontdekt wat het betekent vervuld te zijn met Gods Heilige Geest, tijdens een Pinksterdienst notabene, kom ik om de haverklap terecht in bijeenkomsten waarin God bijna gesmeekt wordt Zijn Geest uit te storten op mensen die het licht al gezien hebben!

Misschien zie ik de dingen niet in het juiste perspectief, maar mijns inziens betekent vragen om meer dat we tot nu toe met minder genoegen hebben moeten doen. We zeggen daarmee eigenlijk: 'Dank U wel voor minder van Uw Geest, maar nu willen we graag meer. Dank u wel voor een proef abonnement, maar nu willen we het echte, the real thing.' Ik vraag me dan steeds af: Wat hebben we gedaan met wat we reeds van Hem hebben ontvangen? Wat hebben we gedaan met de Geest van de Allerhoogste God die ons alles wil leren en ons te binnen wil brengen alles dat Jezus gezegd heeft (Johannes 14:26)? Hebben we al onze vragen gesteld, hebben we alle antwoorden gekregen? Raakt Gods Geest op of over de datum na verloop van tijd? Is dat een reden om steeds opnieuw om vervulling en uitstorting te vragen? Laten we eerlijk zijn, het is toch bijna lachwekkend dat juist geestvervulde Christenen om vervulling met de Geest vragen? Ik kan me zo’n schrijnend verzoek nog voorstellen in de traditionele kerken waar men op Gods opwekking wacht zoals de Joden op de beloofde Messias. Maar in de bijbelvaste, radicale, levensveranderende charismatische beweging?

Ja natuurlijk zegt de Bijbel ‘Laat de Geest u vervullen’ (Efeziers 5:18). Maar laten we niet vergeten wat Jezus over de Geest zegt in Johannes 14:17 ‘Hij woont in jullie en zal in jullie blijven’. Hij is permanent in ons aanwezig en wil ons hele wezen vullen. De vraag is: Geven wij Hem die ruimte wel? Iedere keer als er weer eens geroepen wordt om meer van Gods Geest bid ik er altijd stiekum achteraan: 'Sorry God, dat we zo hebberig zijn. We leven nou eenmaal in een wereld waarin iedereen altijd meer, meer, meer wil. Ik heb uw bron van eeuwig leven nog lang niet uitgeput. Ik vraag niet om meer van uw Geest, maar simpelweg om minder van mezelf, dan krijgt U vanzelf meer ruimte. Daar wil ik bij stil staan dit Pinksterfeest. Uw Geest is mij genoeg.'