Goede tijden, slechte tijden

Het is bijzonder om te zien dat iedere keer als zich een ramp, drama, of crisis voordoet, er 'geleerden' opstaan die roepen of het wel dan niet een straf van God was, het einde der tijden al dan niet nabij is en dat Jezus spoedig terug komt. 

Met het verstrijken van de tijd wordt het dan vervolgens weer even stil op het strijdtoneel van de doemscenariodenkers, profetieën, samenzweringstheorieën en complotten. Tot de volgende catastrofale gebeurtenis uiteraard... dan durft men blijkbaar weer.

Wat ik vaak mis in dat soort berichten, die ik tot mijn ergernis vaak voorbij zie komen in Christelijke Facebook groepen en forums, is enige vorm van liefde, genade en hoop. Maar goed, ieder zijn ding.

Als we de geschiedenis van de mensheid bekijken, valt op dat er altijd goede en slechte tijden geweest zijn. Tijden van oorlog en vrede, van honger en overvloed. Ja, magere en vette jaren, zeg maar. De wereld verging niet, het leven werd weer opgepakt. Meestal vol nieuwe energie, vertrouwen en veel goede voornemens.

In slechte tijden zie je vrijwel altijd een massaal zoeken naar God, terwijl we in goede tijden sterk het idee hebben het allemaal zelf wel te kunnen. Ik weet eigenlijk niet of daarin een gezonde balans te vinden is, misschien is het wel juist die curve die ons in leven houdt, de ups en downs, de bergen en de dalen, de periodes van geweldige creativiteit en innovatie en de tijden van laksheid en consumeren.

Ieder mensenleven kent tijden van vreugde en verdriet, van bloei en verdorren, van loslaten en opnieuw beginnen en eigenlijk zien we dat op grote schaal ook gebeuren, Ons land, onze economie, onze aarde... steeds is er die curve, laten we het seizoenen noemen...

👉Wat die terugkomst van Jezus betreft. Hij zegt er zelf over:

Het beste wat je dus kunt doen, is altijd klaar zijn. Want Ik kom op een moment dat niemand Mij verwacht (Lukas 12:40).

Ik heb mij vaak afgevraagd wat voor soort 'moment' dat zal zijn. Een moment dat niemand Hem verwacht. Tsja, waar blijven de 'geleerden' dan met al hun gespeculeer en bangmakerij. We weten het dus niet. Ik denk dat de sleutel 'm hierin zit dat we altijd klaar moeten zijn om God te ontmoeten. Dan leef je relaxed, wat er ook gebeurt!

Er is bij niemand anders redding te vinden; Hij is de enige, door wie de mensen gered kunnen worden (Handelingen 4:12).

Bang om dood te gaan

Eigenllijk heb ik helemaal geen zin om erover te bloggen... Maar vandaag bedacht ik me iets dat ik toch wel met jullie wil delen. Hopelijk zet het weer aan tot nadenken.

Vandaag bedacht ik me dat achter de massale angst voor het Coronavirus ten diepste de angst zit om dood te gaan. Ik kan niks anders bedenken. Jullie wel?

Ja, laten we het even nuchter bekijken. Wat is het ergste dat je kan overkomen als je het virus hebt? Dat je eraan sterft. De aan hysterie grenzende angst is dus eigenlijk de angst om te sterven.

Die eenvoudige conclusie deed me vervolgens denken aan een nummer van blues gitarist Albert King: 'Everybody wants to go to heaven but nobody wants to die.' Een nummer geschreven door Loretta Lynn, als ik het goed heb.

Iedereen wil naar de hemel, maar niemand wil sterven. Hoe waar is dat! Ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken, maar als Christen heb je, als het goed is, geen angst voor de dood. In Romeinen 14:8 staat: Zolang wij leven, leven we voor de Heer; en wanneer wij sterven, sterven we voor de Heer. Dus of we nu leven of sterven, we zijn altijd van de Heer.

De cruciale vraag hier is: ben je van Hem of niet?

De apostel Paulus ging nog verder en schreef: Voor mij is leven Christus en sterven winst (Filippenzen 1:21). Poeh, dat gaat ver. Ik wil graag nog een tijd hier blijven hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar ik wil ook kunnen bluffen zoals Paulus dat deed, eenvoudigweg omdat ik mijn leven aan Jezus heb overgegeven.

Maar Jezus zei: 'Ik ben de opstanding en het leven. Wie in mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in mij gelooft zal nooit sterven. Geloof je dat?'

[Johannes 11:25-26]

👉Ik schreef trouwens eens een blogje over de HEMEL

En, oh ja, hieronder het nummer van Albert King

Terugblik en belofte

Mijn vriendin plaatste op haar quiltblog Sweet Home Ala Marja wat foto's van de watersnoodramp in 1953, nu zestig jaar geleden. Op één van de foto's zie je helemaal links nog net ons huisje. Ons dorp ligt aan een dijk die door het landschap slingert. Hier en daar herinneren diepe waterplassen (het wiel, of het waaltje) nog aan die watersnoodramp.

Soms is het water in de rivier weer even heel hoog, vooral als het stormt tijdens volle maan.

Ik herinner me dat ik als kind door het boek De Ramp heen bladerde samen met mijn broers. Met afgrijzen keken we naar de foto's van mensen in roeibootjes, van huizen tot de nok toe onder water en van verdronken koeien. We herkenden zelfs stukjes van 'onze' dijk in het boek. We hopen allemaal dat zoiets nooit meer zal gebeuren in Nederland.

Natuurrampen zijn overigens niet nieuw, die waren er altijd al. Noach maakte mee dat de aarde 150 dagen lang onder water stond. In de Bijbel lezen we verder over stormen, droogtes, en aardbevingen. Het gevecht tussen mens en de elementen is iets van alle tijden. Kou, hitte, droogte en overstromingen... ze wisselen elkaar trouwens even snel af als de opinies over milieu- en klimaatsveranderingen. Te koud, te nat, te warm of te droog... Moeten we daar zenuwachtig van worden?

De Bijbel is er duidelijk over:

Zolang de aarde bestaat, zal er een tijd zijn om te zaaien en een tijd om te oogsten, zal er koude zijn en hitte, zomer en winter, dag en nacht – nooit komt daar een einde aan (Genesis 8:22)